Νέοι Δίσκοι

Ροκ που σκοτώνει

Θυμάμαι συχνά αυτό που είχε πει ο Ντίλαν, πως δεν πρέπει να κρίνουμε κάθε καινούργιο δίσκο που βγάζει συγκρίνοντάς τον με τoυς προηγούμενους, αλλά με τους άλλους δίσκους που κυκλοφορούν εκείνο τον καιρό. Όχι κάθετα, αλλά οριζόντια. Είναι μια σκέψη που περνάει από το κεφάλι μου κάθε φορά που ασχολούμαι με την ελίτ του ροκ της εποχής. Κατά τα άλλα, μην πυροβολείτε τον πιανίστα.

Από τα σαλόνια του ροκ και του μεγεθυντικού φακού του Λας Βέγκας οι Κillers επιστρέφουν έχοντας προπονηθεί καλά στον διάδρομο, ιδρώνοντας στο τραμπολίνο του ρυθμού και με τα όποια κατάλοιπα τους άφησε η new wave ίωση που ταλαιπωρεί χιλιάδες ροκ γκρουπ του πλανήτη. Ο κάθε οργανισμός όμως αντιδρά διαφορετικά- γείτσες και περαστικά.

Οι βιταμίνες και η σωστή διατροφή φαίνεται πως προς παρόν έχουν αποτελέσματα στο γκρουπ του Βrandon Flowers που πήρε φόρα και ανέτρεψε ώς και τον Τιτανικό των Guns & Roses. Με το πρώτο κομμάτι «Losing Τouch» καταλαβαίνεις ποιος είναι ο ιόςείναι ο ήχος των James που «ακούς» πάνω κάτω από την αρχή ώς το τέλος. Η μία σχολή είναι «θέλουμε να γίνουμε U2», οι άλλη είναι «θέλουμε να γίνουμε James» – και αυτό είναι πια τσεκαρισμένο. Οι Κillers όμως έχουν πιστέψει πως αξίζουν πιο πολλά από αυτό, το έστω γουρχολικό τους new και το παλεύουν αλλιώς. Μπορεί να λείπουν τα σπουδαία τραγούδια, αλλά μαγικά ο παραγωγός Stuart Ρrice κάνει τα μέτρια να φαίνονται πολύ καλά. Εκεί που δεν υπάρχει τίποτε να φανεί, αφήνει απλά το γκρουπ να κάνει τρέλες και ο χορευτικός ήχος, που κυριαρχεί στο άλμπουμ, τους ανοίγει χώρο να εκφραστούν. Από όλα τα τραγούδια πάντως για το i-pod μου θα διάλεγα το «Ι Can΄t Stay», ένα αληθινό ποπ/ροκ κομμάτι που δεν έχει ανάγκη από κανένα κόλπο εντυπωσιασμού, γιατί έχει «προσωπικότητα». Και μια που η αριστοκρατία του ροκ θα παίξει και πάλι ρόλο τις μέρες που έρχονται, απλά να προσθέσω πως ενώ για τους Coldplay δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο γίνεται όλη αυτή η φασαρία, για τους Κillers μπορώ. Ακόμη και αν κρατάω και από τους δύο αποστάσεις.

LΙΝΚ:

● http://mariamarkouli.blogspot.com

Αυτό το ξέρατε;

●Ότι τo βίντεο του πρώτου σίνγκλ των Razorlight, «Wire to Wire» το σκηνοθετεί ο Στίβεν Φρίαρς;

● Ότι ο Johnny Βorrell των Razorlight είναι από τις καλύτερες ροκ φωνές και πολλά υποσχόμενος frontman; Ασυζητητί.

● Ότι ο Stuart Ρrice, παραγωγός των Κillers, έχει συνεργαστεί και με Μadonna, Guen Stefani, Κean, Seal και έχει ένδοξο παρελθόν με τη γαλλική house μπουρζουαζία; Vraiment! ● Ότι αρχικά ο Ρόμπερτ Σμιθ ήθελε το 13ο άλμπουμ των Cure να είναι διπλό, αλλά άλλαξε σχέδια; Και καλά έκανε.

