Ομιλούσες σιωπές και ελάχιστα λόγια

O συγγραφέας οργανώνει ένα ολιγοσέλιδο αφήγημα, χωρίς να δημιουργεί την αίσθηση ότι κεντάει τη φράση του. Πιο πολύ τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα, σχεδόν μια αχλύ, μέσα στην οποία στροβιλίζονται οι ήρωές του. Το Μπονσάι δεν είναι ένα βιβλίο υψηλής έντασης. Γραμμένο με ήπια γλώσσα και χαλαρό εσωτερικό ρυθμό, με ομιλούσες σιωπές και ελάχιστα λόγια αποδίδει κυρίως αισθήματα και αισθήσεις, λιγότερο συμβάντα και πράξεις. Ίσως γι΄ αυτό τα πρόσωπα του μυθιστορήματος μένουν σκιές. Αν εξαιρέσει κανείς τον Χούλιο, για τον οποίο η σιωπή είναι συστατικό στοιχείο του χαρακτήρα του και δημιουργεί αίσθηση πνιγμού, τα υπόλοιπα πρόσωπα μένουν καρικατούρες προσώπων, αδρά σκίτσα. Κλείνοντας το βιβλίο αναρωτήθηκα γιατί όλη αυτή η ατμόσφαιρα δεν αφήνει στο τέλος στον αναγνώστη εντύπωση που διαρκεί. Σίγουρα η γλώσσα είναι σκοπίμως χαμηλής θερμοκρασίας. Το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματα των ηρώων. Οι μικρές δίνες του κειμένου ξεθυμαίνουν γρήγορα. Οι λίγες λέξεις δεν κόβουν σαν λάμες, απλώς αφηγούνται ελλειπτικά. Ακόμα και το εύρημα με τις αναγνώσεις στο κρεβάτι και τις αναγνωστικές- σεξουαλικές φαντασιώσεις μένει ανεκμετάλλευτο. Οι λίγες λέξεις, η λιπόσαρκη αφήγηση χρειάζεται ένα σπίρτο. Ο Σάμπρα δεν το ανάβει.