Ντοπιολαλιές χωρίς γραφικότητες

Σε άλλα χέρια, η ιστορία του Γιώργη Πέτικα θα μπορούσε να έχει γεννήσει ένα δακρύβρεχτο αγροτικό δράμα.

Όμως ο Γιάννης Μακριδάκης χειρίζεται το υλικό του με σεβασμό απέναντι στο παρελθόν, επίμονη ανάλυση των φυσικών συντεταγμένων, διαρκείς παραπομπές στο ευρύτερο κοινωνικό – ιστορικό πλαίσιο της εποχής, παραπέμποντας διακριτικά στον μαγικό ρεαλισμό του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Παρά το ότι χρησιμοποιεί περιθωριοποιημένες πλέον ντοπιολαλιές, παρακάμπτει τους κινδύνους της γραφικότητας μέσω της βαθιάς του γνώσης της ζωής στα χιώτικα χωριά: το ψάρεμα, οι φυσικοί κύκλοι, η παρασκευή της σούμας, η νομαδική κτηνοτροφία ή η λειτουργία των υδρόμυλων έχουν πλήρως αφομοιωθεί από τον συγγραφέα και δικαιολογούν τη χρήση ενός πλουσιότατου, «παρωχημένου» λεξιλογίου, που αίφνης ξαναζωντανεύει με λειτουργικό τρόπο. Οι ρομαντικές πινελιές μιας φύσης σε εγρήγορση δυναμώνουν την αφήγηση, χωρίς να επιζητούν σώνει και καλά την ανάδυση μιας νοσταλγικής, μελαγχολικής και εν τέλει αδιέξοδης στάσης από τον αναγνώστη, όπως πολλά νεοελληνικά αφηγήματα με παρόμοια θεματική (πάντως, ένα μικρό γλωσσάρι θα βοηθούσε).