Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος

Νά ΄μαστε στα μεγάλα, αστραφτερά ονόματα του Φεστιβάλ. Με περγαμηνές και επιτυχίες τρελές. Έτσι μπήκα στο «W» του Όλιβερ Στόουν. Και όταν βγήκα έφυγα με την εντύπωση πως επί μία οκταετία ο πλανήτης κυβερνιόταν από έναν συμπαθέστατο κρετίνο που για να εκδικηθεί τον πατέρα του σκότωνε Αφγανούς, Ιρακινούς και πάσης φύσεως κατασκευασμένους εχθρούς!

Θύμα και ο Στόουν των πολιτικών βιογραφιών. Ο λόγος απλός. Ο πολιτικός δεν είναι καλλιτέχνης μοναχικός. Είναι άνθρωπος της εποχής του, όχι κατασκεύασμα της κεφαλής του. Εκφράζει συγκεκριμένα συμφέροντα. Εκπροσωπεί συγκεκριμένες δυνάμεις. Είναι η προσωποποίηση της κυρίαρχης ελίτ. Επομένως όταν τον απομονώνεις καταλήγεις στις καρικατούρες, τις γραφικότητες, τις κοινοτοπίες. Σαν να διαβάζω ρεπορτάζ γραμμένο στο πόδι για τον Τζορτζ Μπους τζούνιορ. Δηλαδή: Τι είναι ο Μπους (Τζος Μπρόλιν); Ένας χαζούλης που δεν ήξερε κατά πού πέφτουν το Ιράκ και το Ιράν. Αλκοολικός στα νιάτα του, ρέμπελος, απρόβλεπτος και χαζός. Ωραίο ανέκδοτο. Τι άλλο; Προβληματικός γιατί ο πατέρας του τον είχε στη σφαλιάρα. Καλύτερος απ΄ αυτόν ο Τζεμπ ο αδελφός. Μάθημα ψυχανάλυσης πρωτοετών φοιτητών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τι είναι ο Ντικ Τσέινι (Ρίτσαρντ Ντρέιφους); Φυσικά ο κακός. Αυτός σχεδιάζει τη στρατηγική των επιθέσεων, αυτός επηρεάζει τον πρόεδρο για το πλιάτσικο στις πετρελαιοπηγές του Ιράκ, αυτός ο εγκέφαλος του Επίγειου Σατανά. Δηλαδή χωρίς τον Τσέινι η Βαγδάτη θα παρέμενε στα χέρια του Σαντάμ.

Τι είναι ο Κόλιν Πάουελ (Τζέφρι Ράιτ); Φυσικά ο καλός. Ο δημοκρατικός, ο σώφρων, ο αληθινός πολιτικός. Μακάρι να είχε βγει πρόεδρος της Αμερικής. Ο κόσμος θα ήταν καλύτερος μ΄ αυτόν. Κουβέντες καφετέριας κολεγίου της Ανατολικής Ακτής.

Τι ήταν ο Τζορτζ Μπους σίνιορ, ο father του χαζούλη W (Τζέιμς Κρόμγουελ); Ένας από τους σοφότερους προέδρους όλων των αμερικανικών εποχών. Φανταστείτε, έκανε την εισβολή στο Ιράκ χωρίς ν΄ ανοίξει μύτη Αμερικανού φαντάρου κι έτσι θεράπευσε από το σύνδρομο του Βιετνάμ. Μάθημα Ιστορίας της Γ΄ Δημοτικού σε χωριό των μεσοδυτικών πολιτειών.