Ημερολόγιο Συνόρων Η τρίτη οδός του Ισλάμ;

Οι πόλεις από τις οποίες οι Άραβες περίμεναν, κάποτε, την αναγέννηση παρακμάζουν. Το Κάιρο, παρά τον πλούτο του, βαριαναστενάζει ανάμεσα στην αυταρχικότητα της εξουσίας, την κοινωνική ανισότητα και την εξαθλίωση. Η Βαγδάτη έχει γίνει πόλη-νεκροταφείο, χάρη στον Σαντάμ και στη «δημοκρατική Σταυροφορία» του Μπους. Η Βηρυτός, το στολίδι της Μέσης Ανατολής, έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης για τη φονταμενταλιστική Χεζμπολάχ και τον ισραηλινό στρατό, για χριστιανούς και μουσουλμάνους, σιίτες και σουνίτες. Στη Βηρυτό συγκρούονται κατά κύριο λόγο οι φιλοδοξίες του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας για τον έλεγχο του αραβικού κόσμου και των μουσουλμάνων…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com

«Τότε, στα χρόνια τα παλιά». Εάν μιλήσεις με κάποιον Άραβα διανοούμενο σήμερα, συνήθως, θα αναφερθεί πρώτα στο ένδοξο παρελθόν των Αράβων. Τότε, πριν από δεκατρείς- δεκατέσσερις αιώνες, που η Βαγδάτη ήταν ένα ανθηρό εμπορικό κέντρο όπου αναπτύσσονταν τα Μαθηματικά, η Φιλοσοφία, η Αστρονομία, οι τέχνες.

Τότε που η Δύση ήταν ακόμα βαθιά νυχτωμένη. Τότε που οι Άραβες ήταν περίεργοι να γνωρίσουν άλλους πολιτισμούς και ανοιχτοί προς τον έξω κόσμο. Τότε που μάθαιναν πώς να φτιάχνουν χαρτί από τους Κινέζους, βοηθώντας με αυτόν τον τρόπο το εμπόριο και τη διάδοση του Κορανίου. Τότε που μαζί με το εμπόριο ανθούσε και το κριτικό πνεύμα. Τότε που οι Άραβες ποιητές υμνούσαν το κρασί και τον έρωτα. Τότε που ο μεγαλύτερος Άραβας ποιητής όλων των εποχών, περσικής καταγωγής, ο Αμπού Νιουβάς, υμνούσε τον ομοφυλοφιλικό έρωτα και έγραφε «γεύομαι με χαρά όσα το Κοράνι απαγορεύει και αποφεύγω όσα επιτρέπει».

Σήμερα εάν κάποιος γράψει τέτοιους στίχους στον αραβικό κόσμο κινδυνεύει από φετφά ή φυλάκιση. Οι εποχές της ανεξιθρησκίας είναι μακρινές και ο ισλαμικός φανατισμός φουντώνει. Ο Αμπού Νιουβάς σήμερα θεωρείται καταραμένος ποιητής και έχει περιπέσει στη λήθη. Έτσι κι αλλιώς στον αραβικό κόσμο δεν διαβάζουν πολύ. Σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ (2006), οι αραβικές χώρες έχουν τις χειρότερες επιδόσεις στον κόσμο, σχεδόν, σε κάθε τομέα: ο αναλφαβητισμός καλπάζει, η ανεργία επίσης, η θέση της γυναίκας οδηγείται από το κακό στο χειρότερο, ο αριθμός των μεταναστών που εγκαταλείπουν τις χώρες τους για να πάνε να εργαστούν στη Δύση είναι ο υψηλότερος στον κόσμο. Αιματηρές πολεμικές συρράξεις και εμφύλιες συγκρούσεις μαίνονται στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στο Ιράκ. Επιπλέον, τα αυταρχικά, δικτατορικά καθεστώτα των αραβικών χωρών έχουν να αντιμετωπίσουν και τους ισλαμιστές τρομοκράτες που ζητούν να επιβάλουν το Ισλάμ διά πυρός και σιδήρου και ονειρεύονται μάχες με άρωμα Αποκάλυψης με τη Δύση και τους Εβραίους. Το ραντεβού του αραβικού κόσμου με την ανάπτυξη και τη Δημοκρατία μοιάζει μακρινό…

