Αλ Τσαντιρίτιδα

Σε όλο αυτό το τηλεοπτικό σκηνικό δεν ήταν διόλου τυχαίο που μια εκπομπή θριάμβευσε καθ΄ όλη σχεδόν τη σεζόν. Το «Αλ Τσαντίρι» του Λάκη Λαζόπουλου, μια κατ΄ επίφαση σάτιρα, όπως εξελίχθηκε, του μιντιακού πολτού, ξεκίνησε εκτονώνοντας τη συσσωρευμένη πίεση του φιλοθεάμονος πλήθους από την πνιγηρή εξουσία της τηλεόρασης για να καταλήξει ισχυρό μέρος της.

Μια παράδοξη τηλεόραση που αναπαρήγε τον εαυτό της, σχολιασμένο όμως με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του λόγου του Λάκη Λαζόπουλου.

Είναι αλήθεια πως το 65% τηλεθέασης του «Αλ Τσαντίρι» αποτελεί μεγάλο σουξέ, ωστόσο μεταφράστηκε από τον δημιουργό του σε πλήρη αποδοχή των πολιτικών του απόψεων, εξ ου και δεν απέφυγε να επιδοθεί πλειστάκις σε άμεση ιδεολογική καθοδήγηση του κοινού του σε κρίσιμες εθνικές στιγμές.

Αλλά το ελάττωμα του εγχώριου τηλεοπτικού τοπίου, η ανάγκη για φτηνή, εύκολη τηλεόραση που στηρίζεται σε αναλώσιμες διασημότητες, μετατρέπει το «Αλ Τσαντίρι» σε πηγή των πολυπληθών εκπομπών κουτσομπολιού. Αναπαράγουν τη σάτιρα του Λαζόπουλου για πρόσωπα και ήθη σαν προσωπικές κόντρες και σκηνοθετούν ατέλειωτους τηλεκαβγάδες- υλικό για τη σκηνοθεσία ψευδοαντιθέσεων.

Αποτέλεσμα, μία κανιβαλική, αυτιστική τηλεόραση, που αναπαρήγε διαρκώς τον εαυτό της μέχρι πλήρους αποχαυνώσεως. Νούμερα της περιθωριακής χαβαλετζίδικης ψυχαγωγίας αναδείχθηκαν σε κεντρικούς πρωταγωνιστές τηλεθεαμάτων κάνοντας ανέλπιστη καριέρα.