50 θέματα για όλες τις ειδικότητες των εκπαιδευτικών και οι απαντήσεις τους

1. Για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή των μαθητών, ο εκπαιδευτικός θα πρέπει ήδη κατά την έναρξη της διδασκαλίας του:

α) Να έχει δημιουργήσει θετικό συναισθηματικό κλίμα.

β) Να κάνει μια εύκολη ερώτηση. γ) Να προβάλει την αρνητική εικόνα που έχει σχηματίσει για τις επιδόσεις τους.

δ) Να καλλιεργήσει τον ανταγωνισμό, προβάλλοντας τις επιδόσεις συγκεκριμένων μαθητών.

2.Λέγοντας «διαθεματική διδασκαλία» εννοούμε:

α) Τη σύνδεση θεμάτων που διδάσκονται στο Δημοτικό Σχολείο με θέματα που διδάσκονται στο Γυμνάσιο. β) Τον συνδυασμό γνώσεων από διάφορες γνωστικές περιοχές για την προσέγγιση και επεξεργασία ενός θέματος.

γ) Αποκλειστικά την επιλογή θεμάτων που προσφέρονται για την απόκτηση γνώσεων οι οποίες δεν διδάσκονται σε κανένα μάθημα, ώστε οι μαθητές να μάθουν όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα.

δ) Την επιλογή θεμάτων που ενδιαφέρουν κυρίως τους αδύνατους μαθητές, ώστε να ενδιαφερθούν για το μάθημα.

3.Η έρευνα επισημαίνει ότι,όταν η αρχική απάντηση των μαθητών είναι ελλιπής,ο εκπαιδευτικός πρέπει να αποφεύγει κατά κανόνα να:

α) Επαναλαμβάνει την αρχική του ερώτηση.

β) Ζητά διευκρινίσεις.

γ) Αναδιατυπώνει την αρχική του ερώτηση.

δ) Ζητά παραδείγματα.

4.Η εφαρμογή του Η/Υ κατά τη διδασκαλία πρέπει κυρίως να γίνεται, γιατί:

α) Συμβάλλει αποκλειστικά στην προσφορά γνώσεων στον μαθητή.

β) Συμβάλλει τόσο στην προσφορά γνώσεων όσο και στη δραστηριοποίηση της σκέψης του.

γ) Ο μαθητής θα πρέπει να ενημερωθεί για τη χρήση του, μια που έγινε αναπόσπαστο τμήμα της ζωής μας.

δ) Ο Η/Υ σπάει τη μονοτονία της διδασκαλίας και ελκύει τον μαθητή. 5. Ο εκπαιδευτικός κατά τη διδασκαλία του:

α) Πρέπει να προσανατολίζει το μάθημα αποκλειστικά στα ενδιαφέροντα των μαθητών.

β) Δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ενδιαφέροντα των μαθητών, αλλά να στηρίζεται αποκλειστικά στο σχολικό εγχειρίδιο.

γ) Πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τα ενδιαφέροντα των μαθητών και να τα συνδυάζει με το περιεχόμενο του μαθήματος.

δ) Δεν πρέπει να λαμβάνει ιδιαίτερα υπόψη του τα ενδιαφέροντα των μαθητών, αλλά να συμπληρώνει το σχολικό εγχειρίδιο με γνώσεις οι οποίες κατά την κρίση του είναι σημαντικές.

6. Ο εκπαιδευτικός κατά την αξιολόγηση ενός μαθητή του πρέπει κυρίως:

α) Να τον συγκρίνει με τους συμμαθητές του.

β) Να τον συγκρίνει με τον στόχο μάθησης.

γ) Να έχει ως γνώμονα την ήδη διαμορφωμένη άποψή του γι΄ αυτόν. δ) Να τον συγκρίνει με βάση τον μέσο όρο επίδοσης της τάξης.

7.Για να δραστηριοποιήσει τους αδύνατους μαθητές,ο εκπαιδευτικός θα πρέπει:

α) Να τους θέτει εύκολες ερωτήσεις.

β) Να τους θέτει ερωτήσεις που είναι δύσκολες, ώστε να τους δραστηριοποιήσει στην περίπτωση που απαντήσουν.

γ) Να τους θέτει ερωτήσεις στις οποίες πιστεύει ότι μπορούν, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, να ανταποκριθούν.

δ) Να αποφεύγει να τους θέτει ερωτήσεις, για να μην αποκαλυφθεί η άγνοιά τους.

