Στην ανάπαυλα

Σπίτια στην εσοχή
Του Σταμάτη Φασουλή

Είναι εκεί, σχεδόν δίπλα στο θέατρο, κάνει μια εσοχή η είσοδος της τράπεζας. Εκεί ένα κουβάρι. Δεν δίνεις σημασία. Κάτι θα αφήσανε για να το πάρει ο Δήμος. Ώσπου, προχθές, σαν κάτι να κουνήθηκε και τρόμαξα. Ποντίκια λέω, γάτες θα ΄ναι. Μετά ξεχώρισε ένα κεφάλι, μαλλιά ανάκατα, νομίζω γένια, κάτι μαύρο πάντως σαν μια μουντζούρα μες στη νύχτα. Στάθηκα λίγο κι ύστερα σαν να ντράπηκα που είδε ότι τον έβλεπα και τι θα αναγνώριζε στο μάτι μου (οίκτο; Ταραχή; Τρόμο μπας κι ήμουνα εγώ στη θέση του;), έτρεξα γρήγορα και φώναζα σ΄ ένα ανύπαρκτο, ταξί «Ταξί, ταξί»…

Το άλλο βράδυ (σε όλη την πρόβα το σκεφτόμουνα) αποφάσισα, λέω πρέπει να τον βοηθήσω. Τι να κάνω όμως.

Να του δώσω να φάει;- «Καλά, σκυλάκι είναι ο άνθρωπος»; φώναζε η Μαργιέττα. «Δεν ξέρω… μήπως να του δώσω χρήματα;»- «Ναι δώσ΄ του». «Αλλά πώς θα το πάρει; Φοβάμαι μην είναι σαν να τον προσβάλω. Σαν να τον βλέπω ζητιάνο.

Θα περάσω, δήθεν ότι μου έπεσε ένα εικοσάρικο»…- «Κι αν σε φωνάξει και σου πει: “Κύριος, σας έπεσαν χρήματα”; Άσε που είναι κάτι σεκιουριτάδες εκεί πιο πάνω, φυλάνε έναν που φέρνει γούνες απ΄ τον Καναδά, τους γυάλισε

Κάνω να πλησιάσω, σηκώνεται γρήγορα γρήγορα, πιάνει το σπίτι του, το ρίχνει στην πλάτη του και όπου φύγει φύγει

το πενηντάρι (πενηντάρι να δώσεις) πάει το πήρανε για πάρτη τους». Μετά την πρόβα ήτανε πάλι εκεί, αλλά το βλέπω κάτω απ΄ τις κουβέρτες το ματάκι να με κρυφοκοιτάει. Κάνω να πλησιάσω, σηκώνεται γρήγορα γρήγορα, πιάνει το σπίτι του, το ρίχνει στην πλάτη του και όπου φύγει φύγει. Ποιος ξέρει τι θα φόραγα, με πέρασε για μπάτσο; Στριμμένο ιδιοκτήτη; Μπράβο, δεν το νομίζω με το κορμί που κουβαλάω. Πάει ο άνθρωπος. Πήγα να τον βοηθήσω και τον έδιωξα.

– «Μόνο να πονάς ξέρεις. Τον τρόπο όμως να απαλύνεις τον πόνο του άλλου… Για να σε δω, εκεί σε θέλω». Ακούω πίσω μου τη Μαργιέττα. Κι όμως είναι εκεί, σχεδόν δίπλα στο θέατρο κάνει μια εσοχή η είσοδος της μνήμης. Είναι εκεί μαζί με μια γυναίκα στο Village, πάνε χρόνια τώρα, σέρνει ένα καρότσι σούπερ μάρκετ τη ζωή της λέγοντας συνέχεια και δείχνοντας στον κόσμο. «Ηome. Μy home. Μy home». Μαζί με τον Άρη στο χωριό, που έδενε το στρώμα του μ΄ ένα σκοινί και του μιλούσε σαν σκυλί του. «Έλα, έλα, μετακομίζουμε. Μετακομίζουμε μαλάκα». Είναι εκεί μαζί με κάποιον, παιδί σχεδόν, σκελετωμένο στη Στουρνάρη, ίσα που στέκεται στα πόδια του. Γέρνει απ΄ τη μια μεριά, λυγίζουνε τα γόνατα, το ένα του χέρι πεσμένο πάει να βρει το πεζοδρόμιο, λες και το βαραίνει η σύριγγα.

Είναι εκεί όλοι μαζί ένα Μαύρο μες στη μνήμη. Μαύρο μες στη νύχτα που μουντζουρώνει ανεξίτηλα την ημέρα μας.