ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ

Ο Αμανίτι γράφει ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση. Σχηματίζει ένα πανίσχυρο συγγραφικό σύμπαν, που ρουφάει τον αναγνώστη. Η δομή της αφήγησης είναι αρχιτεκτονημένη με μαστοριά, οι λέξεις καρφωμένες μία μία στη θέση τους. Οι μεταφορές αστράφτουν, η γλώσσα λιμαρισμένη στην εντέλεια. Η μετάφραση αποδίδει σε κεντημένα ελληνικά όχι μόνο το ανεξίτηλο συγγραφικό στίγμα του Αμανίτι, αλλά και τον κουρδισμένο αφηγηματικό ρυθμό, τις λάμες του κειμένου.

Ο Αμανίτι δεν χωρίζει τους ήρωές του σε καλούς και κακούς.

Δεν παίρνει τη ρομφαία να κηρύξει. Δεν υποδύεται τους χαρακτήρες του, κυριολεκτικά τους ενσαρκώνεται. Τους κατανοείκαι μας κάνει κι εμάς να κατανοήσουμε.

Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι η πιο ισχυρή αρετή ενός πεζογράφου:

η ανθρωπογνωστική συμπάθεια. Η ικανότητα να μπαίνει στη θέση του άλλου, όποιος και να είναι αυτός.

Αυτή η ικανότητα ορίζει και την ψυχοπαθολογία του πεζογράφου. Του ανθρώπου που μας μαζεύει γύρω του, για να μας διηγηθεί μια ιστορία.