«Δεν ξέρω να παίζω επιθετικά»

Αν υπάρχει Ελληνίδα τραγουδίστρια που καταχωρήθηκε με καθολική ψήφο εμπιστοσύνης στις μεγάλες λαϊκές φωνές αποφεύγοντας το ανταγωνιστικό παιχνίδι της πρωτιάς, αυτή είναι η Γλυκερία. Πάνω από 30 χρόνια στον χώρο, φαίνεται να στηρίζεται αποκλειστικά στη δύναμή της να «τα λέει» όταν κρατάει μικρόφωνο. Και είναι τόσο δυνατό το αποτέλεσμα που η «κολόνια κρατάει χρόνια» πέρα από μόδες, δισκογραφικές κρίσεις και κρίσεις ταυτότητας.

Ύστερα από τόσα χρόνια στο τραγούδι, αισθάνεσαι ότι είσαι ακόμα στον δρόμο;

Στον δρόμο είμαι βέβαια. Γιατί αυτό που κάνω είναι πολύ σημαντικό για μένα. Και αισθάνομαι πολύ τυχερή γι΄ αυτό.

Είναι συνειδητή επιλογή η τακτική του χαμηλού προφίλ;
Ποτέ δεν έπαιξα επιθετικά. Δεν ξέρω να το κάνω. Ίσως γιατί ποτέ δεν πίστεψα σ΄ αυτού του είδους τις πολιτικές. Προτιμώ να αφήνω τα πράγματα να εξελίσσονται με τη δική τους δυναμική έχοντας το ένστικτό μου σαν οδηγό. Στο φινάλε όμως το τραγούδι μού τα έδωσε όλα πίσω- ίσως όχι στην αναλογία που μου αξίζει, αλλά νιώθω τόσο καλά που δεν το συζητάω. Σ΄ αυτή τη συναυλία επέλεξες να σε συνοδεύσουν δυο ξένοι καλλιτέχνες ανατολίτικης καταγωγής. Θα ήθελες να σε βλέπουμε και σαν τραγουδίστρια της ευρύτερης world music σκηνής; Ή σε αφήνει αδιάφορη αυτό το κύμα;

Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι μου αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που κατάγονται από την Ανατολή, γιατί τους αισθάνομαι πιο κοντά μου. Ήδη έχω συνεργαστεί με τη Νατάσα Άτλας και τον Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, και ήταν μια ωραία εμπειρία. Μ΄ αρέσουν οι μουσικές τους, ο αρμονίες τους, οι καμπύλες τους.

ΙΝFΟ

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας, τηλ. 210-7282.333)
απόψε στις 21.00, στο «Αίθριο των Μουσών», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αίθριες νύχτες». Συνοδεύει η Ορχήστρα Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας. Εισιτήρια: 25 ευρώ και 10 (φοιτητικό).

Παρ΄ όλο που είχες την ευκαιρία να ανοιχτείς και προς τα έξω- είναι γνωστό πόσο σ΄ αγαπούν στο Ισραήλ και στην Κωνσταντινούπολη- δεν φάνηκε ποτέ να επιμένεις.

Πηγαίνω στο Ισραήλ τακτικά. Πηγαίνω και σε άλλες χώρες, συμμετοχές σε διάφορα φεστιβάλ. Όμως είναι δύσκολο για το ελληνικό τραγούδι να κάνει κατάσταση έξω.

Πολλοί συνάδελφοί σου φαίνεται να έχουν κουραστεί απ΄ τις μεγάλες πίστες. Τους ενοχλεί η μαζικότητα που έχει αυτή η διασκέδαση. Εσύ πώς αισθάνθηκες τη σεζόν που πέρασε με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη στο «Vox»;
Πολύ καλά. Ήταν σαν ένα μεγάλο πάρτι. Πολλά νέα παιδιά δίπλα μας, πολλά νέα παιδιά στην πλατεία. Την έχει ανάγκη ο κόσμος αυτή τη διασκέδαση και δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην του την δίνουμε.

Γιατί ίσως τη βαριέστε εσείς. Το ότι είναι αναγκαίο να εφαρμοστούν νόρμες που δεν έχουν
σχέση με καλλιτεχνικά κριτήρια.

Εγώ είμαι πάντα εγώ. Με τον ίδιο τρόπο τραγουδάω.

Κάτι σημαντικό που περιμένεις;
To φθινόπωρο θα βγει ένα διπλό άλμπουμ με «Τα λαϊκά» του Μίκη Θεοδωράκη, τραγούδια που σε πρώτες εκτελέσεις είχε πει ο Γαβαλάς, η Γιώτα Λύδια κ.ά. και τώρα τα ηχογραφήσαμε ξανά. Συμμετέχουν ο Πασχάλης Τερζής, ο Δημήτρης Μπάσης και ο Γιώργος Νταλάρας.

Και τον χειμώνα;
Ακόμη είμαστε σε συζητήσεις. Το σίγουρο είναι ότι κάπου θα με βρείτε.


Έρωτας και ξενιτιά

Τραγούδια από τα τέλη του 19ου αιώνα, σμυρναίικα, παραδοσιακά, ρεμπέτικα, λαϊκά μέχρι και σημερινά έντεχνα, υπό τον τίτλο «Τραγούδια του έρωτα και της ξενιτιάς», θα ακούσουμε απόψε από τη Γλυκερία στο «Αίθριο των Μουσών» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, συνοδεία της εξαιρετικής Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας (ορχήστρας που ειδικεύεται σ΄ αυτό το ρεπερτόριο και έχει ήδη τη δική της ιστορία). Κοντά της η Τουρκάλα τραγουδίστρια Ντιλέκ Κοτς (τη γνωρίζουμε από τα τραγούδια της «Πολίτικης κουζίνας») και ο Σύρος ουτίστας και τραγουδιστής Ζιαντ Ρατζάμπ.