«Φοίνισσες» στις ράγες

Ένας χώρος που θυμίζει εγκαταλελειμμένο σιδηροδρομικό σταθμό σε έναν κάπως απόμερο τόπο: ο τόπος δράσης που επέλεξε ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος για τις «Φοίνισσες», την τραγωδία-κραυγή κατά του πολέμου του Ευριπίδη, με την οποία επιστρέφει έπειτα από δύο χρόνια στο Φεστιβάλ Επιδαύρου μαζί με το «Αμφι- Θέατρό» του.

«Για να προβληθεί η διαχρονικότητα του ευριπίδειου μηνύματος, το οποίο, δυστυχώς, είναι και σήμερα σπαρταριστά επίκαιρο, ο χώρος δράσης τοποθετήθηκε, χωρίς αλλοίωση του κειμένου, σ΄ έναν χώρο “απειλητικό” και οι ρόλοι ντύθηκαν με σύγχρονα κοστούμια. Ένας σταθμός μπορεί να συμβολίζει την αναχώρηση για το μέτωπο αγαπημένων προσώπων, αλλά και την άφιξη ιταμών εισβολέων», λέει ο σκηνοθέτης.

«Πινακοθήκη όλων των χαρακτήρων του Θηβαϊκού Κύκλου» χαρακτηρίζονται οι «Φοίνισσες». Στον Πρόλογο η Ιοκάστη αναφέρεται στην προϊστορία του έργου: ο γάμος της με τον βασιλέα της Θήβας Λάιο, η εγκατάλειψη του γιου τους Οιδίποδα στον Κιθαιρώνα για να αποφύγουν τον τρομακτικό χρησμό που συνόδευε το βρέφος πως όταν μεγαλώσει θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα νυμφευθεί τη μητέρα του, η διάσωση του νηπίου και η υιοθεσία του από τον βασιλέα της Κορίνθου Πόλυβο και τη γυναίκα του Μερόπη, ο φόνος, τελικά, από τον Οιδίποδα του φυσικού πατέρα του, ο γάμος μάνας και γιου χωρίς να το ξέρουν και η γέννηση των παιδιών τους, η αποκάλυψη των ανόσιων πράξεων και η αυτοτύφλωση του Οιδίποδα, το μοίρασμα του σκήπτρου της εξουσίας στους δύο γιούς του με τον όρο να εναλλάσσονται στον θρόνο, η αυθαίρετη κατακράτηση της εξουσίας από τον Ετεοκλή και η τρέχουσα εκστρατεία του Πολυνείκη εναντίον της Θήβας.

Ακολουθεί η σκηνή με τον Παιδαγωγό και την Αντιγόνη που αναφέρονται στην πολιορκία της πόλης, ο αγώνας λόγων Ετεοκλή- Πολυνείκη και το ναυάγιο της συμφιλίωσής τους και ο χρησμός του μάντη Τειρεσία ότι η πατρίδα θα σωθεί με τη θυσία του Μενοικέα, γιου του Κρέοντα- αδελφού της Ιοκάστης-, ο οποίος, τελικά, αποφασίζει αυτοβούλως, όπως συνέβη και με την Ιφιγένεια στην Αυλίδα, να θυσιαστεί. Στη συνέχεια ο Αγγελιαφόρος αναγγέλλει στην Ιοκάστη την απόφαση των δύο αδελφών να μονομαχήσουν κι εκείνη μαζί με την Αντιγόνη σπεύδουν στο πεδίο της μάχης για να αποτρέψουν τη μονομαχία. Ο Παιδαγωγός,

ΙΝFΟ

Στις 25 και 26 Ιουλίου, στις 21.00, στην Επίδαυρο (τηλ. 210-3272.000). Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, (μειωμένο) 10 ευρώ.

όμως, θα φέρει την είδηση του αλληλοσκοτωμού των δύο αδελφών και την αυτοκτονία της μητέρας τους. Η Αντιγόνη θρηνεί ενώ εμφανίζεται ο Οιδίποδας στον οποίον ανακοινώνει τα τραγικά γεγονότα. Ο Κρέων που αναλαμβάνει τα ηνία τον εξορίζει, απομακρύνοντας το «μίασμα» από την πόλη, αλλά η Αντιγόνη δηλώνει ότι θα ακολουθήσει τον πατέρα της, ματαιώνοντας τον γάμο της με τον Αίμονα, τον άλλο γιο του Κρέοντα.

Οι κατά Σπύρο Α. Ευαγγελάτο «Φοίνισσες» ανεβαίνουν σε μετάφρασηΚ. Χ. Μύρη, με σκηνικά και κοστούμια Γιώργου Πάτσα, μουσική Θάνου Μικρούτσικου, μουσική διδασκαλία Γιάννη Αναστασόπουλου και φωτισμούς Ανδρέα Σινάνου. Την Ιοκάστη επωμίζεται η Αντιγόνη Βαλάκου, τον Οιδίποδα ο Πέτρος Φυσσούν, τον Κρέοντα ο Στέφανος Κυριακίδης. Στη διανομή μετέχουν επίσης: Κώστας Αθανασόπουλος (Τειρεσίας), Σπύρος Μαβίδης (Παιδαγωγός), Τζίνη Παπαδοπούλου (Αντιγόνη), Θανάσης Κουρλαμπάς (Ετεοκλής), Δημήτρης Παπανικολάου (Αγγελιαφόρος), Νικόλας Παπαγιάννης (Πολυνείκης), Κωνσταντίνος Φάμης (Μενοικεύς).

Μέλη του Χορού οι: Γεωργία Ανέστη, Γεωργία Καλλέργη, Λένα Μαραβέα, Πόπη Λυμπεροπούλου, Αγγελική Πέτκου, Αγγελική Πετροπετσιώτη, Ελίνα Μάλαμα, Μαριάνθη Κυρίου, Αλεξάνδρα Κουλούρη, Γιώργος Μπούγος, Βασίλης Πουλάκος, Λευτέρης Πολυχρόνης, Γιάννης Πλιάκης.


Υπόγειος σαρκασμός του Θείου

«Το έργο, γραμμένο γύρω στο 409 π.Χ., μετά την αθηναϊκή συντριβή στη Σικελία, αποτελεί μία ακόμη κραυγή διαμαρτυρίας του Ευριπίδη κατά του πολέμου και ιδιαίτερα κατά της πλέον απεχθούς μορφής του, του εμφυλίου πολέμου», συμπληρώνει ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος. «Οι “Φοίνισσες” είναι μία πινακοθήκη όλων των χαρακτήρων του Θηβαϊκού Κύκλου- Ιοκάστη, Οιδίπους, Αντιγόνη, Κρέων, Τειρεσίας, Ετεοκλής, Πολυνείκης… Ο Χορός αποτελείται από γυναίκες της Φοινίκης που έχουν φτάσει στη Θήβα για να προωθηθούν στους Δελφούς όπου θα διακονεύσουν στον ναό του Απόλλωνος. Παρά τους παλαιούς δεσμούς Φοινίκης και Θηβών, δίνουν την αίσθηση ότι είναι κάποιες μετανάστριες που εγκλωβίστηκαν στη Θήβα λόγω του πολέμου. Όμως, εκτός από το αντιπολεμικό μήνυμα, οι “Φοίνισσες” προβάλλουν ρητά και τη δυνατότητα του Ευριπίδη να συνθέτει απειλητικούς χαρακτήρες που εναλλάσσονται με υπέροχες λυρικές εξάρσεις του Χορού, με συναρπαστική δράση και μ΄ έναν υπόγειο σαρκασμό του Θείου».