Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πώς γίνεται ποίημα ο θάνατος

Ο Γιώργος Χειμωνάς (1936-2000) προσπάθησε στο κείμενό του να συλλάβει τον θάνατο στην ακαριαία του έλευση- στο γκρίζο φως- τη στιγμή που αυτός πραγματοποιείται. Να δει, όπως είχε γράψει κάποτε για τον εαυτό του, το μέλλον στον νεαρό θάνατο του Γιώργου Φιλιππίδη (1977-1997). Κοίταξε αμήχανα τα χειρόγραφα που του προσφέρθηκαν και αναρωτήθηκε: Πώς γίνεται ποίημα ο θάνατος; Ο Γ. Φ. το έπραξε με δύο στίχους: μοναχός σ΄ ένα άδειο δωμάτιο/ μοναχός στον άδειο κόσμο.

Ο Νάσος Βαγενάς τον θυμόταν φοιτητή του στο Πανεπιστήμιο και του είχαν κάνει εντύπωση οι οξυδερκείς παρεμβάσεις του στις παραδόσεις. Διατύπωσε έναν πρωτότυπο συσχετισμό για το τέλος που διάλεξε: έτρεφε προς τη ζωή τα αισθήματα που τρέφει ένας αναρχικός για το πολιτικό καθεστώς της χώρας του.Γι΄ αυτό η σύγκρουση μαζί της ήταν αναπόφευκτη,έγινε με τρόπο ανάλογο μ΄ εκείνον μιας τρομακτικής πράξης.

Και με τα λόγια του νεαρού ποιητή:Γδέρνομαι σε μια δυο αληθινές φιλίες και σ΄ έναν έρωτα.Απλώνω τα χέρια μου στον ουρανό, ζω,δεν ζω,έχω δύναμη,δεν έχω,είμαι ευτυχισμένος .