8. Κατά τη διδασκαλία ο εκπαιδευτικός οφείλει να χρησιμοποιεί τεχνικές της μεταγνώσης, γιατί οι μαθητές:

α) Ξαναθυμούνται ορισμένα πράγματα.

β) Ελέγχουν το πώς μαθαίνουν.

γ) Ασκούνται στο γράψιμο.

δ) Παίρνουν συχνά αποφάσεις.

9. Η μέθοδος Ρroject (Σχέδιο εργασίας):

α) Έχει όρια και διαδικασίες αυστηρά καθορισμένα.

β) Προγραμματίζεται και υλοποιείται από τους μαθητές.

γ) Εξελίσσεται ανάλογα με την εκάστοτε κατάσταση και τα ενδιαφέροντα των συμμετεχόντων.

δ) Λειτουργεί στη βάση σχετικής πρότασης που κάνει ο εκπαιδευτικός. 10. Οι μαθητές ενός σχολείου κάθε πρωί,μόλις δουν την καθηγήτριά τους, μαζεύουν πέτρες και πετροβολούν το σχολείο,σπάζοντας πόρτες και παράθυρα. Έτσι δημιουργείται ένα σοβαρό πρόβλημα. Ποια από τις παρακάτω λύσεις θα συνιστούσατε να χρησιμοποιήσει η εν λόγω καθηγήτρια κατ΄ αρχάς:

α) Να τιμωρήσει τους μαθητές.

β) Να ζητήσει τη βοήθεια των γονιών.

γ) Να συζητήσει με τους μαθητές. δ) Να μαζέψει πέτρες και να πετροβολήσει και αυτή το σχολείο. 11.Οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να αποφεύγουν τον ομαδικό τρόπο εργασίας των μαθητών στις τάξεις,γιατί αυτός:

α) Επιτρέπει να αναδειχθούν οι μαθητές που είναι αστέρια.

β) Αναδεικνύει τα ατομικά χαρακτηριστικά του κάθε μαθητή.

γ) Δίνει έναν τόνο παιχνιδιού στις ομαδικές δραστηριότητες.

δ) Ασκεί τους μαθητές στις δημοκρατικές διαδικασίες.

12. Η διαθεματικότητα ως τρόπος προσέγγισης της νέας ύλης από τους μαθητές:

α) Παρέχει τη δυνατότητα επεξεργασίας ενός θέματος από την πλευρά διαφορετικών γνωστικών αντικειμένων και συσχέτισης της γνώσης που προκύπτει.

β) Δίνει την ευκαιρία αντιπαραβολής περιεχομένων, που ανήκουν σε διακριτά γνωστικά αντικείμενα.

γ) Επιτρέπει την αντιμετώπιση της γνώσης ως ενιαίας ολότητας με την κατάργηση των διαφορετικών γνωστικών αντικειμένων και τη δημιουργία μιας ολιστικής κυρίως αντίληψης για τη γνώση.

δ) Επιβάλλει τη διερεύνηση δυο ή περισσοτέρων θεμάτων με στόχο τον εντοπισμό ομοιοτήτων και διαφορών μεταξύ τους.

13.Το ελευθεριάζον (laissez-faire) στυλ εκπαιδευτικού:

α) Συμβάλλει θετικά στις σχολικές επιδόσεις των μαθητών.

β) Εθίζει τους μαθητές στις δημοκρατικές διαδικασίες.

γ) Δημιουργεί σύγχυση στους μαθητές και γι΄ αυτό τους επηρεάζει αρνητικά.

δ) Δεν επηρεάζει ούτε την ανάπτυξη, ούτε τη μάθηση.

14. Ο έπαινος που ενέχει τη μεγαλύτερη παρωθητική αξία για τους μαθητέςείναι αυτός που παρέχεται με:

α) Την αριθμητική κλίμακα 1- 20. β) Τα στερεότυπα σχόλια.

γ) Τα προσωπικά σχόλια.

δ) Τα πρώτα γράμματα της αλφαβήτου.

15.Η ελεύθερη συμμετοχή του μαθητή στη μαθησιακή διαδικασία,που αποσκοπεί στην ολόπλευρηανάπτυξη της προσωπικότητάς του,βασίζεται στη(ν):

α) Δασκαλοκεντρική θεώρηση της διδασκαλίας.

β) Μαθητοκεντρική θεώρηση της διδασκαλίας.

γ) Γνωσιοκεντρική θεώρηση της διδασκαλίας.

δ) Ομαδοκεντρική θεώρηση της διδασκαλίας.

