Γεύσεις

Καρπούζια και πεπόνια: για πρωινό, βραδινό και κοκτέιλ

Τα φρούτα που ικανοποιούν την πείνα και τη δίψα όταν ο υδράργυρος ανεβαίνει στα ύψη, είναι τα δροσερά πεπόνια και τα καρπούζια
Έχουμε ακόμα Ιούνιο και ο υδράργυρος ανεβαίνει συνεχώς. Αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: πως τα φρέσκα φρούτα είναι σαν «μάννα εξ ουρανού» ώστε να ικανοποιήσουν τη μικρή πείνα του καλοκαιριού και την αναπόφευκτη δίψα της εποχής. Τα φρούτα που ικανοποιούν αυτήν την πείνα και τη δίψα, που μπορούμε το ίδιο εύκολα να τα φάμε αλλά και να τα πιούμε, είναι με άλλα λόγια δύο: τα πεπόνια και τα καρπούζια.

Είμαστε, αναμφίβολα, μία χώρα κατάλληλη για την καλλιέργεια των δύο αυτών φρούτων. Η Ελλάδα είναι μεγάλη εξαγωγός χώρα καρπουζιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και αλλού. Παράγουμε περίπου 550.000 τόνους και εξάγουμε περίπου 150.000 τόνους, κυρίως στην Ιταλία και στην Ανατολική Ευρώπη: Πολωνία, Τσεχία και Ουγγαρία.

Οι Άγγλοι γεύονται επίσης τα ελληνικά καρπούζια αλλά και οι Ολλανδοί. Στην Γερμανία, οι καλύτεροι πελάτες για τα ελληνικά καρπούζια είναι οι Τούρκοι, οι οποίοι δείχνουν μια προτίμηση στις τελευταίες συγκομιδές του Αυγούστου.

Η ζήτηση είναι μάλιστα τέτοια που οι παραγωγοί «πιέζουν» την εποχή τους όσο περισσότερο μπορούν, γι΄ αυτό και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε στην αγορά καρπούζια όλο και νωρίτερα. Η πρώτη συγκομιδή καταφθάνει στην αγορά ήδη από τα μέσα Μαΐου. Αυτά καλλιεργούνται κυρίως στην Κρήτη, συνήθως κάτω από στέγαστρα που διατηρούν τη ζέστη. Από τα τέλη Μαΐου κι έπειτα αναλαμβάνει τα ηνία η Πελοπόννησος ως βασική περιοχή παραγωγής καρπουζιών στη χώρα. Η Κυπαρισσία, η Ηλεία και η Αχαΐα είναι μεγάλοι παραγωγοί καρπουζιών. Υπάρχουν ορισμένες ποικιλίες που κυριαρχούν, όπως η Galaxy και κατόπιν η Οbla. Τα τελευταία χρόνια οι Λαϊκές Αγορές της χώρας και τα σούπερ μάρκετ έχουν γεμίσει με μίνι καρπούζια, μικρότερα από μια μπάλα ποδοσφαίρου. Η Θεσσαλία και η Αμαλιάδα είναι οι βασικότεροι παραγωγοί αυτών των καρπουζιών. Τα βιολογικά καρπούζια γίνονται όλο και πιο δημοφιλή. Και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Πολλοί θυμόμαστε τα μικρά καρπούζια της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70 που ήταν πάρα πολύ γλυκά και θρηνούμε την εξέλιξη του καρπουζιού: ένα ακόμη άνοστο φρούτο, σε μια σειρά από άνοστα φρούτα μαζικής παραγωγής. Το γεγονός αυτό καθιστά την προοπτική ενός γευστικού, βιολογικού καρπουζιού ακόμη πιο δελεαστική. Δεν είναι ένα εύκολο φρούτο από το οποίο μπορούν να αποκτήσουν οικονομικά οφέλη οι αγρότες βιολογικών καλλιεργειών, κυρίως γιατί χρειάζονται πολύ χρόνο ώστε να αποκτήσουν τα καρπούζια το πλήρες μέγεθός τους.

