Συγγραφικά κλισέ

Το Χρώμα του πένθους είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με φόντο την Ινδία των τελευταίων τριάντα χρόνων. Με τις αναμενόμενες ανατροπές και τον ιστό του κακού που υφαίνεται προσεκτικά μέχρι να διαλυθεί. Όσο για τη φύση του κακού, αυτή εξακολουθεί να μένει ανέγγιχτη από τον συγγραφέα. Παίζει λίγο μαζί της, επιχειρεί να την προσεγγίσει χρησιμοποιώντας τυπικές μορφές του κακού. Ώς εκεί. Το υλικό του Ραβί Σανκάρ Ετέθ προσφέρει τις λαβές για μια συζήτηση με θέμα την ταξική, πολιτική, κοινωνική ρίζα του κακού. Ο συγγραφέας αρκείται σε νύξεις και προσπερνά την ευκαιρία. Αντικρύζοντας τα δύο πρόσωπα, τον Σαμορίν και τον Ντας, θα μπορούσε να εμβαθύνει στο θέμα του. Τον βολεύει όμως συγγραφικά το κλισέ του απολύτως καλού και απολύτως κακού, κλισέ που εκτείνεται και στο αντίκρυσμα της θείας του Σαμορίν με τη χήρα Καμάλα. Κι όμως, η ιστορία και τα πρόσωπα κτίζονται έτσι ώστε να προσφέρουν τη συγγραφική ευκαιρία να αναδειχτεί η μαγική εικόνα του κακού: πώς εναλλάσσεται με το καλό, πώς ριζώνει, πώς τρώει το μυαλό- είτε ο ήρωας το υποδέχεται είτε το πολεμά σε ανένδοτο αγώνα. Ο συγγραφέας κρατά νυστέρι, όμως δεν το χρησιμοποιεί. Ακόμα και στο θέμα της αυτοδικίας, προτιμά να τακτοποιεί τους ανοιχτούς μυθοπλαστικούς λογαριασμούς, παρά να βάζει το δάχτυλο στον τύπο των ήλων.