16. Με την αξιολόγηση της επίδοσης των μαθητών,ο εκπαιδευτικός: α) Βαθμολογεί την πρόοδό τους στα μαθήματα.

β) Ελέγχει τον βαθμό κατάκτησης των στόχων ενός μαθήματος από τους μαθητές.

γ) Εξετάζει το πόσο καλά θυμούνται οι μαθητές την ύλη που διδάχθηκε. δ) Διαπιστώνει αν ο ίδιος είναι κατανοητός από τους μαθητές.

17. Όταν ένας μαθητής ατακτεί, ο εκπαιδευτικός πρέπει:

α) Να τον ελέγξει με μη λεκτικά σήματα (με το βλέμμα, με κινήσεις των χεριών κ.λπ.).

β) Να τον επιπλήξει ενώπιον των συμμαθητών του.

γ) Να του αναθέσει μια δύσκολη εργασία για το σπίτι.

δ) Να αδιαφορεί, ώστε να τον υποχρεώσει να επανέλθει στην τάξη. 18.Ο εκπαιδευτικός ενθαρρύνει τον μαθητή όταν:

α) Έχει εμπιστοσύνη στην αξία και στις ικανότητές του.

β) Εκδηλώνει υπερπροστασία γι΄ αυτόν.

γ) Δείχνει πολλή επιείκεια και ανοχή γι΄ αυτόν.

δ) Αγνοεί τα σφάλματά του.

19.Στα πλαίσια υιοθέτησης από τον εκπαιδευτικό του δημοκρατικού διδακτικού ύφους (στυλ):

α) Ο εκπαιδευτικός κινητοποιεί το ενδιαφέρον και εμπλέκει τους μαθητές σε διαδικασίες μάθησης.

β) Οι μαθητές λειτουργούν ελεύθερα χωρίς την καθοδήγηση του εκπαιδευτικού.

γ) Οι μαθητές με τον εκπαιδευτικό λειτουργούν συλλογικά και διαμορφώνουν τη δράση τους.

δ) Ο εκπαιδευτικός ασκεί την εξουσία του με κυριαρχικό τρόπο.

20. Το τεστ της πολλαπλής επιλογής ονομάζεται αντικειμενικό,γιατί: α) Οι ερωτήσεις του έχουν επιλεγεί με αντικειμενικό τρόπο.

β) Οι απαντήσεις του είναι ανοικτού τύπου.

γ) Ανεξάρτητοι βαθμολογητές το βαθμολογούν διαφορετικά.

δ) Διαφορετικοί βαθμολογητές απονέμουν τον ίδιο βαθμό στο τεστ.

21.Όταν ένας μαθητής διατυπώσει μια λανθασμένη απάντηση, ο εκπαιδευτικός θα πρέπει:

α) Να δώσει τον λόγο σε άλλον μαθητή που σηκώνει το χέρι.

β) Να επιμείνει και να επαναδιατυπώσει την ερώτηση με τις ίδιες λέξεις προς τον ίδιο μαθητή.

γ) Να διατυπώσει μια πολύ εύκολη ερώτηση, ώστε να μπορέσει ο μαθητής να απαντήσει.

δ) Να επιμείνει και να επαναδιατυπώσει την ερώτηση, χρησιμοποιώντας διαφορετική διατύπωση και προσφέροντας σχετική βοήθεια. 22.Με ποια πρακτικά κριτήρια μπορεί να αξιολογήσει ο εκπαιδευτικός τη σοβαρότητα ενός συμπτώματος προβληματικής συμπεριφοράς;

α) Ένταση του συμπτώματος.

β) Συχνότητα και διάρκεια του συμπτώματος.

γ) Συνύπαρξη και άλλων δευτερογενών συμπτωμάτων.

δ) Όλα τα παραπάνω.

23. Οι κανόνες συμπεριφοράς των μαθητών στην τάξη τηρούνταιόταν: α) Εφαρμόζονται στους μαθητές με συνέπεια από τον εκπαιδευτικό.

β) Έχουν διατυπωθεί με σαφήνεια και συντομία.

γ) Παραμένουν αμετάβλητοι.

δ) Επιτρέπει επιλεκτικά ο εκπαιδευτικός μικρές παραβιάσεις τους. 24. Για την αντιμετώπιση της άτακτης συμπεριφοράς των μαθητών ο Dreikurs συνιστά:

α) Την τιμωρία.

β) Την αποδοκιμασία.

γ) Τις λογικές συνέπειες της πράξης.

