Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Μια Ελληνίδα μητέρα από την Αίγυπτο
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Αγαπητέ «Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;». Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια στιγμή από το παρελθόν μου, που σημάδεψε τη ζωή μου. Ήταν Γενάρης του 1946, δεν ήταν πολύ καιρός που είχα φτάσει στην Αθήνα από την Αίγυπτο κι έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου χιόνι. Απολάμβανα το θέαμα, τόσο ζεστά ντυμένος, με τα γάντια, το βαρύ παλτό και το κασκόλ μου. Ένα από αυτά τα παγερά βράδια βρέθηκα στην Αιόλου. Οι βιτρίνες ήταν γεμάτες εμπορεύματα. Ο κόσμος φτωχά ντυμένος περπατούσε βιαστικά και φοβισμένα. Ο δρόμος γεμάτος καρότσια, που έσερναν τη βαριά πραμάτειά τους, κάτι αδύνατα παλικάρια. Αυτά ήταν, δυστυχώς, τα κύρια μέσα μεταφοράς στη μετακατοχική Ελλάδα. Κάποια στιγμή, έτσι στα ξαφνικά, ένα από τα παλικάρια λιποθύμησε από την πείνα και έπεσε στο κράσπεδο. Ο κόσμος έτρεξε αμέσως, για να το βοηθήσει. Πήγα στο πιο κοντινό φουρνάρικο κι αγόρασα μερικές τυρόπιτες. Του τις έδωσα. Τις πήρε με αξιοπρέπεια. Έφαγε δυο-τρεις μπουκιές με κόπο. Άλλο δεν κατέβαινε. Το στομάχι του είχε μικρύνει από την πείνα και δεν μπορούσε να φάει περισσότερο. «Κράτησέ τις», του είπα «θα τις φας αργότερα». Γύρισα σπίτι αναστατωμένος από την τραγική εικόνα που μόλις είχα ζήσει. Κάθησα στο μικρό μου γραφείο και έγραψα στη μάνα μου. «Αγαπημένη μου μαμά, είμαι πολύ εξαγριωμένος γι΄ αυτό που μου συνέβη απόψε το βράδυ».

Και αφού της τα διηγήθηκα όλα με όσο μπορούσα περισσότερες λεπτομέρειες, συνέχισα να περιγράφω τα συναισθήματά μου. «Ακούς βρε μαμά, να λαμποκοπούν οι βιτρίνες τριγύρω, εκθέτοντας τα πλούσια εμπορεύματά τους κι ο κόσμος να πέφτει χάμω από την πείνα και την εξάντληση!». Πέρασαν μερικές μέρες, για να έρθει η απάντησή της. «Αγαπημένε μου Γιωργάκη, έλαβα το γράμμα σου. Πραγματικά, αναστατώθηκα κι εγώ μ΄ αυτό που σου συνέβη. Αναρωτιέμαι, γιατί τόσος πόλεμος, τόσα θύματα, τέτοιος πόνος των μανάδων, που όλα τα θυσίασαν για μια καλύτερη ζωή και τελικά κατέληξαν να ζουν ωραία αυτοί που δεν έχασαν τίποτα, οι πάντα βολεμένοι με όλες τις καταστάσεις. Όσο διάβαζα το γράμμα σου, έκανα κάτι σκέψεις που πολύ θα ΄θελα να σου τις πω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν μαζί με τον πατέρα σου, το αδελφάκι σου, τον Σταυράκη και σένα πηγαίναμε σε κανένα εστιατόριο. Θυμάσαι όταν στην έξοδο του εστιατορίου τα Αραπάκια, ρακένδυτα και πεινασμένα μας παρακαλούσαν να τους δώσουμε κάτι, για να αγοράσουν μια πίτα, που θα τη μοιράζονταν όλα μαζί, ιδιαίτερα, αν τύχαινε και ήταν χειμώνας και πάγωναν από το κρύο; Θυμάσαι πάλι, όταν πολλά από αυτά έψαχναν στα σκουπίδια των κάδων, μήπως βρουν κάτι, για να φάνε, όπως γινότανε στην Ελλάδα στην Κατοχή για τέσσερα μόνο χρόνια και όχι, όπως στην Αίγυπτο, σε μόνιμη βάση; Αυτά τα παιδάκια, αγόρι μου, δεν έχουν ψυχή; Ο λαός μας στην Αθήνα πείνασε και πέρασε, κι ακόμη περνάει βέβαια, πολύ σκληρή ζωή. Όμως για σκέψου ότι αυτά τα κακόμοιρα τα Αραπάκια συνεχίζουν και είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν για χρόνια πολλά ακόμη να ζουν την τραγωδία της γερμανικής Κατοχής. Ναι, αγόρι μου, κι αυτά έχουν ψυχούλα. Κι αυτά είναι άνθρωποι και έχουν δικαίωμα στη ζωή. Με όλη μου την αγάπη, λατρευτό μου παιδί, και να ΄χεις πάντα την ευχή μου από τη μάνα σου που σε λατρεύει και τρέμει μην της πάθεις τίποτα σε μια χώρα όπου κυριαρχούν τα πάθη, τα μίση, οι αντιθέσεις και δεν ξέρεις πού θα οδηγήσουν όλα αυτά (…) Η μαμά σου, που σε λατρεύει, Άννα». Τι ιδεολόγος, τι αντιρατσίστρια αλήθεια, τι ευαίσθητη ψυχή! Πώς αλήθεια να την ξεχάσω και πώς να μη συνεχίσω τον δρόμο που η ίδια μου χάραξε;

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Γιώργος Βαρουφάκης georgevaroufakis@yahoo.gr ΥΓ. Ο Γιώργος Βαρουφάκης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com