Επιστρέφω αμέσως, ρίψατε σημείωμα!

Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ώρα είναι τώρα;

Χλωμότατο. Γιατί ναι μεν θα λείψω λίγες εβδομάδες από την εφημερίδα, αλλά ρολά το κατάστημα και να θέλει, πώς να τα κατεβάσει; Πώς να μπλοκάρεις τον «έξω» κόσμο, όταν τον κουβαλάς «μέσα» σου;

Πώς να κοιτάζεις, χωρίς να βλέπεις; Πώς να ακούς, χωρίς να αφουγκράζεσαι; Πώς να παρατηρείς, χωρίς να συμμετέχεις; Πώς όταν συμβαίνει γύρω σου το σύστριγγλο εσύ – με ωτοασπίδες και παρωπίδες- να προσπαθείς να αποτοξινωθείς επί της ουσίας; Να ξεκουραστείς πραγματικά; Να αποδράσεις ψυχή τε και σώματι;

Άτιμο πράγμα αυτό το… «ψυχή τε»! Άτιμο, ύπουλο, οχιά διμούτσουνη. Τι να σου κάνει μια ξερή ξαπλώστρα, όταν το μυαλό αρνείται να υπακούσει στο θερινό ωράριο; Αρνείται να χουζουρέψει, να ναρκωθεί, να μηδενίσει το κοντέρ! Στροφάρει ερήμην σου, σε τσιγκλάει, σε γαργαλάει, σε πιλατεύει, σε σκουντάει, σε ξυπνάει. Σαν μύγα, βζόινγκ βζόινγκ πάνω, δίπλα, δεξιά, αριστερά, μπρος, πίσω, πλάι, ξυστά απ΄ το κεφάλι σου: «Η μύγα θα σ΄ ακολουθεί»…

Να πατήσω Τερματισμό στο κομπιούτερ είναι απλό. Να πατήσω Τερματισμό στον εγκέφαλο είναι το ζόρι. Κανένα κλικ δεν υπακούει! Δεν καταλαβαίνει το πλήκτρο, ρε παιδάκι μου, δεν μασάει, δεν τσιμπάει. Βαράει τον δικό του τον ντορβά! Γούστο του, καπέλο του και καουμποϊλίκι του.

Γραμμένη μ΄ έχει κι εμένα και τις προσδοκίες μου για διακοπές, άδειες, ξεκούραση, μαύρα γυαλιά, αναγνώσματα της πλαζ, κινητό απενεργοποιημένο και κολοκύθια τούμπανα.

Αυτή η ξαπλώστρα η γωνιακή, η έρημη, η τέρμα Θεού, μια χαρά μου κάνει. Ας την καπαρώσω με την τσαντάρα θαλάσσης γιατί την έχει βάλει στο μάτι ο συνταξιούχος, η νοικοκυρά, η αρχόντισσα και ο αλήτης, η νεράιδα και το παλικάρι. Καλά που δεν είμαι και στη Μύκονο. Ρεζερβέ, σου λέει, εκεί οι ξαπλώστρες. Τηλεφωνείς ένα δίμηνο πριν: «Παρακαλώ, μια ξαπλώστρα για δώδεκα άτομα». Πρώτη ξαπλώστρα πίστα!

ΩΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ η θάλασσα μπροστά μου.

Επιπλέουν χαρωπά παιδάκια, γριές με εμπριμέ σκούφο, εμπριμέ σκούφοι αφ΄ εαυτού τους, μια έκτακτη πλαστική σακούλα σε trendy γήινες αποχρώσεις, ένα ψάθινο καπέλο (λες και δραπέτευσε από το μυθιστόρημα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη), ένας σαν κεφτές- μπορεί να είναι και ντολμαδάκι- και δίπλα συνοδευτική μια χωριάτικη σαλάτα κάνει κρόουλ.

Μου άνοιξε η όρεξη, βρε: Όλα τα αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ επιπλέουν μπρος στα έκθαμβα μάτια σου. Να σας δώσω το μενού ή να σας τα πω εγώ τα πιάτα ημέρας;

Έχουμε ωραιότατα γεμιστά, σπαρταράνε, μόλις τώρα τα ψαρέψαμε! Και οι πατάτες γιαχνί, λουκούμι. Νάτες, δεύτερη σημαδούρα δεξιά! Όχι, μαντάμ, σε συναγρίδα τίποτα, αυτές είναι δίπλα στον καταπατημένο αιγιαλό, τον καλό, τον πρωτοκλασάτο, όχι στην ξεφτίλα που περίσσεψε για σας και την παρέα σας.

Να σας φέρω και μια μερίδα λύματα ζεστά ζεστά απ΄ τον φούρνο; Μήτσο, περιποιήσου την κυρία, καλή σας όρεξη, μαντάμ!

Κλείνω τα μάτια. Σαν όνειρο, σαν όραμα, σαν οπτασία- μου έρχονται οι λεμονοστύφτες και οι βραστήρες αυγών της Siemens.

ΣΠΑΩ ΤΟ κεφάλι μου να θυμηθώ τι μάρκα είναι το πιστολάκι των μαλλιών μου. Έχει γούστο να βρω κάνα μπελά. Λες να θεωρηθεί προϊόν εγκλήματος; Πολύ θέλει νομίζεις; Εδώ άλλοι χρηματίζονται με το μιξεράκι για τη φρουτόκρεμα. Μήπως να εξαφανίσω το πιστολάκι; Να το φυγαδεύσω σε καμιά Αργεντινή, τίποτα Χιλή ή Κούβα;

Βραστήρα αυγών δεν έχω, ας είναι καλά το μπρίκι. Ο λεμονοστύφτης είναι ηλεκτρικός; Έχει γούστο!!! Όχι, ρε γαμώτο! Και πάνω που έλεγα να ξανοιχτώ οικονομικά και να αγοράσω καινούργια καφετιέρα. Τις αποδείξεις τις έχω κρατήσει; Όλες; Γιατί νομίζω ότι έχω χάσει τη μία για το ηλεκτρικό μαχαίρι που, έτσι κι αλλιώς, του πεταματού βγήκε;

Έλα, ρε ηλίθια, μην αγχώνεσαι. Απόλαυσε τη μαγευτική θέα: την μπριζόλα τη μοσχαρίσια που πλέει γαλήνια στα κρυστάλλινα νερά του Αιγαίου. Σε άδεια είσαι, σε διακοπές, χαλάρωσε, ζώον!

Για λίγο- όχι για πολύ. Σαν το φτερό περνάνε οι εβδομάδες. Οπότε: «Επιστρέφω αμέσως, ρίψατε σημείωμα!» Καλές διακοπές, ραντεβού τον Σεπτέμβρη! Τα σέβη μου!