Τα καρπούζια είναι πιθανότατα ιθαγενή φρούτα της Αφρικής και μάλλον καλλιεργούνταν στην Αίγυπτο ήδη από το 2000 π.Χ. Ήταν ένα φρούτο που όσοι ταξίδευαν στην έρημο το έβρισκαν ιδιαίτερα θελκτικό παρά το άβολο μέγεθός του, γιατί παρείχε κάτι εξαιρετικά πολύτιμο: το φρούτο αυτό, με την τεράστια περιεκτικότητά του σε νερό, αποτελούσε ουσιαστικά την τέλεια μέθοδο για τους πρώτους ταξιδιώτες για να μεταφέρουν κάτι απολύτως απαραίτητο ώστε να ικανοποιούν την δίψα τους. Μετά τη χριστιανική περίοδο το φρούτο βρήκε τον δρόμο του προς την Ελλάδα και με αργούς ρυθμούς εξαπλώθηκε δυτικά φθάνοντας στην υπόλοιπη Ευρώπη κάπου γύρω στον 13ο αιώνα.

Τα πεπόνια έχουν διαφορετική ιστορία όμως. Αποτελούσαν ανέκαθεν κομμάτι της φυσικής μας χλωρίδας. Πεπονόσποροι έχουν ανακαλυφθεί σε προϊστορικές τοποθεσίες στο Αιγαίο και υπάρχουν πολλές αναφορές για πεπόνια στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία. Οι ποικιλίες ήταν σίγουρα διαφορετικές. Οι Άραβες πήραν τα ηνία της καλλιέργειας του πεπονιού και ανέπτυξαν πιο γλυκές ποικιλίες. Οι Πέρσες ανέπτυξαν μία από τις πιο γλυκές. Μέχρι τον 15ο αιώνα, οι περισσότερες ποικιλίες πεπονιού που καταναλώνουμε σήμερα είχαν ήδη αναπτυχθεί. Η κύρια ποικιλία σήμερα είναι η Galia, που είναι ένα σύνηθες Μεσογειακό πεπόνι, ικανό να αντέξει την υψηλή καλοκαιρινή ζέστη της περιοχής.

Καθώς γράφω αυτά, έχω δίπλα μου ένα μπολ με κύβους από κρύο πεπόνι. Πιστεύω ότι με αυτό θα ζω τις επόμενες ημέρες καθώς θα ανεβαίνει ο υδράργυρος. Αυτό που είναι τέλειο όσον αφορά τα πεπόνια και τα καρπούζια, είναι η ικανότητά τους να συνδυάζονται με κάθε είδους υλικά ώστε να φτιάχνουν πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό, επιδόρπιο, ακόμα και κοκτέιλ!

Παράγουμε περίπου 550.000 τόνους καρπούζια και εξάγουμε περίπου 150.000 τόνους, κυρίως σε Ιταλία, Πολωνία, Τσεχία και Ουγγαρία. Οι Άγγλοι γεύονται, επίσης, τα δικά μας καρπούζια αλλά και οι Ολλανδοί. Στη Γερμανία, οι καλύτεροι πελάτες μας είναι οι Τούρκοι

Από γρανίτα μέχρι πίτες και μαρμελάδες

Θα ήμουν η πρώτη στη σειρά με αυτούς που αγαπούν τα καρπούζια και τα πεπόνια, οι οποίοι προτιμούν το φρούτο όπως το έφτιαξε η φύση: να καταναλώνεται ως έχει, κρύο και τόσο δροσιστικό. Αλλά καθώς οι Έλληνες είναι τόσο εφευρετικοί μάγειρες, έχουν αναπτύξει αρκετές παραδοσιακές συνταγές για τα φρούτα αυτά στο πέρασμα των ετών. Μία είναι η καρπουζόπιτα της Κιμώλου και της Μήλου, μια γλυκιά πίτα με γέμιση από πολτό καρπουζιού πασπαλισμένη με σουσάμι. Το καρπούζι γλυκό του κουταλιού είναι ένα άλλο κλασικό γλύκισμα, που φτιάχνεται από την τρυφερή φλοίδα του πρώιμου καρπουζιού. Τα πεπόνια αποτελούν κλασικό συνοδευτικό για το ούζο και τη ρακή, ιδίως στο Αιγαίο. Αποτελούν επίσης το βασικό συστατικό για ορισμένες τοπικές συνταγές μαρμελάδας. Η γρανίτα είναι ένα άλλο τέλειο καλοκαιρινό παρασκεύασμα που ταιριάζει τέλεια και με τα δύο φρούτα.

Αλλά από την πλευρά μου, ως μαγείρισσα, οι πιο ενδιαφέροντες συνδυασμοί είναι οι αλμυροί. Το καρπούζι και η φέτα είναι στην κορυφή της λίστας μου για τέλεια ντουέτα, μαζί με τις ώριμες ντομάτες και φέτα, σοκολάτα και ουίσκι Laphroag (περιμένετε να έρθει χειμώνας για να το δοκιμάσετε αυτό), γραβιέρα και μέλι κ.λπ. Είναι ένας συνδυασμός που έχει αιχμαλωτίσει τα βλέμματα των Ελλήνων σεφ παγκοσμίως. Είναι πολλά τα εστιατόρια στις μέρες μας, από την Αθήνα ώς τη Νέα Υόρκη και το Σίδνεϊ που δημιουργούν γλυκά και αλμυρά πιάτα που παντρεύουν το καρπούζι με τη φέτα.

