Τι είδε ο φαντάρος στην παλιά Λευκωσία;

Ένας Ελλαδίτης φαντάρος περιπλανιέται στην παλιά Λευκωσία μόλις άνοιξε η Πράσινη Γραμμή. Η ματιά του απροκατάληπτη, στοχαστική, διεισδυτική αποτυπώνεται με λίγα λόγια και πολλές εικόνες σε ένα μικρό λεύκωμα- κόσμημα.

Ρόπτρα που δεν έχουν χτυπήσει εδώ και χρόνια πάνω σε πόρτες σφραγισμένες. Γράμματα που έμειναν σκαλωμένα στα κάγκελα χωρίς να βρουν παραλήπτη. Δρόμοι με αρχοντικά που κάποτε έσφυζαν από ζωή και σήμερα κρύβουν πόρνες. Εικόνες από τη μοναδική διχοτομημένη πόλη της Ευρώπης, τη Λευκωσία, όπως την αντίκρυσε ένας Ελλαδίτης φαντάρος τα ζεστά μεσημέρια του Αυγούστου.

Πίσω από την ιδέα βρίσκεται ο Τάσος Σιδέρης, που δεν διεκδικεί δάφνες ούτε επαγγελματία φωτογράφου ούτε λογοτέχνη. Η συνάντησή του με την Κύπρο καρμική, ως φοιτητή μέσα από την πρώτη του αρχαιολογική ανασκαφή, αλλά και ως φαντάρου στο «μαύρο» στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ. Αφορμή η πρόταση μιας φίλης του, να τραβήξει για χάρη της μερικές φωτογραφίες της παλιάς πόλης τον Δεκαπενταύγουστο του 2003, λίγο καιρό μετά το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από καρέ γεμάτα μελαγχολία από γωνιές της πόλης που εγκαταλείφθηκαν. Εικόνες που ο χρόνος μοιάζει να πάγωσε: δρόμοι κομμένοι από τα οδοφράγματα, παράθυρα σφαλισμένα, καφενεία αμπαρωμένα, κτίρια ερειπωμένα, στα οποία η είσοδος απαγορεύεται«ίσως επειδή τα φαντάσματα δεν έχουν εξευμενιστεί ακόμη», όπως σημειώνει ο συγγραφέαςμιναρέδες κι εκκλησιές στην ίδια αυλή. «Η εκκλησία του Αγίου Σάββα με τα ενετικά και φράγκικα στοιχεία και την πέτρα την κίτρινη της Λευκωσίας- το χρώμα που

Τάσος Σιδέρης

ΣΤΗΝΠΑΛΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΜΕ ΤΗ ΜΑΤΙΑ ΕΝΟΣ ΦΑΝΤΑΡΟΥ

ΜΤΦ. ΙΒΕΤ ΒΑΡΒΑΡΕΣΣΟΥ, ΕΚΔ. ΡΟΔΑΚΙΟ, 2008 ΣΕΛ. 68, ΤΙΜΗ 14 ΕΥΡΩ

΄ναι πάντα η ίδια, ανεξάρτητα από κατακτητές», το σπίτι του δραγουμάνου Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου, μια ξεχασμένη ραπτομηχανή πίσω από μια βιτρίνα με τη λευκή κουβαρίστρα ακόμη καρφωμένη πάνω της, «ένα δρομάκι πίσω από την αρχιεπισκοπή με διαβατικό, που βγάζει στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, αυτό το φημισμένο σχολειό όπου φοίτησε και ο Μακάριος», «μια μικρή βιοτεχνική γειτονιά, αναπαλαιωμένη και καθαρή, κρύβει καλά τον πόνο της στα κρεμασμένα ανθάκια»… Γιατί όμως να σταθεί κάποιος σ΄ ετούτη τη σεμνή έκδοση (που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ι.Φ. Κωστοπούλου) για τη λησμονημένη Λευκωσία; Όχι μόνο για τις έγχρωμες φωτογραφίες που δεν εστιάζουν μόνο σε «διάσημα» κτίρια και γωνιές της παλιάς πόλης. Ούτε μόνο για τις ποιητικές, ευρηματικές σε ορισμένες περιπτώσεις, λεζάντες που τις συνοδεύουν. Αλλά επειδή το όλο εγχείρημα υπογράφεται από έναν άνθρωπο νέο, που δεν έζησε τον Αττίλα και τη διχοτόμηση, αλλά είδε, άκουσε, οσμίστηκε και κατέγραψε τα πράγματα από μια διαφορετική, αν και όχι αποφορτισμένη συγκινησιακά, οπτική.