ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έδωσε άλλες διαστάσεις στον θρήνο

Το ανέκδοτο, μέχρι πρότινος, κείμενο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (1899-1936) έφερε ημερομηνία 7 Σεπτεμβρίου 1928, ήτοι επτά ημέρες μετά την είδηση του θανάτου της μητέρας του Σαρλό. Το μισοτελειωμένο εκείνο σχεδίασμα ήταν χαμένο μέχρι το 1989 που το δημοσίευσε η εφημερίδα «Εl Ρais». Εκεί το εντόπισε ο διακεκριμένος φιλόλογος Ξενοφών Κοκόλης, το μετέφρασε αμέσως μαζί με τον Carlos R. Μendez και το παρουσίασε στο καλό περιοδικό της Θεσσαλονίκης Ο Παρατηρητής (14/1990).

Στον θρήνο του ο Λόρκα σκιτσάρει τη Χάνα Τσάπλιν, η οποία τον είχε φιλοξενήσει στην Καλιφόρνια:…«Ήταν μια πολύ λιγνή κυρία που κάθε/ μέρα έκλαιγε, όταν χτυπούσε εσπερινός. Σαν/αγριολούλουδο ήταν, και τρυφερή./… Φορούσε τα παπούτσια του συζύγουτης./ Υπήρξε μια γυναίκα κάπως ατημέλητη, απ΄ αυτές που/ μαγειρεύουν ξαφνικά ένα φασιανό/ με τρόπο αξιοθαύμαστο./…/ Όταν ο γιος-της έφαγε το παπούτσι, αυτή/ κατάλαβε ότι έπρεπε να πεθάνει…». Λίγες σκέψεις του Σαρλό θα μπορούσαν να συμπληρώσουν το πορτρέτο της:

Ακόμα και στο θάνατο,η έκφρασή της φαινόταν ανήσυχη σαν να περίμενε κι άλλες συμφορές.Αν και θρήσκα, αγαπούσε τους αμαρτωλούς και συνταυτιζόταν μ΄ αυτούς.Στη φύση της δεν υπήρχε ούτ΄ ένας κόκκος χυδαιότητας. (Η Αυτοβιογραφία μου, Τ.Τ., μετ. Κοσμάς Πολίτης, Παιδεία 1965).