Κάνει τη Φαίδρα… Φωφώ

Ο Βασίλης Αλεξάκης στο πρώτο του θεατρικό «Μη με λες Φωφώ» ρίχνει μια «λοξή» ματιά στον μύθο της Φαίδρας
Το ΔΗΠΕΘΕ Ρόδου περνάει το τούνελ της οικονομικής δυσπραγίας συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών με το πρώτο θεατρικό έργο του Βασίλη Αλεξάκη «Μη με λες Φωφώ», που σκηνοθετεί ο καλλιτεχνικός του διευθυντής Γιώργος Οικονόμου.

Η Φωφώ, που δεν είναι η Φωφώ αλλά η Φαίδρα, είναι μια γυναίκα 3.000 ετών, ναυαγός σε ένα ξερονήσι- δωμάτιο 3Χ3. Εκεί ξεβράστηκε με την τροφό της Οινώνη και ζουν μαζί ανέγγιχτες από το πέρασμα του χρόνου, καταδικασμένες σε αιώνια συνύπαρξη, περιμένοντας κάτι. Αν όλα αυτά δεν είναι σουρεαλιστικά, περιμένετε και τις καταστάσεις που ζουν, τους διάλογους που έχουν και τον τρόπο που παίζουν οι δύο ηρωίδες. Γιατί, ναι μεν τη Φαίδρα- Φωφώ ερμηνεύει μια καλλονή στην ωριμότητά της, η Αντιγόνη Αμανίτου, την Οινώνη όμως ερμηνεύει ο Χρήστος Βαλαβανίδης. Οι δύο γυναίκες συνεχίζουν την αιώνια ζωή τους κάνοντας καθημερινά τις ίδιες, παράλογες κινήσεις. Για παράδειγμα κάθονται στην παραλία και πετούν συνεχώς βότσαλα στη θάλασσα γιατί πιστεύουν πως με τις προσχώσεις το νησί μετατοπίζεται (!). Σε αυτή την ακύμαντη ζωή, όπου οι αιώνες περνάνε περιμένοντας κάτι που φαίνεται πως δεν έρχεται- σαφής αναφορά στα πρόσωπα του Βλαδίμηρου και του Εστραγκόν από το μπεκετικό «Περιμένοντας τον Γκοντό»-, ξαφνικά εμφανίζεται ο από μηχανής θεός. ΄Η μήπως ο αμαρτωλός έρωτας της Φαίδρας, ο γιος του άντρα της Θησέα, ο Ιππόλυτος; Κάτι τόσο προβλέψιμο δεν θα το έκανε ο Αλεξάκης. Ο δικός τους εισβολέας- σωτήρας είναι ο Ελληνοαμερικανός κύριος Ρασταπόπουλος (Αλέξανδρος Μυλωνάς)ένα κομβικό πρόσωπο εμπνευσμένο από μια από τις εικονογραφημένες ιστορίες του Τεν Τεν- ο οποίος καταφθάνει πλησίστιος, με το φουσκωτό του, τα ταπεράκια του, τα κεφτεδάκια και τους φραπέδες του. Τι θα αποφασίσουν οι δύο γυναίκες; Θα φύγουν μαζί του, να σωθούν ως θνητές, ή θα μείνουν ως αιώνιες ηρωίδες, συνεχίζοντας το παιχνίδι της ατέρμονης αναμονής;

Ο Βασίλης Αλεξάκης, στο πρώτο θεατρικό του έργο με τίτλο «Μη με λες Φωφώ» (είναι μια φράση την οποία λέει η Φαίδρα στην τροφό της, που την πικάρει αποκαλώντας τη Φωφώ), απομακρύνεται από τον ρεαλισμό, φλερτάροντας πότε με τον Ευριπίδη, πότε με τον Μπέκετ και ολοκληρώνοντας το στόρι του στο ύφος της παρωδίας. Το χαρακτηρίζει δε «νησιωτικό δράμα», γιατί διαδραματίζεται σε ένα μικροσκοπικό ξερονήσι. «Στη μέση της θάλασσας ένας μικρός βράχος με έναν λόφο από βότσαλα γύρω του. Το νησί της Φαίδρας. Η ξεπεσμένη βασίλισσα περνά εδώ τις μέρες της, φλυαρώντας και κουβεντιάζοντας με την Οινώνη, που είναι πάντα δίπλα της.

Κάθε πρωί, αφού ξυπνήσει, σηκώνεται, στολίζεται, βάφεται – άλλωστε, το μόνο που της έμεινε είναι ένα κραγιόν- όπως η Γουίνι στις “Ευτυχισμένες μέρες”, περιμένοντας έναν άντρα να την πάρει μαζί του». Ο Αλεξάκης έγραψε το θεατρικό πέρυσι το καλοκαίρι, με την παρότρυνση του σκηνοθέτη Γιώργου Οικονόμου, ο οποίος είχε στα χέρια του το αρχικό κείμενο με τίτλο «Ο Σαμ, η Φαίδρα κι εγώ», το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε στο γαλλικό ραδιόφωνο. Άλλωστε, ο Γιώργος Οικονόμου ήταν εκείνος που παρουσίασε για πρώτη φορά στο θέατρο το μονολογικό έργο του Βασίλη Αλεξάκη «Εγώ δεν» με τον Κωνσταντίνο Τζούμα.

ΙΝFΟ

Στο «Σχολείον»χώρος Α΄ (Πειραιώς 50, τηλ. 210-3282.000) στις 29 και 30 Ιουνίου.
Τιμές εισιτηρίων 25, 20 και 10 ευρώ.

«Ένα λεκτικό πινγκ πονγκ»

Στην παράσταση ο μύθος θα ξετυλιχτεί με τρυφερότητα, απλότητα και χιούμορ. «Πρόκειται για “Αλεξάκειο κωμωδία”, που προσπαθεί να αντιμετωπίζει πολύ σκοτεινές καταστάσεις με την ψευδαίσθηση μιας ελαφράδας και ένα λεκτικό πινγκ πονγκ ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες», λέει ο σκηνοθέτης. Ο σκηνικός χώρος (σκηνικά- κοστούμια Κώστας Βελινόπουλος) είναι μια εικαστική βραχονησίδα στην οποία βρίσκονται «τσουβαλιασμένες» οι δύο «αμαρτωλές» γυναίκες, που ζουν εκεί την αιώνια τιμωρία τους. Τη μουσική έγραψε, ειδικά για την παράσταση, ο Νίκος Πορτοκάλογλου, οι φωτισμοί είναι του Ανδρέα Μπέλλη, η κινησιολογία της Εύας Καπάζογλου.