Τα πεπόνια και τα καρπούζια είναι επίσης τέλεια σε χυμό και αναμεμειγμένα με κάθε είδους οινοπνευματώδη ποτά. Δοκιμάστε χυμό καρπούζι με ρούμι για ένα ασυνήθιστο μοχίτο ή με τσίπουρο χωρίς άρωμα για ένα ελληνικό μαρτίνι. Ο χυμός πεπόνι με ούζο φτιάχνει επίσης ένα εξαιρετικό κοκτέιλ.


Ώριμα και βαριά

● Καρπούζια: Αναζητήστε καρπούζια που έχουν ξεθωριασμένο χρώμα φλοίδας. Αυτό σημαίνει ότι ωρίμασαν στο χώμα και έμειναν στο έδαφος μέχρι να συλλεγούν. Το καρπούζι θα πρέπει να κάνει έναν σχεδόν υπόκωφο γδούπο, σαν ηχώ, όταν το χτυπάμε ελαφρά. Εάν αγοράσετε κομμένο καρπούζι, σιγουρευτείτε ότι η φλοίδα δεν έχει λευκές γραμμές ή πιο σκούρες μελανές κηλίδες.

● Πεπόνια: Θα πρέπει να είναι βαριά για το μέγεθός τους και να βγάζουν ένα γλυκό άρωμα, ιδίως πιο κοντά στον μίσχο, που με τη σειρά του θα πρέπει να υποχωρεί λίγο όταν τον πιέζουμε. Εάν το πεπόνι είναι πάρα πολύ αρωματικό, τότε μπορεί να είναι πάρα πολύ ώριμο.


Σαλάτα καρπούζι – μανούρι

Για 4 μερίδες
Για τη Βινεγκρέτ 1/2 φλιτζ. ψιλοκομμένος φρέσκος δυόσμος 3 κ.σ. φρέσκος δυόσμος, κομμένος α λα ζουλιέν 2 κ.σ. φρέσκος χυμός λάιμ 3 κ.σ. ελαιόλαδο Αλάτι και φρεσκοτριμμένο λευκό πιπέρι Για τη Σαλάτα
6 φλιτζ. κυβάκια καρπουζιού 2 εκ.

400 γρ. μανούρι, κομμένο σε κυβάκια 2 κ.σ. καβουρδισμένοι σπόροι σουσαμιού 1. Χτυπάμε μαζί τον δυόσμο, τον χυμό λάιμ και το ελαιόλαδο μέχρι να σχηματισθεί ένα απαλό ομοιογενές μείγμα. Αλατοπιπερώνουμε.

2. Αναμειγνύουμε τους κύβους καρπουζιού και τυριού σε ένα μπολ μαζί με το ντρέσινγκ. Πασπαλίζουμε με το σουσάμι και σερβίρουμε.


Κρύα σούπα με πεπόνι και κατίκι

Για 4 μερίδες
1 μεγάλο αγγούρι, ξεφλουδισμένο, ξεσποριασμένο και κομμένο 2 φλιτζ. κυβάκια από μακρόστενο πεπόνι (ποικιλία honeydew), ξεφλουδισμένο και ξεσποριασμένο 200 γρ. κατίκι 1/4 φλιτζ. φρέσκα φύλλα δυόσμου 2 κ.σ. φρέσκος χυμός λεμονιού Αλάτι και λευκό πιπέρι Φύλλα δυόσμου για το γαρνίρισμα 1. Αλέθουμε το αγγούρι, το πεπόνι, το κατίκι, τα φύλλα δυόσμου και τον χυμό λεμονιού σε ένα πολυμηχάνημα ή μπλέντερ μέχρι να δημιουργηθεί ένα απαλό μείγμα. Στραγγίζουμε το μείγμα μέσα από ένα ψιλό σουρωτήρι. Αλατοπιπερώνουμε κατά προτίμηση. Σκεπάζουμε και βάζουμε στο ψυγείο για 3 ώρες τουλάχιστον.

2. Βγάζουμε από το ψυγείο, σερβίρουμε σε ατομικά μπολ γαρνίροντας με φύλλα δυόσμου.