δ) Την επιείκεια. 25. Η αυστηρότητα της ποινής που επιβάλλεται σε παρεκτρεπόμενο μαθητή εξαρτάται περισσότερο από: α) Τη φύση και τη συχνότητα επανάληψης της παράβασης.

β) Τον αντίκτυπο που θα έχει η ποινή στους άλλους.

γ) Τη συγκινησιακή κατάσταση του εκπαιδευτικού.

δ) Τον βαθμό προσαρμογής που εμφανίζει ο μαθητής-παραβάτης.

26. Ο πίνακας μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο μέσο διδασκαλίας, όταν ο εκπαιδευτικός:

α) Γράφει σε αυτόν έχοντας στραμμένα τα νώτα στους μαθητές.

β) Φροντίζει να υπάρχουν όσα είναι συναφή και απαραίτητα για το μάθημα.

γ) Αναγράφει εκτενή και σημαντικά κείμενα.

δ) Φτιάχνει σύνθετα σχέδια και σχεδιαγράμματα.

27.Ο εκπαιδευτικός καθίσταται πιο αποτελεσματικός στην άσκηση του διδακτικού έργου, κυρίως όταν:

α) Γνωρίζει και εφαρμόζει άριστα συγκεκριμένη μέθοδο διδασκαλίας. β) Δείχνει θετική στάση απέναντι στη διδασκαλία γενικά.

γ) Διατηρεί φιλικές σχέσεις με τους μαθητές του.

δ) Χρησιμοποιεί ποικιλία πηγών, τεχνικών, ενισχύσεων και ανατροφοδοτήσεων στη διδασκαλία του.

28.Η επιθετικότητα του παιδιού πηγάζει κυρίως από:

α) Την ποιότητα αγωγής.

β) Τις ανάγκες.

γ) Την τάση για κυριαρχία.

δ) Τα ένστικτά του.

29. Η τιμωρία ως μέσον κοινωνικοποίησης του ατόμουπαιδαγωγικά απαγορεύεται, γιατί έχει μόνο ανασταλτικό χαρακτήρα. Παρ΄ όλα αυτά, στην οικογένεια, το σχολείο και την κοινωνία,η τιμωρία των «παραβατικών ατόμων» βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Επομένως, αυτό το παιδαγωγικό αξίωμα σημαίνει ότι βασικά είναι:

α) Παιδαγωγική πλάνη.

β) Εκπαιδευτική αδυναμία.

γ) Κοινωνική αδυναμία.

δ) Ζητούμενο.

30. Ο J. J. Rousseau υποστηρίζοντας την άποψη ότι «Ο αντικειμενικός μου σκοπός δεν είναι καθόλου να του μεταδώσω (του μαθητή) την επιστήμη αλλά να του μάθω να την αποκτά σε ώρα ανάγκης… » επιδιώκει να:

α) Περάσει το μήνυμα της αξίας της αυτομόρφωσης.

β) Υποδείξει την αξία της διδασκαλίας.

γ) Επισημάνει τον διδακτικό ρόλο του εκπαιδευτικού.

δ) Τονίσει ότι η μάθηση είναι αποτέλεσμα της διδασκαλίας.

31. Η παραποίηση της γλώσσας από τα παιδιά οφείλεται κυρίως στις συνθήκες λειτουργίας της:

α) Οικογένειας.

β) Γειτονιάς.

γ) Εκπαίδευσης.

δ) Κοινωνίας.

32. Η σχολική συμβουλευτική σήμερα είναι αναγκαία, διότι κυρίως: α) Η εκπαίδευση είναι διαπολιτισμική.

β) Οι πληροφορίες είναι πολλές. γ) Οι αξίες είναι συγκεχυμένες.

δ) Οι σχέσεις μαθητών-καθηγητών είναι αντιπαραθετικές.

33. Ο εκπαιδευτικός αδυνατεί να πετύχει καθώς πρέπει τους στόχους του στο σχολείο, διότι κυρίως είναι:

α) Διδακτικά μη καταρτισμένος.

β) Οικονομικά υποβαθμισμένος.

γ) Ο ρόλος του συγκεχυμένος.

δ) Οι σχέσεις του με τους μαθητές αντιπαραθετικές.

34. Το βασικότερο κίνητρο για μάθηση στο παιδί είναι:

α) Ο έπαινος.

β) Η αναγνώριση.

γ) Η βαθμολογία.

δ) Η τιμωρία.

