Το τέταρτο κουδούνι

Καλά με τα 2008, και πάλι 2008, και πάλι 2008 «ρομποτάκια»… Πάει κι έρχεται. Αλλά όταν πια παρέλαβαν οι φαντάροι οι Κινέζοι με το βήμα της χήνας την ολυμπιακή σημαία για την έπαρση… Μπρρρρρ… Να το! Να το! Πετιέται από ΄ξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει: Βερολίνο 1936!

Όλος ο κόσμος, μια σκηνή… Η Κάτια Γέρου (στη φωτογραφία), γέννημα- θρέμμα του Αγρινίου, επιστρέφει στη γενέθλια πόλη της: θα συνεργαστεί, για πρώτη φορά, με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου- και για πρώτη φορά με θίασο εκτός Αθήνας. Σ΄ ένα ουάν γούμαν σόου αφιερωμένο στα εκατό χρόνια απ΄ τη γέννηση του Δασκάλου της Κάρολου Κουν- για τρεις περίπου δεκαετίες ήταν απ΄ τις πρωταγωνίστριες του «Θεάτρου Τέχνης». Πρόκειται για μια σύνθεση με μονολόγους ηρωίδων απ΄ τα έργα που ο Κάρολος Κουν παρουσίασε με το «Θέατρο Τέχνης» στις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50, τα περισσότερα, αν όχι όλα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα- Αντιγόνη απ΄ την «Αντιγόνη» κι Ευρυδίκη απ΄ την «Ευρυδίκη» του Ανούιγ, Μάνα και Νύφη απ΄ τον «Ματωμένο γάμο» και Μπελίσα απ΄ το «Περλιμπλίν και Μπελίσα» του Λόρκα, Μπλανς απ΄ το «Λεωφορείο ο Πόθος» και Σεραφίνα απ΄ το «Τριαντάφυλλο στο στήθος» του Τενεσί Ουίλιαμς, Γκρούσα απ΄ το «Ο κύκλος με την κιμωλία»…- την οποία θα επιμεληθεί η Αγαθή Δημητρούκα σε συνδυασμό με μουσικές και τραγούδια αποκλειστικά του Μάνου Χατζιδάκι, στενού συνεργάτη του «Θεάτρου Τέχνης» εκείνη την εποχή.

Στο πιάνο θα συνοδεύει ο Θόδωρος Κοτεπάνος, την επιμέλεια της κίνησης θα ΄χει η Έφη Καρακώστα και τη σκηνοθετική επιμέλεια ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου Βασίλης Νικολαΐδης. Ο οποίος, σημειώστε, πρωτοσυναντήθηκε με την Κάτια Γέρου πριν από τριάντα τρία έτη, στα φοιτητικά τους χρόνια, στο ακμάζον τότε Θεατρικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο έκανε τον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ όπου έπαιζαν και οι δυο- η Κάτια Γέρου την Γκρούσα στο πρώτο μέρος (με Γκρούσα στο δεύτερο την καθηγήτρια, σήμερα, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, σκηνοθέτρια και συγγραφέα Ευανθία Στιβανάκη), ο Βασίλης Νικολαΐδης τον Λαβρέντι, αδελφό της Γκρούσα. Ο ρόλος αυτός ήταν μάλιστα για την Κάτια Γέρου- ένα μίσχος, τότε, και με εξαιρετικό τάλαντοτο έναυσμα για να επιλέξει το δρόμο του θεάτρου.

Η πρεμιέρα λίγο πριν απ΄ τα Χριστούγεννα.

Δεν κατάλαβα. «Σκηνοθεσία: Τάσος Ράτζος (φωτογραφία). Σκηνοθετική επιμέλεια: Νικήτας Τσακίρογλου». Το διάβασα στο πρόγραμμα του ΚΘΒΕ για το «Από τις “Βάκχες”» που ΄δα στον Βύρωνα. Και δεν πίστευα στα μάτια μου. Τι ακριβώς εννοεί
ο ποιητής όταν λέει «επιμέλεια»; Επιτροπεία ανηλίκου; Ο σκηνοθέτης, δηλαδή, δεν είναι εντελώς ικανός και τον επιτηρώ; Είναι προβληματικός και τον επιτροπεύω; Είναι πρωτάρης στα αρχαίο δράμα και δεν του ΄χω και πολλή εμπιστοσύνη; Τότε γιατί του ανέθεσε τη σκηνοθεσία; Ούτε που πέρασε απ΄ το μυαλό του κ. καλλιτεχνικού διευθυντή πως αυτό το «σκηνοθετική επιμέλεια» είναι τουλάχιστον προσβλητικό;

Έχει δώδεκα χρόνια που τελείωσε τη δραματική σχολή του «Εμπρός- το ΄96. Κι έντεκα που πάτησε επίσημα στο σανίδι- στο «Εμπρός», ερμηνεύοντας Λόρα στον περίφημο «Γυάλινο κόσμο» του Δημήτρη Μαυρίκιου. Η Ιδανική Λόρα! Έμεινα με το στόμα ανοιχτό τότε. Σκεφτόμουν μόνο μήπως ήταν που ο ρόλος αυτός του Τενεσί Ουίλιαμς της ερχόταν απλώς κουτί.

