Οι αντιφάσεις, οι εξαιρέσεις και οι εκπλήξεις

Αγνώριστος ο Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή», που ανοίγει το φετινό φεστιβάλ Αφού λοιπόν το φεστιβάλ απλώς τσιμπούσι και ενίοτε ταινιοθήκη, γιατί μπαίνω στον κόπο να εγκλωβιστώ τόσες ημέρες σε μια σκοτεινή αίθουσα στη Θεσσαλονίκη; Απλό. Κάθε πρόσωπο διπλό. Αντιφάσεις και εξαιρέσεις. Οι οποίες επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Από τα σκουπίδια αναφύονται διαμάντια.

Αντιφάσεις, εξαιρέσεις, εκπλήξεις:

Μίκι Ρουρκ: Άκουσα τα καλύτερα. Δεν τον πρόλαβα στη Βενετία. Άπαντες όμως έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Το δημοφιλέστερο «ρεμάλι» (με την καλή έννοια) της αμερικανικής οθόνης, τώρα στα 52, με την καλύτερη ερμηνεία του, υπό την καθοδήγηση του Ντάρεν Αρονόφσκι («Τhe Wrestler»- «Ο παλαιστής»).

Όλιβερ Στόουν: Ο μεγαλύτερος πολιτικός «φαφλατάς» του Χόλιγουντ. Όμως, ο μπαγάσας, σπουδαίος γραφιάς και ανήσυχος σκηνοθέτης. Στοιχηματίζω θα τα χώσει άγρια στον Μπους, αλλά εκείνο που περιμένω είναι τις εκτιμήσεις του για τον Ομπάμα. Ν΄ ακούσω τι θα πει στο Μaster class, το οποίο- κόβω τον σβέρκο μου- θα αρχίσει και θα τελειώσει με πολιτική.

Τέρενς Ντέιβις: Από τις πιο συγκινητικές στιγμές μου η συνάντησή μου με «Distant Voices, Still Lives» του Τέρενς Ντέιβις. Το φλιπσάιντ του Κεν Λόουτς. Από το προλεταριάτο του Λίβερπουλ και του 1945. Η προσωποποίηση του λυρισμού. Η ελληνική αγορά τον αγνοεί. Η καρδιά μου τον επιθυμεί. Οusmane Sembene (1923-2007): Κι όμως, η Σενεγάλη. Έτσι που τ΄ ακούτε. Θηριώδης περίπτωση. Θα προσπαθήσω να δω μερικές από τις δώδεκα ταινίες αυτού του μέγιστου καλλιτέχνη, από το ειδικό αφιέρωμα του φεστιβάλ. Θα σας φύγει η ευρωπαϊκή μαγκιά. Αλλά όπως λέμε και για την Ελλάδα, έτσι κι εκεί. Η δυστυχία να είσαι από την Αφρική!

Ρουμανία: Το ίδιο και στη διπλανή μας χώρα. Εμείς νομίζουμε πως οι Ρουμάνοι διάγουν ρακένδυτη ζωή. Μπορεί. Η κουλτούρα της μέχρι εκεί. Ουδείς Έλλην μπορεί να την φτάσει- ούτε να την φανταστεί. Από τις δέκα ταινίες μικρού μήκους Μade in Rumania που φιλοξενούνται στο φεστιβάλ, θα προκύψει μια έκπληξη μοναδική.

Leora Βarbara: Επειγόντως αναζητήστε αυτό το εξαιρετικό πλάσμα. Η δωδεκάχρονη πρωταγωνίστρια μιας αγαπησιάρικης ιστορίας με τον τίτλο «Στέλλα». Ότι ήταν ο Ζαν Πιερ Λεό του 1958 και των «Τετρακοσίων χτυπημάτων» του Τριφό, είναι η Λεορά του 2008. Και πιο ψηλά!

Αλέξανδρος Αβρανάς: Ακούω τόσα πολλά και οι προσδοκίες εκτοξεύονται ψηλά. Η πρώτη του σκηνοθεσία και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία. Το λένε «Without» και το περιμένω. Αλέξανδρε δυνατά!

Θόδωρος Αγγελόπουλος: Αληθινά σας λέω. Αν τα έχει καταφέρει με την «Σκόνη του χρόνου» θα χαρώ διπλά. Και γιατί ο ίδιος διαχειρίζεται το όνομά του σαν να είναι ο θεός του τόπου, και γιατί πλήθος ειδικών και θεατών αμφισβητούν σχεδόν όλο το έργο του.