Ψυχή Α.Ε.

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ,
ΥΠΟ ΒΡΟΧΗΝ, Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ
ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ ΕΜΟΙΑΖΕ ΠΙΟ ΖΟΦΕΡΗ ΑΠ΄
Ο,ΤΙ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ,
ΜΕ ΤΗΝ ΗΛΙΟΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΜΕΝΟ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ
Μπορεί να έφταιγε και το γεγονός ότι οι δυοτρεις φίλοι που συνάντησα εκεί είχαν όλες τους τις οικονομίες στην υπό κατάρρευση Φορτίς και είχαν περάσει μια εφιαλτική εβδομάδα χωρίς να ξέρουν αν την επομένη που θα ξημερώσει θα έχουν μείνει άφραγκοι ή όχι.

Αν μάλιστα δεν υπήρχαν οι αλλεπάλληλες διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομίας πως το τραπεζικό μας σύστημα είναι «θωρακισμένο» και οι εγγυήσεις πως κανείς Έλληνας καταθέτης δεν θα χάσει τα λεφτά του, τότε τα πράγματα μπορεί να ήσαν και καλύτερα.

Οι σκέψεις παραμένουν ζοφερές και τις κάνει ακόμη ζοφερότερες το αίσθημα της ανύπαρκτης προοπτικής. Για φαντασθείτε, για παράδειγμα, την προοπτική μιας Ελλάδας η οποία είναι όντως θωρακισμένη απέναντι στην κρίση της παγκοσμιότητας. Φαντασθείτε μια χώρα που θα είχε κλείσει τα σύνορά της όχι μόνον στα «τοξικά προϊόντα» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά και στην ίδια την «τοξική νοοτροπία» που τα γέννησε.

Δεν ξέρω πόσοι από σας θυμάστε τον Δήμο Δάφνης που κάποτε είχε βάλει μια πινακίδα στην είσοδό του με την οποία απαγόρευε το πέρασμα της ραδιενέργειας στη δημοτική του επικράτεια, όμως εγώ το θυμάμαι πολύ καλά. Υποθέτω πως η πινακίδα δεν

Μήπως ζούμε την πτώχευση της ίδιας της έννοιας του «επιτυχημένου» σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με Ανώνυμη Εταιρεία;

υπάρχει πια, όμως η νοοτροπία που την έστησε εκεί, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, είναι ακόμη ολοζώντανη. Πόσοι από μας δεν ονειρεύονται μια Ελλάδα ικανή να κρατήσει την κρίση έξω από τα σύνορα, όπως κράτησε έναν ολόκληρο χειμώνα τον στρατό του Μουσολίνι;

Το οργουελιανό φάντασμα διαγράφεται με τον πιο καθαρό τρόπο στον ορίζοντα. Ένας ορισμός του πολιτικού και κοινωνικού ολοκληρωτισμού θα μπορούσε όντως να είναι ένα σύστημα το οποίο αποκλείει τη δυνατότητα κρίσης, ένα σώμα κλειστό, αποστειρωμένο, το οποίο είναι προστατευμένο από οποιανδήποτε εξωτερική επίθεση. Ως γνωστόν, το μόνο σώμα που δεν μπορεί να προσβληθεί από μικρόβια είναι το νεκρό.

Μπορείς να στήσεις μια πολύ ωραία ιστορία πάνω σ΄ αυτήν την υπόθεση. Μια Ελλάδα που την κυβερνούν «οι Ελληναράδες» της πολιτικής μας ζωής, μια Ελλάδα που έχει γυρίσει την πλάτη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που έχει διώξει από τα σπλάγχνα της κάθε ξένο σώμα, κάθε βλαβερή ουσία, ανεξάρτητη, υπερήφανη, γνήσια, αγνή, απελπιστικά μόνη και απελπιστικά βαρετή.

Μια Ελλάδα η οποία θα υποστήριζε με τέτοιο σθένος την αυτονομία της, τη θέλησή της να παραμείνει αμόλυντη, που θα έφτανε να απαγορεύσει ακόμη και τις κουβέντες για την παγκοσμιοποίηση. Μια Ελλάδα ολοκληρωτικά αυτόνομη, η οποία θα συνέχιζε να υπάρχει μόνον και μόνον για να υπερασπίζεται τις προαιώνιες αξίες του πολιτισμού της, τα κουταλοπίρουνα των γιαγιάδων της κατ΄ άλλους.

Το ξέρω ότι στο σημείο αυτό το όνειρο αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα με εφιάλτη και, παρά τον ζόφο που μου προκαλεί η ιδέα του κραχ, προτιμώ χίλιες φορές την κρίση από τη νεκροφάνεια και όσους την υποστηρίζουν. Στο κάτωκάτω της γραφής η κρίση είναι σύμπτωμα ζωής, αρκεί να μείνεις ζωντανός για να μπορέσεις να το συνειδητοποιήσεις και να το αποτιμήσεις, εννοείται. Ζούμε την πτώχευση του επιτυχημένου κόσμου μας; Μήπως ζούμε την πτώχευση της ίδιας της έννοιας του «επιτυχημένου» σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και περισσότερο με Ανώνυμο Εταιρεία; Ώς πότε θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε πως για τη συνύπαρξή μας φτάνουν οι καλές οικονομικές συναλλαγές και κάποιο αίσθημα ευμάρειας και υλικής άνεσης;

Είναι βέβαιο πως το ανθρώπινο πρότυπο που κυκλοφορεί στους δρόμους, μπορεί να αισθάνεται άτρωτο, ενδεχομένως και σε στιγμές ευτυχίας αθάνατο, μόνον και μόνον επειδή κατάφερε να πετύχει οικονομικά- ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Μπορεί να έχει δίπλωμα από κάποιο μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο και να παίζει όλη μέρα με τα πλήκτρα του υπολογιστή του που μεταφράζονται σε δισεκατομμύρια, ή να είναι τενεκές ξεγάνωτος και να κυκλοφορεί με 4Χ4 και να θεωρεί πως η πεμπτουσία της επιτυχίας είναι οι καλοκαιρινές διακοπές στη Μύκονο σαν τα Γαϊδουράνθρωπα που κυκλοφορούν στο κέντρο της Αθήνας.

Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως και ο ένας και ο άλλος βλέπουν τον κόσμο σαν Ανώνυμη Εταιρεία και η μόνη ευθύνη που αναγνωρίζουν στον εαυτό τους είναι η ευθύνη του μετόχου. Μέτοχοι που συμπεριφέρονται σαν να είναι σωματοφύλακες του εαυτού τους και ονειρεύονται σωματοφύλακες αν πάνε καλά οι μετοχές τους. Αυτό είναι το ανθρωπολογικό ον που κινεί τον πλανήτη.

Κι αυτό το ον περνάει κρίση. Το υπαρξιακό του σύστημα υποφέρει. Ό,τι μέχρι χθες πίστευε πως ήταν ακλόνητο, σήμερα αντιλαμβάνεται πως είναι εύθραυστο, του φεύγει σαν άμμος μέσα από τα δάχτυλά του. Δεν ξέρει να παράγει, ξέρει να κερδίζει και τώρα συνειδητοποιεί πως αυτό που ξέρει να κάνει δεν του φτάνει για να ζήσει. Ονειρεύεται στην πτώση του να συμπαρασύρει και ό,τι υπάρχει γύρω του- ε, ναι, πώς τα κατάφερε να λεηλατεί τον χρόνο μας, την προσοχή μας, τις αγωνίες μας;