Ποιος φταίει για την παρακμή του αραβικού κόσμου; Η Δύση, η αποικιοκρατία, το Ισλάμ, οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι;

Η τρίτη οδός του Ισλάμ. Ποιος φταίει για την παρακμή του αραβικού κόσμου; Η Δύση, η αποικιοκρατία, το Ισλάμ, οι Αμερικανοί, οι Γάλλοι, οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι; «Οι Άραβες προσπαθούν να βρουν έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να μην αναλάβουν ποτέ τις ευθύνες τους», μου λέει ο Ζαϊέντ. Είναι 33 χρόνων και σπουδάζει business στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι. Καθόμαστε σε ένα γαλλικό μπιστρό, μέσα στο City Center, ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο στο Ντουμπάι, ενώ γυναίκες με μπούρκα περνούν δίπλα σε άλλες με μίνι και μπροστά από αστραφτερές βιτρίνες που σε προσκαλούν για shopping therapy. Ο Ζαϊέντ φοράει γυαλιά Versace, κάτω από το λευκό φέσι. Φοράει πέδιλα ακριβής μάρκας και τη λευκή παραδοσιακή κελεμπία των Αράβων. «Μόνον όταν επιστρέφω εδώ τα φοράω. Στην Αμερική φοράω τζιν», λέει προλαβαίνοντας την ερώτησή μου. Σύμφωνα με τον Ζαϊέντ, το μικρό και φουτουριστικό Ντουμπάι είναι σήμερα η πόλη από όπου πρέπει να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι Άραβες. Το Ντουμπάι δεν φοβάται τον σύγχρονο κόσμο, όπως κάνουν οι υπόλοιποι Άραβες. Δεν φοβάται να ανοίξει τα σύνορά του, να δεχθεί ξένους επενδυτές, να επενδύσει στο εξωτερικό (αγοράζοντας αβέρτα τράπεζες, βιομηχανίες, λιμάνια σε Ευρώπη και Αμερική), να ανοίξει ξένα πανεπιστήμια (εδώ η ιδιωτική εκπαίδευση είναι πολύ ισχυρότερη απ΄ ό,τι η δημόσια), δεν φοβάται την ελευθερία του λόγου (προσοχή βέβαια να μη θίγεις τον βασιλιά και τη δυναστεία του…), του Διαδικτύου, τους διαφορετικούς τρόπους ζωής.

Το Ντουμπάι είναι η πρώτη πόλη στον αραβικό κόσμο που έβαλε ως στόχο την απεξάρτηση από το πετρέλαιο. Για όλους αυτούς τους λόγους, λέει ο Ζαϊέντ, το Ντουμπάι ανθεί. «Είμαστε πρότυπο για τους Άραβες και δείχνουμε στη Δύση ότι είναι λάθος να σκέφτεται πως οι Άραβες δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αλλάξουν… Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν αδικίες εις βάρος των Αράβων. Δες τι γίνεται στη Βαγδάτη και στην Παλαιστίνη. Αλλά ποιος φταίει που οι Άραβες βγάζουν τόσα χρήματα από το πετρέλαιο και είναι τόσο πίσω;», συνεχίζει. «Ποιος φταίει που το Ιράν είναι τόσο φτωχό; Που στη Σαουδική Αραβία φοβούνται τον έξω κόσμο και οι γυναίκες δεν έχουν κανένα δικαίωμα;». «Εδώ έχουν;», τον ρωτώ. «Πολλά περισσότερα απ΄ ό,τι στο Ιράν και στη Σαουδική Αραβία», απαντά.

Στα Εμιράτα και στο Ντουμπάι ισχύει η σαρία, αλλά τον Ζαϊέντ δεν τον ενοχλεί κάτι τέτοιο. «Αυτό ίσχυε πάντα. Το θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίον εφαρμόζεται η σαρία. Εμείς δείχνουμε την τρίτη οδό για το Ισλάμ», αντιδρά. «Τι σημαίνει “τρίτος δρόμος για το Ισλάμ”;», τον ρωτώ. «Ότι δεν είναι το Ισλάμ που θα μας σώσει, αλλά η μόρφωση και το εμπόριο», καταλήγει…