Μπλουζ και ναρκωτικά

Μέσα στον ορυμαγδό των παραστάσεων, η «Περίπτωση Ευρυδίκη», που βρήκε τη ζωή μετά την κόλαση των ναρκωτικών, αξίζει την προσοχή μας λέει η Όλια Λαζαρίδου, η οποία τη σκηνοθετεί
Η αληθινή ιστορία μιας νέας, που περιπλανήθηκε στον κόσμο των ναρκωτικών για 10 χρόνια, βίωσε την οδύνη, κατάφερε μέσα από τη θεραπεία της να βγει σώα και σήμερα είναι παντρεμένη, έχει παιδιά και δουλεύει στο «18 ΑΝΩ» ως θεραπεύτρια, ανεβαίνει στη σκηνή. Στο θέατρο «Μεταξουργείο», με την καλλιτεχνική διεύθυνση του Στάθη Λιβαθινού, παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη το έργο της ψυχιάτρου Κατερίνας Μάτσα «Η περίπτωση Ευρυδίκη» (Εκδόσεις Άγρα), το οποίο σκηνοθετεί η Όλια Λαζαρίδου. «Στο βιβλίο της η Κατερίνα Μάτσα- είναι η μητέρα Τερέζα των απεξαρτημέ- νων- δημοσιεύει τα γράμματα που της έγραφε μια κοπέλα όλα τα χρόνια της απεξάρτησής της. Επειδή αυτό το κείμενο από τη μια έχει τη δύναμη της απελπισίας κι από την άλλη τρομερή ελπίδα – γιατί γλίτωσε-, είχα το άγχος να μη το “βρωμίσω” με σκηνοθέτριες. Η ηρωίδα στο βιβλίο απευθύνεται στην υπεύθυνη του Κέντρου “18 Άνω”. Εγώ το έχω κάνει να απευθύνεται στο κοινό. Το μοίρασα σε τέσσερις ηθοποιούς, τέσσερις φωνές, γιατί δεν ήθελα να γίνει ψυχολογικό δράμα. Γι΄ αυτό διάλεξα αυτά κορίτσια, που είναι ψυχές (Σοφία Γεωργοβασίλη, Μαρία Λιβαδάρου, Μάγια Μοσχανδρέου, Γιούλη Τάσιου).

ΙΝFΟ

«Η περίπτωση Ευρυδίκη» στον κύκλο «Αγιογραφίες», με ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν το περιθώριο ως τοξικομανείς, αλκοολικοί, φυλακισμένοι. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο «Μεταξουργείο» (Ακαδήμου 14, τηλ.
210-5234.382).

Ήθελα να μεταφερθεί αυτή η μαρτυρία σαν ένα μπλουζ σε τέσσερις φωνές. Λέει κάπου “χαίρομαι που έχω κάποιον να τα μοιραστώ” κι εμείς αυτό το απευθύνουμε στους θεατές. Μετωπικά. Είναι ένα ντοκουμέντο. Η ηρωίδα κάνει μια καταβύθιση, εξηγεί με τρομερή διαύγεια γεγονότα που τη σημάδεψαν από παιδί. Επειδή η πρέζα δημιουργεί αφασία, κόβοντάς την κάνει βουτιά σε όλο το πριν, που έως τότε δεν το ΄χε ψάξει. Έχει πολύ ενδιαφέρον να δεις τι πράγματα μπορούν να σφραγίσουν μια ψυχή. Το συγκλονιστικό ήταν ότι κάναμε αυτό το έργο πρόβα κι έξω από το θέατρο υπήρχαν παιδιά που χτυπούσαν ενέσεις».

Να που η ζωή δεν αντιγράφει το θέατρο. Το αντίθετο συμβαίνει.

Η παράσταση τελειώνει με τα λόγια – σαν να τη συνοψίζουν- των Γιάννη Αγγελάκα- Νίκου Βελιώτη, τα οποία τα κορίτσια τραγουδάνε στους θεατές σαν παιδικό τραγουδάκι: «Κάποτε εγώ κι εσύ θα βγούμε, δεν μπορεί, κάτω στη θάλασσα/ Θα διαλυθούμε μαζί, όπως ορμάει η βροχή μέσα στη θάλασσα».