Φάγαμε …στο «Codice Βleu»

Μία από τις μεγάλες χαρές τού να ζει κανείς στην Αθήνα, μια πόλη που αφήνει τόσα πολλά επιθυμητά αστικά χαρακτηριστικά ανικανοποίητα, τουλάχιστον όσον αφορά εμένα, είναι να δειπνήσει έξω- σε βεράντες, ταράτσες, αυλές κ.λπ. Σε κάποια μέρη τρώει κανείς σίγουρα καλύτερα απ΄ ό,τι σε άλλα, κι όταν αυτό συμβαίνει σε ένα εστιατόριο του Κολωνακίου που κατά κάποιον τρόπο καταφέρνει να αναπαραγάγει την αίσθηση μιας βραδιάς σε ένα ελληνικό νησί, είναι ακόμα καλύτερο.

Ένα τέτοιο εστιατόριο είναι το «Codice Βleu». Είναι ευχάριστο. Το εσωτερικό είναι όλο λευκό και μπλε και είναι γνωστό ότι είναι λίγο θορυβώδες. Αλλά στον εξωτερικό χώρο, με μια ψηλή πρασινάδα να τον καλύπτει από τον δρόμο, θα μπορούσες εύκολα να νομίζεις ότι είσαι οπουδήποτε αλλού.

Μου αρέσει το γεγονός ότι το μενού επικεντρώνεται στα θαλασσινά, χωρίς όμως να είναι περιοριστικό. Υπάρχουν πολλά πιάτα στο μενού, από μπριζόλες και χοιρινό μέχρι και διάφορα ζυμαρικά και πίτσες, για να ικανοποιήσουν ένα ευρύτατο φάσμα από διαφορετικά γούστα. Οι μερίδες είναι μεγάλες. Το σέρβις είναι φιλικό. Οι τιμές είναι λογικές για Κολωνάκι.

Το καλύτερο πράγμα στο οποίο βουτήξαμε το ψωμί μας ήταν σε ένα μπολ γεμάτο με αχνιστά όστρακα. Το ζουμί, με την καυτερή πιπεριά, ήταν νοστιμότατο. Μας άρεσε η σαλάτα με σπανάκι και αχινούς. Ήταν αρκετά υγρή και οι απαλές, μικροσκοπικές μπουκιές θάλασσας που συνόδευαν κάθε δοκιμή αχινού ήταν πεντανόστιμες παρ΄ ότι χάνονταν λίγο στο πιρούνι. Ο μεζές με σπανάκι και γαρίδες ήταν λίγο παραψημένος και μπορεί να μην ήταν κατάλληλη επιλογή για μια καυτή καλοκαιρινή βραδιά. Δεν παραγγείλαμε πίτσες για λόγους που έχουν να κάνουν με τα μπικίνι και τις σιλουέτες μας και όχι με το εστιατόριο. Δεν μπορούσα να αντισταθώ στα ζυμαρικά όμως. Το σπαγγέτι με αχινούς ήταν πολύ καλό, γιατί υπήρχαν αρκετοί αχινοί ώστε να κάνουν το σχετικά απλό αυτό πιάτο ενδιαφέρον.

Ο συνδαιτυμόνας μου, παρά τη ζέστη και την προχωρημένη ηλικία του (!) παρήγγειλε νιόκι με γκοργκοντσόλα τα οποία δοκίμασα και μου άρεσαν πάρα πολύ αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να ενδίδει σε αυτά στη δικιά μου… προχωρημένη ηλικία! Τράβηξα τη γραμμή της καλοκαιρινής μου δίαιτας παραγγέλλοντας το τραγανό λαβράκι στη σχάρα, το οποίο ήταν καλό. Θα προτιμούσα να είχε πιο ενδιαφέροντα συνοδευτικά από τις τεράστιες ροδέλες καρότου, τις απλά βρασμένες πατάτες με τη φλοίδα τους και τα μεγάλα ανθάκια μπρόκολου.

Συνολικά, φάγαμε καλά, ήπιαμε καλά (Σαμαρόπετρα) και φανταστήκαμε ότι η Λουκιανού ήταν κάπου στο Αιγαίο.

«Codice Βleu»: Λουκιανού & Χάρητος 15, Κολωνάκι. Τηλ: 210-7230.896

ΙΝFΟ

Τιμή

Από 40-60 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα

Νησιώτικο αεράκι στο Κολωνάκι

Κουζίνα

Λίγο απ΄ όλα, με θαλασσινή αλλά και ιταλική χροιά

Σέρβις

Καλό

Κάβα

Αξιοπρεπής