ΔΕΣΜΟΦΥΛΑΚΕΣ… ΘΥΜΑΤΑ

Κάτω από τις εξευτελιστικές και τρισάθλιες συνθήκες διαβίωσης στο ΆουσβιτςΜπίρκεναου, περισσότερες ελπίδες επιβίωσης έχουν οι συγκριτικά πιο εύρωστοι άνδρες. Από τη δική τους μειονότητα επιλέγουν οι Γερμανοί εκείνους που θα επανδρώσουν το σώμα των Sonderkommando. Το μακάβριο αυτό σώμα αναλαμβάνει να οδηγήσει τους υπόλοιπους εβραϊκούς αμνούς στους θαλάμους αερίων (θα τους παραμυθιάζουν μέχρι τέλους ότι τους οδηγούν στα λουτρά), να μαζέψουν κατόπιν τα πτώματα, να καθαρίσουν και να ασβεστώσουν τους θαλάμους, να κόψουν τα μαλλιά και να βγάλουν τα χρυσά δόντια από τα λείψανα και να τα στοιβάξουν στους φούρνους ή στους φλεγόμενους ανοιχτούς λάκκους για την αποτέφρωση.

Αντίτιμο για όλες αυτές τις υπηρεσίες; Ελαφρώς καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και μια μικρή παράταση ζωήςαφού και τους Sonderkommando, ως ανεπιθύμητους αυτόπτες μάρτυρες, σκοπεύουν τελικά να τους εκκαθαρίσουν. Παρά τις αραιές πινελιές ελπίδαςόπως η περίπτωση του «ανθρωπιστή» Ολλανδού αξιωματικού των SS ή του βρέφους που επέζησε (πρόσκαιρα) θηλάζοντας τη νεκρή μάνα του-, η αφήγηση του Σλόμο Βενέτσια είναι ώρες ώρες αβάσταχτη. Ωστόσο, περισσότερο ανατριχιαστικό αντηχεί το ψυχρό τέμπο πίσω από τα κρεματόρια, ο ανάλγητος ρυθμός ενός ορθολογισμού που έχασε την επαφή με το ίδιο του το μεδούλι. Παύεις κάποια στιγμή ν΄ αναρωτιέσαι πώς κατάφεραν οι ναζιστές να εξολοθρεύσουν τόσους πολλούς ανθρώπους σε τόσο μικρό διάστημα. Εξακολουθείς ν΄ αναρωτιέσαι πώς αδρανοποίησαν την ψυχή τους.