Και το χαρτάκι που κρατούν οι θεατές φεύγοντας, με τη φωτογραφία ενός κοριτσιού σε διαδήλωση κατά των ναρκωτικών και τη φράση «Σήμερα στο σπίτι είναι όλα καλά. Αύριο;» είναι το αντίδωρο της παράστασης.

Η επιλογή της Όλιας Λαζαρίδου τη δική της εξήγηση: «Εκεί που μπορείς κάτι να προσφέρεις, χωρίς αυτό να σε κάνει να αισθανθείς υπεράνω, είναι στα πράγματα που σε αγγίζουν. Να αισθάνεσαι ότι κατά τύχη δεν είσαι κι εσύ εκεί. Αυτό έχει μια δικαιοσύνη, μια ισοτιμία. Διαφορετικά, η ενασχόλησή μου με το θέμα θα είχε ένα στοιχείο “προσφοράς”, δηλαδή κάτι πολύ χάλια».

Από τα ωραία της καριέρας της ήταν και η επανάληψη της περσινής παράστασης «Λεωφορείον ο πόθος» που παίχτηκε στο κατάμεστο «Παλλάς». Τώρα προετοιμάζει την επόμενη εμφάνισή της. Θα παίξει τη «Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε. Μια πρόσκληση του Αντώνη Αντύπα, που θα ανέβει σε σκηνοθεσία Άντζελας Μπρούσκου στο «Απλό Θέατρο», τον Φεβρουάριο. «Μόνο τα πράγματα που μ΄ ενδιαφέρουν κάνω πια». Ποιοι ρόλοι την ενδιαφέρουν και πώς τους αντιμετωπίζει;

«Με τα χρόνια προσπαθώ να βρίσκω πράγματα με τα οποία να κυριολεκτώ. Να είναι κυριολεκτική η παρουσία μου πάνω στη σκηνή. Να εκφράζομαι προσωπικά, ό,τι αισθάνομαι και καταλαβαίνω από ένα κομματάκι του εαυτού μου, με όχημα το έργο. Αυτό είναι που με συγκινεί. Κι ενώ μ΄ ενδιαφέρει η κοινωνία σήμερα, πιστεύω πάρα πολύ στη μονάδα. Κι ότι ο πόνος ενός ανθρώπου είναι σαν τον πόνο χιλιάδων. Δηλαδή, δεν πιστεύω στα νούμερα. Πιστεύω σ΄ αυτό που λέμε με πολύ απλά λόγια και που είναι το μεγαλύτερο, το πιο ριζοσπαστικό, το πιο επαναστατικό, σχεδόν ανέφικτο στοίχημα στην ανθρωπότητα: να αγαπάς σαν τον εαυτό σου τον διπλανό σου. Αν έμπαινε πιο προσεκτικά στο μυαλό μας θα αρκούσε για να λυθούν τα μισά προβλήματα της ανθρωπότητας».


«Φλερτάρισα με τα σκοτάδια»

«Από την ώρα που διάβασα το βιβλίο της Κατερίνας Μάτσα, με αφορούσε» λέει η Όλια Λαζαρίδου. «Επειδή θαυμάζω πολύ το πρόγραμμα της Μάτσα που βασίζεται στην απόλυτη πίστη της για τη δύναμη του ανθρώπου και όχι σε υποκατάστατα και ουσίες, ζήτησα να συμμετάσχω. Έκανα αυτά τα μαθήματα στα παιδιά πριν από τέσσερα χρόνια, από τα οποία βγήκε η παράσταση στο Φεστιβάλ “18 Μπωφόραυτός που λέει ναι, αυτός που λέει όχι”. Και τώρα η Ευρυδίκη, σαν να ολοκληρώνει το πείραμα και την επιθυμία μου. Ο χώρος των ναρκωτικών μού είναι οικείος. Μπορεί να μην έχω μπλέξει με τα ναρκωτικά, αλλά έχω περάσει από δίπλα τους, μέσα από άλλους. Φλερτάρισα κι εγώ με τα σκοτάδια. Η διαδρομή από το σκοτάδι στο φως μού είναι οικεία. Δεν πιστεύω πως όταν ασχολείσαι με πράγματα που έχουν αληθινό πόνο κουράζεσαι. Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τον αληθινό πόνο, μπορεί να βγεις πιο ελαφρύς και σοφότερος, γιατί παίρνεις ένα μερίδιο από αυτό που ανήκει σε όλους μας».