Αφιερωμένο στον Παζολίνι

Στο χολ του ξενοδοχείουμε καλωσορίζει ο διευθυντής του. Παρατηρώ τους τοίχους γύρω, καλυμμένους με κείμενα εφημερίδων γραμμένα για το ξενοδοχείο: «Reppublica», «Corriere della Sera», «Τhe Ιndipendent», «Le Μonde», «Τhe Νew Υork Τimes», «Frankfurter Αllgemeine Ζeitung»… «Τώρα θα σας δείξουμε τα δωμάτια» μού λέει, και ένας από τους υπαλλήλους αναλαμβάνει την ξενάγησή μου. Το «Αtelier sul Μare» είναι ακόμα πιο «παράξενο» από αυτό που είχα φανταστεί. Δεν πρόκειται για ξενοδοχείο αλλά για πραγματικό μουσείο μοντέρνας τέχνης. Το κάθε δωμάτιο είναι ένα έργο τέχνης, φτιαγμένο από τα πιο γνωστά ονόματα της μοντέρνας τέχνης στην Ιταλία και διεθνώς. Δεν κοιμάσαι απλά σε ένα δωμάτιο στο οποίο υπάρχουν έργα τέχνης. Κοιμάσαι και ξυπνάς σε ένα δωμάτιο που είναι το ίδιο έργο τέχνης. Οι διάδρομοι, και αυτοί, μοιάζουν πιο πολύ με διαδρόμους μουσείων παρά με ξενοδοχείου. Κάθε δωμάτιο-έργο έχει και το δικό του όνομα: «Το στόμα της αλήθειας». «Η φωλιά», όπου επικρατεί το λευκό, ένα κρεβάτι-άγαλμα, σαν τεράστια φτερούγα πουλιού σε πτήση. «Μυστήριο του φεγγαριού», έργο ενός Ιάπωνα καλλιτέχνη. «Σε μια χάρτινη μπάρκα μπαρκάρω». «Ο Πύργος του Sigismondo». «Όνειρα ανάμεσα σε σύμβολα». «Το δωμάτιο της Γης και της Φωτιάς». «Το δωμάτιο της απαρνημένης θάλασσας». «Το δωμάτιο των μεταφορέων του νερού», το αγαπημένο δωμάτιο της Ντανιέλ Μιτεράν, με πληροφορεί ο υπάλληλος. Και το «Δωμάτιο του Προφήτη», αφιερωμένο στον Πιερ Πάολο Παζολίνι. Μπαίνεις μέσα από μια πόρτα που δεν ανοίγεις αλλά «παραβιάζεις», πάνω στην οποία είναι γραμμένο ένα ποίημα του Παζολίνι, το οποίο ταιριάζει γάντι στη σημερινή Ιταλία του Μπερλουσκόνι.

Περνάς μέσα από έναν μακρύ διάδρομο που μοιάζει με λαβύρινθο, ενώ βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στους καθρέφτες που είναι τοποθετημένοι στους τοίχους και ψηλά στο ταβάνι. Στο τέλος μπαίνεις σε ένα ευρύχωρο και «πρωτόγονο» δωμάτιο, εμπνευσμένο από τις «Χίλιες και μία νύχτες», ενώ στους τοίχους υπάρχουν στίχοι στα αραβικά.

Το κρεβάτι βρίσκεται στη μέση και μπροστά μια τεράστια τζαμαρία, από όπου φαίνεται το Τυρρηνικό Πέλαγος, κάτω από την τζαμαρία υπάρχει άμμος, από τον τόπο όπου δολοφονήθηκε ο Παζολίνι, στην τουαλέτα, στη θέση του πατώματος, ένα πλέγμα από σκληρό μέταλλο, σαν μεταφορά της σκληρής μοίρας του μεγάλου σκηνοθέτη…

Τα δωμάτια δεν έχουν τις ανέσεις που έχουμε συνηθίσει στα κανονικά ξενοδοχεία- καρέκλες, τηλεόραση, ψυγείο. Επομένως, εάν δεν έχεις διάθεση να δοκιμάσεις κάτι ασυνήθιστο, δεν αποκλείεται να το βάλεις στα πόδια. Όπως συμβαίνει, άλλωστε, και μπροστά σε ένα έργο τέχνης. Σε ένα τέτοιο δωμάτιο, τις πρώτες στιγμές τουλάχιστον, νιώθεις έξω από τα νερά σου, σαν «εκπατρισμένος» από τον χώρο και τον χρόνο. Κατεβαίνω κάτω, βλέπω πολλούς εφήβους.

Ο διευθυντής μού εξηγεί ότι είναι μαθητές Λυκείου που έχουν έρθει για να επισκεφθούν το ξενοδοχείο. Ρωτάω για τις τιμές. Είναι οι πιο φθηνές που βρίσκεις στα ξενοδοχεία της περιοχής. Και η θέα από το ξενοδοχείο μαγική. «Δράστης» αυτής της ιδέας είναι ένας πεντάχρονος, ονόματι Αντόνιο Πρέστι. Η οικογένειά του τον προόριζε να γίνει ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της Σικελίας και αυτός αποφάσισε να κάνει άλλα, «τρελά», έργα και πράγματα. Αλλά για τον Αντόνιο Πρέστι και άλλα που είδα και άκουσα στη Σικελία θα σας μιλήσω το επόμενο Σάββατο…