Με διαψεύδει έκτοτε διαρκώς- κάθε φορά αγνώριστη: «Φρεναπάτη» με σκηνοθέτη τον Λιβαθινό, Ρούλα της πιάτσας στο «Έβδομο ρούχο» με σκηνοθέτη και πάλι τον Μαυρίκιο, Ρεγγίνε στους «Βρικόλακες» του Αντύπα, «Λαχταρώ» της Σάρα Κέιν με Βογιατζή, Σάσα στον «Ιβάνοφ» του Μαστοράκη, στο ΚΘΒΕ, «Φέστεν» με τον Μαρκουλάκη και- κυρίως!- μια συγκλονιστική, ανεπανάληπτη, αξέχαστη Νίνα στον τσεχοφικό «Γλάρο», επίσης του Νίκου Μαστοράκη.

Και, ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι, στον «Ορέστη» του Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με το ΚΘΒΕ, άλλη έκπληξη: η Αγγελική Παπαθεμελή, Φρύγας σπαρ-τα-ρι-στός, που, ταυτόχρονα, «λέει» περισσότερα απ΄ το κείμενο του Ευριπίδη (κεντρική φωτογραφία).

Πολύ περήφανοι πρέπει να ΄μαστε για το κορίτσι αυτό, το διακριτικό- οπαδός του «λάθε βιώσας»…-, που τιμά το ελληνικό θέατρο με τις επιλογές και τις ερμηνείες του. Και να περιμένουμε πολλά.

Την άπαιχτη στην Ελλάδακωμωδία του Γιουτζίν Ο΄ Νιλ «Χιούι», ένα μεγάλο μονόπρακτο με πολύ χιούμορ αλλά και με στοιχεία τραγικά, για δυο ηθοποιούς, θ΄ ανεβάσει, μέσα Νοεμβρίου, στο «Βios»- στο «Μain»- η Άσπα Τομπούλη σε μετάφρασή της.

Το έργο – ένας μακρύς μονόλογος, ουσιαστικά- διαδραματίζεται το καλοκαίρι του 1928- δύσκολη περίοδος για τις ΗΠΑ, λίγο πριν απ΄ το μεγάλο κραχ του ΄29- στο λόμπι ενός μικρού νεοϊορκέζικου ξενοδοχείου της συμφοράς όπου ο Έρι Σμιθ, ένας τζογαδόρος και μικροαπατεώνας, κουβεντιάζει μέσα στη νύχτα με τον καινούργιο νυχτερινό ρεσεψιονίστα, τον Τσάρλι Χιουζ, θρηνολογώντας που όλα τού πάνε στραβά μετά απ΄ το θάνατο του Χιούι, του προκάτοχου του Τσάρλι, ενώ ρόλο βασικό παίζουν οι ήχοι της πόλης.

Το «Χιούι», γραμμένο μεταξύ 1941 και 1942, πρωτοπαρουσιάστηκε μόλις το 1958, μετά το θάνατο (1953) του συγγραφέα του, στην Στοκχόλμη, απ΄ το Βασιλικό Δραματικό Θέατρο με Έρι τον Μπενγκτ Έκλουντ, γνωστό μας από ταινίες του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Στη γλώσσα του – τα αγγλικά- πρωτοπαίχτηκε ακόμα αργότερα, το 1963, στο Μπαθ της Αγγλίας, με τον Μπάρτζες Μέρεντιθ στο βασικό ρόλο ενώ στο Μπρόντγουεϊ ανέβηκε για πρώτη φορά το 1964 σε σκηνοθεσία Χοσέ Κιντέρο με Έρι τον Τζέισον Ρόμπαρντς ο οποίος ταυτίστηκε έκτοτε με το ρόλο καθώς τον ξανάπαιξε- εκτός Μπρόντγουεϊ- το 1975, το 1981 και το 1991 ενώ τον έκανε και για την τηλεόραση το 1984.

Στο Μπρόντγουεϊ το «Χιούι» ξανανέβηκε το 1975 με τον Μπεν Γκαζάρα και το 1996 με τον Αλ Πατσίνο που υπέγραφε και τη σκηνοθεσία.

Στην Ελλάδα το έργο επρόκειτο να παρουσιαστεί προ ετών απ΄ τις «Μορφές» στο «Εμπρός», με τον Δημήτρη Καταλειφό, αλλά το σχέδιο προσέκρουσε στη διάλυση του θιάσου και ποτέ δεν υλοποιήθηκε.

Η παράσταση θ΄ ανεβεί με σκηνικό Μαρίας Κονομή, κοστούμια Κλερ Μπρέισγουελ, μουσική Πλάτωνα Ανδριτσάκη- θα την ερμηνεύει ζωντανά ο Μίκυ Παντελούς- και φωτισμούς Ηλία Κωνσταντακόπουλου. Τον Έρι Σμιθ θα επωμιστεί ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος (φωτογραφία) και τον Τσάρλι Χιουζ ο Μάνος Σταλάκης.

Δόξα τω Θεώ… Έχω προλάβει να δω τον Μινωτή, Οιδίποδα- στο «Επί Κολωνώ». Κι έχω ένα μέτρο σύγκρισης…