Το Πνεύμα του Τόνου

Μυστηρίων έκπτωση
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Πιστέψτε με πως όσα χαράσσω παρακάτω δεν είναι ούτε ρομαντικές ευαισθησίες ούτε παρωχημένο θρησκευτικό παραλήρημα ούτε καν αντικληρικό μένος. Παίρνω απλώς τη θέση ενός πιστού, ενός απλοϊκού ανθρώπου που αγνοεί και δόγματα και ομολογίες αλλά συντηρεί μια ευσέβεια που τη βρήκε απ΄ τους γονιούς του, την παράδοση, αν θέλετε τη συνήθεια.

Σκέπτομαι τους απόμαχους της ζωής εκεί στα επαρχιακά καφενεδάκια Κυριακή μεσημεράκι, όταν με το αγιασμένο ψωμάκι στο χέρι μετά τη λειτουργία αρταίνονται αφού έχουν μεταλάβει, ελπίζοντας στη συγχώρεση του ελεήμονος Θεού τους. Πώς άραγε νιώθουν αυτό τον καιρό; Έχουν συνηθίσει να προσηκώνονται από την καρέκλα όταν περνάει ο παπάς της ενορίας, συνήθως απλός, φτωχός λευίτης, συχνότατα σπορέας και ποτιστής και θεριστής του μικρού του αγρού αλλά και πρωτοχορευτής στους γάμους. Ο παπάς του χωριού μαζί με τον δάσκαλο παλιότερα και τον γιατρό ήταν οι τρεις θεραπευτές, της ψυχής, του πνεύματος και του σώματος. Αγία λαϊκή τριάδα.

Τώρα σίγουρα άλλαξαν τα πράγματα. Αλλά ο απλός πιστός έχει απέραντο σεβασμό στα μυστήρια, έστω κι αν είναι τυπικά φιλακόλουθος. Όταν πάρει απ΄ το χέρι τού ιερέα τον αγιασμένο άρτο, όταν ανοίγει η γριούλα το στόμα της κλείνοντας τα μάτια για να δεχθεί τη θεία κοινωνία, όταν ο παπάς ραίνει το ανοιχτό μνήμα προτού πέσουν οι φτυαριές των νεκροθαφτών με λάδι και κρασί, θεωρεί τον παπά εκπρόσωπο του Θεού του που μεσολαβεί ως πρέσβης για τη σωτηρία του. Του εξομολογείται τα μύχιά του. Τι να σκέφτεται τώρα που χέρια (ιερέων) βρωμάνε χρήμα, μοιράζονται χρήμα, δωροδοκούν, δωροδοκούνται, εκμαυλίζουν, ξεπουλάνε, εξαγοράζονται; Τα ίδια αυτά χέρια που υποκριτικά τελούν μυστήρια, κρατούν το δισκοπότηρο, λαδώνουν στην κολυμπήθρα νεοφώτιστα μωρά, κηδεύουν και μνημονεύουν μεσιτεύοντας υπέρ ζώντων και τεθνεώτων;

Α, να χαθούν!