«Παίζουμε επικίνδυνα με ψεύτικες εικόνες»

Η φωτογραφία, τέχνη του ντοκουμέντου, διαστέλλει τα όριά της και συναντά τη ζωγραφική στα θαλασσινά θέματα της Λίζης Καλλιγά
Καλοκαίρι στις Σπέτσες. Η φωτογράφος Λίζη Καλλιγά με μια βιντεοκάμερα, καθισμένη στο σπίτι της πάνω από τη θάλασσα, βιντεοσκοπεί από μακριά τους λουομένους. Ζουμάρει στους υγρούς ηλιοκαμένους ώμους, στις σταγόνες του νερού που κυλούν στα σώματα, τα οποία αποτελούνται κατά 70% από υγρά. Το υγρό στοιχείο παγιδεύει σε φυσαλλίδες τον αέρα κάνοντάς τον ορατό, ενώ η αόρατη διάχυτη ενέργεια του φωτός του ήλιου γεμίζει την εικόνα με χρώματα. Όλα τα στοιχεία της φύσης δηλώνουν την παρουσία τους.

Το αποτέλεσμα είναι ένα είδος φωτογραφικής ακουαρέλας όπου τα χρώματα διαλύονται και σταθεροποιούνται στο υγρό στοιχείο, το νερό ή τα υγρά της εκτύπωσης. Αυτές τις φωτογραφίες με θέμα τα παιχνίδια του χρώματος και του φωτός στο νερό και το σώμα και μερικές μικρότερες παρουσιάζει η έκθεση στην Ύδρα.

Πρόκειται για δουλειά τριών χρόνων, συνέχεια της βραβευμένης πρόπερσι με το μεγάλο βραβείο της Μπιενάλε Αλεξανδρείας δουλειάς της, με θέμα τους κολυμβητές. Η καλλιτέχνις απομονώνει από την ταινία του βίντεο κάποιες λήψεις, ζουμάρει στην κίνηση του νερού σ΄ έναν ώμο, μια πλάτη, στα μαλλιά. Η γραμμή του ώμου θυμίζει βουητό, με γήινα χρώματα, τα χρώματα του νερού αφηρημένες συνθέσεις. Το νερό, από άχρωμο παίρνει τα πιο απίθανα σμαραγδί χρώματα.

«Όλη η δουλειά μου ως φωτογράφου είναι ένα ντοκουμέντο πάνω σ΄ ένα θέμα που παίρνει μια άλλη διάσταση, παραπέμπει στην παιδεία της ζωγραφικής» λέει η Λίζη Καλλιγά, η οποία σπούδασε ζωγραφική και αποφοίτησε το 1989 από τη Σχολή Καλών Τεχνών. «Στηρίζεται στην παρατήρηση και οι φωτογραφίες συμπληρώνονται με εκατοντάδες σχέδια. Δεν κάνω

ΙΝFΟ

«Sea Ρastels» από τη Λίζη Καλλιγά, στο Ιστορικό Αρχείο- Μουσείο Ύδρας. Από την Κυριακή έως 12 Ιουλίου.

τίποτε άλλο από το να παρατηρώ. Να παρακολουθώ τις μεταλλαγές του χώρου και πώς αυτές επηρεάζουν τον άνθρωπο, τον αλλάζουν. Δουλεύω πάνω στα όρια της αλλαγής που προκαλεί ή υφίσταται ο άνθρωπος, είτε ξανακάνοντας με τα πόδια και βιντεοσκοπώντας τη διαδρομή των αρχαίων Μυσών από την Αθήνα στην Ελευσίνα, είτε φωτογραφίζοντας τη μεταμόρφωση της Αφροδίτης της Μήλου στο Λούβρο, είτε τώρα, φωτογραφίζοντας τα έντονα χρώματα που εκπέμπει η εικόνα της σάρκας του ανθρώπου, ώστε η εικόνα αυτή να μετατρέπεται σε αφηρημένο τοπίο».


«Δεν μ΄ ενδιαφέρει η πιστή απεικόνιση»

Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι σήμερα η ψηφιακή φωτογραφία ακολουθεί κατά πόδας την τέχνη; Σ΄ αυτούς τους δρόμους δημιουργούνται εύκολα ψεύτικες εικόνες της πραγματικότητας με το photoshop κ.ά. Στην τέχνη όλα γίνονται. Εμένα δεν μ΄ ενδιαφέρει η πιστή απεικόνιση. Είμαι δημιουργός εικόνων. Ούτε πιστεύω στις ψεύτικες εικόνες που δεν έχουν σχέση με την αλήθεια, το θέμα. Έχουν κάποια σχέση με τα μέσα της μιας ή της άλλης τέχνης. Οι κίνδυνοι προέρχονται από τον χειρισμό των καλλιτεχνών, ακόμα και στο θέμα των αλλοιώσεων. Πρέπει να ξέρει κανείς τι κάνει. Αυτές οι φωτογραφίες απλώς έχουν σκοπό να μας ξαφνιάσουν. Να ξυπνήσουν την αίσθηση ευδαιμονίας που καταλαμβάνει τον άνθρωπο όταν βρίσκεται μέσα στη φύση.