35. Σύμφωνα με τον Εrikson, η αναπτυξιακή κρίση που καλείται να επιλύσει ο έφηβος είναι:

α) Βασική εμπιστοσύνη- δυσπιστία. β) Αυτονομία- αμφιβολία.

γ) Φιλοπονία- κατωτερότητα.

δ) Απόκτηση ταυτότητας του Εγώσύγχυση ρόλων.

36. Κατά τον σχεδιασμό της διδασκαλίας του ο εκπαιδευτικός πρέπει να διατυπώνει στόχους που:

α) Είναι εύκολα επιτεύξιμοι από όλους τους μαθητές, ώστε να τους ενθαρρύνει.

β) Είναι επιτεύξιμοι μόνον από ελάχιστους μαθητές, ώστε να ανεβάσει το επίπεδο της τάξης.

γ) Είναι κατά ένα ποσοστό επιτεύξιμοι από όλους και κατά ένα άλλο ποσοστό είναι επιτεύξιμοι από λίγους μαθητές.

δ) Είναι επιτεύξιμοι από μαθητές μέτριων επιδόσεων.

37. Οι τελετουργικές διαδικασίες στο σχολείο (αγιασμός,απονομή τίτλων σπουδών,έναρξη και λήξη του σχολικού έτους) έχουν ως βασικό σκοπό να:

α) Διδάξουν ό,τι δεν είναι δυνατόν αλλιώς να διδαχθεί.

β) Εκπαιδεύσουν τους μαθητές.

γ) Κοινωνικοποιήσουν τους μαθητές.

δ) Ψυχαγωγήσουν τους μαθητές. 38. Στην καθημερινή σχολική ζωή αποτελεί σύνηθες φαινόμενο η περίπτωση του «σκασιάρχη μαθητή». Τι πιστεύετε ότι μπορεί να αιτιολογήσει πληρέστερα αυτή τη συμπεριφορά;

α) Προβλήματα υγείας.

β) Αντιπαράθεση με έναν εκπαιδευτικό.

γ) Ιστορικό σχολικής αποτυχίας.

δ) Ύπαρξη έντασης με ομάδα συμμαθητών του.

39.Η κοινωνικοποίηση του παιδιού θεωρείται ότι είναι μια διαδικασία κυρίως:

α) Γνωστικής και συναισθηματικής μάθησης.

β) Ψυχικής και σωματικής ωρίμασης.

γ) Προσαρμογής σε μια κοινωνία εξάρτησης.

δ) Αντιπαράθεσης βιογενετικών και περιβαλλοντικών παραγόντων.

40.Μία από τις παρακάτω λειτουργίες της οικογένειας είναι ιδιαίτερα σημαντική για το παιδί:

α) Η αναπαραγωγική.

β) Η κοινωνική.

γ) Η ψυχολογική.

δ) Η οικονομική.

41. Ο σύγχρονος εκπαιδευτικός, προκειμένου να αυξήσει τη μαθητική συμμετοχή στο μάθημα:

α) Θέτει χαμηλού επιπέδου ερωτήσεις.

β) Αιφνιδιάζει με ερωτήσεις τους μαθητές.

γ) Προσφέρει ποικίλες ευκαιρίες συμμετοχής.

δ) Αναθέτει εύκολες εργασίες.

42. «Ίσες ευκαιρίες μάθησης» σημαίνει ότι πρέπει να προσφέρονται στους μαθητές:

α) Οι ίδιες γνώσεις με τον ίδιο τρόπο.

β) Διαφορετικές γνώσεις ανάλογα με το νοητικό τους επίπεδο.

γ) Οι ίδιες ευκαιρίες μάθησης, αλλά η διδασκαλία να ανταποκρίνεται στον ρυθμό και στο επίπεδο μάθησης του κάθε μαθητή.

δ) Οι ίδιες ευκαιρίες μάθησης και ο κάθε μαθητής να ανταποκρίνεται σ΄ αυτές ανάλογα με τις ικανότητές του. 43.Λέγοντας «περιγραφική αξιολόγηση» εννοούμε:

α) Την αναλυτική περιγραφή αποκλειστικά της γνωστικής κατάστασης και των γνωστικών επιδόσεων των μαθητών.

β) Τη σύντομη περιγραφή με λέξεις(π.χ. προσπάθησε περισσότερο, καλά τα πήγες κ.λπ.) και όχι με βαθμούς της γνωστικής, συναισθηματικής κατάστασης καθώς και της κοινωνικής συμπεριφοράς του μαθητή.

γ) Την αναλυτική και εκτενή περιγραφή της γνωστικής και συναισθηματικής κατάστασης, καθώς και της κοινωνικής συμπεριφοράς του μαθητή.