● Ότι το φετινό των James «Ηey Μa!» είναι μέσα στους δέκα καλύτερους δίσκους του Στίβεν Κινγκ για το 2008; Μπράβο!

● Ότι τους Κillers τους «χτυπάνε» γερά οι Έλληνες διοργανωτές να τους φέρουν για συναυλία, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει ημερομηνία στην περιοδεία τους για την Ελλάδα; Ποτέ δεν ξέρεις.

● Ότι οι Κillers με το άλμπουμ τους πήγαν Νο1 στην Αγγλία και γκρέμισαν από εκεί τους Guns Ν΄ Roses; Πώς αλλιώς… Δολοφόνοι χωρίς θύματα;


Πάμε στοίχημα…

Με αυτά και με εκείνα, λένε και οι James να σκάσουν μύτη. Οι Βρετανοί σούπερ ρόκερ που πριν από καιρό είχαν αποφασίσει να το κλείσουν το μαγαζί, αλλά μετά είπαν «καλά τρελαθήκαμε; Θα παίζουν όλοι οι άλλοι James και εμείς θα ψαρεύουμε;», ρίχνουν δόλωμα με το live τους «Getting Αway With Ιt» (στη σειρά Classic Performance Live, Warner) σαν διπλό τώρα, με το DVD μαζί και με όλους τους ύμνους, τα «Say Something» και «She΄s Α Star» και «Sit Down»- έτσι, επειδή το ΄φερε η κουβέντα και επειδή οι James- live είναι κατά κάποιον τρόπο ελληνική υπόθεση. Όπως Νick Cave ας πούμε και Scorpions. Ε, ναι.

… ποντάροντας εδώ
Τα λεφτά μου πάντως εγώ τα έβαζα στους Razorlight. Γιατί πρώτα από όλα έχουν το υλικό – έχουν συνθέσεις οι άνθρωποι και σε αυτές τα στυλ πάνε κι έρχονται και τίποτε δεν πέφτει στο κενό- και όσο και να απομακρύνονται από τα χωράφια τους οι Βρετανοί στο «Slipway Fires» (Μercury), ξέρουν ανά πάσα στιγμή τι να κάνουν.

Φέρνουν λίγο στους Waterboys και στους ανοιχτούς τους ορίζοντες, ενώ σε κομμάτια όπως το «Νorth London Trash» θυμίζουν Clash στις καυτές ροκ στιγμές τους και Simon και Garfunkel (το ορκίζομαι!) στο «60 Τhomspon». Μετά πέφτουν ακόρντα βαριά και σηκώνεται σκοτεινή φουρτούνα σαν να διαβάζεις Ιούλιο Βερν στη μέση της θάλασσας. Περιπέτεια δηλαδή, όχι αστεία.

Σίγουρα πράγματα και φαβορί για τους κλασικούς τίτλους, οι αειθαλείς Cure. Αν και δεν νομίζω ότι το δέκατο τρίτο άλμπουμ τους «4: 13 Dream» είναι αυτό που θα τους φέρει νέους φανδεν θα τους απασχολεί και ιδιαίτερα αυτό-, οι παλιοί θα νιώσουν όπως οι φαν του Ιντιάνα Τζόουνς βλέποντας την τελευταία περιπέτεια με τον Ίντι μιας κάποιας ηλικίας πια να κάνει κουμάντο: μια γλύκα, μια ζεστασιά, μια αφάνταστη θαλπωρή καθώς ο Robert Smith θα τραγουδάει σπαρακτικά «Sleep when Ι΄ m Dead», μια συγκίνηση, έναν κόμπο στον λαιμό, καταλαβαίνετε… Σιγά παιδιά, boys don΄t cry.