δ) Τη βαθμολόγηση του μαθητή με βαθμούς που να συνοδεύονται από σύντομες περιγραφικές κρίσεις «άριστα», «πολύ καλά», «καλά» κ.λπ. 44. Ο σημαντικότερος παράγοντας στον οποίον οφείλονται οι διαφορετικού επιπέδου σχολικές επιδόσεις κανονικών μαθητών μιας σχολικής τάξης είναι:

α) Οι συνθήκες ζωής τους.

β) Οι γονείς τους.

γ) Ο καθηγητής τους.

δ) Οι ατομικές τους ικανότητες.

45. Οι μαθησιακές δυσκολίες στην εφηβική ηλικία οφείλονται σε:

α) Ανεπάρκεια κάποιας γενικής ή ειδικής γνωστικής ικανότητας.

β) Ελλειμματική συναισθηματική ανάπτυξη.

γ) Καθυστέρηση της γνωστικής ανάπτυξης.

δ) Γενετικούς ή σωματικούς παράγοντες.

46. Λέγοντας «ευέλικτη ζώνη» εννοούμε:

α) Τη δυνατότητα που έχει ο εκπαιδευτικός να διδάσκει κατά προτεραιότητα όποιο μάθημα θέλει ανεξάρτητα από το ωρολόγιο πρόγραμμα, αν κρίνει ότι αυτό επιβάλλεται από την αυξημένη αντοχή και προθυμία ή την κούραση των μαθητών.

β) Τη δυνατότητα που έχει ο κάθε μαθητής χωριστά να ασχοληθεί με ένα θέμα που τον ενδιαφέρει.

γ) Την επεξεργασία μέσα σε ένα συνεχές δίωρο ενός θέματος που προκαλεί το ενδιαφέρον όλων.

δ) Ένα δίωρο το οποίο προσφέρεται για την επεξεργασία και διόρθωση των κατ΄ οίκον εργασιών.

47. Ο εκπαιδευτικός, για να επιτύχει στο έργο του, χρειάζεται:

α) Άρτια ειδική επιστημονική κατάρτιση (στα Μαθηματικά, στην Ιστορία κ.λπ.).

β) Τόσο ειδική επιστημονική όσο και παιδαγωγική κατάρτιση.

γ) Παιδαγωγική κατάρτιση, αφού η απόκτηση επιμέρους ειδικών επιστημονικών γνώσεων δεν παίζει σημαντικό ρόλο.

δ) Άρτια επιστημονική κατάρτιση μόνο στα κύρια μαθήματα (Γλώσσα και Μαθηματικά), αφού αυτά είναι και τα πλέον σημαντικά.

48.Το σχολικόstress σήμερα προκαλεί στους καθηγητές κυρίως:

α) Διδακτικές αδυναμίες.

β) Ροπή στο κάπνισμα.

γ) Τάση στο ποτό.

δ) Ψυχοσωματικές ασθένειες.

49. Κατά τη γνώμη μου ο βαθμός παίζει καθοριστικό ρόλο για τη βελτίωση των επιδόσεων των μαθητών, γιατί:

α) Δραστηριοποιεί και τους καλούς και τους αδύνατους μαθητές και γι΄ αυτό αποτελεί ένα αποτελεσματικό μέσο για την καλλιέργεια του ενδιαφέροντος των μαθητών για το μάθημα.

β) Δραστηριοποιεί κυρίως τους καλούς μαθητές και όχι τους αδύνατους και γι΄ αυτό ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να αναζητήσει μέσα και τρόπους για τη δραστηριοποίηση του ενδιαφέροντος και των αδύνατων μαθητών.

γ) Δραστηριοποιεί τους αδύνατους μαθητές, οι οποίοι έτσι θα ενδιαφερθούν για το μάθημα.

δ) Αποτελεί ένα μέσο επιβολής ποινών και διατήρησης του ελέγχου της τάξης.

50.Η ψυχολογική προετοιμασία των μαθητών στην έναρξη μιας διδασκαλίας επιτυγχάνεται με:

α) Το φυσικό και φιλικό πλησίασμα των μαθητών.

β) Την άμεση αναφορά του εκπαιδευτικού στο νέο γνωστικό αντικείμενο.

γ) Την τοποθέτησή του στον χώρο απέναντι ακριβώς από τους μαθητές.

δ) Την ενεργοποίηση των σχετικών γνώσεων που κατέχουν ήδη οι μαθητές.