Σε αναζήτηση μιας εσπεράντο

Μέσα στο τοπίο της οικολογικής άρνησης, οι ηθολόγοι, όσοι ασχολούνται με τις συμπεριφορές και τις συν-ήθειες των ζώων προσπαθούν να ανασυστήσουν συνθήκες Παραδείσου. Επιδιώκουν, αποκρυπτογραφώντας τις δύο γλώσσες πριν από την πρώτη Βαβέλ, να βρουν την κοινή γλώσσα, μια έστω, κυριολεκτικά, εσπεράντο για να επανιδρύσουν τη συνομιλία ανάμεσα στα ζώα και στον άνθρωπο, που τη διέκοψε η αλαζονεία του Αδάμ και η εμμονή των ζώων στην εντός του σχεδίου ισορροπία.

Υπάρχει ελπίδα να στηθεί μια, έστω κρεμαστή, γέφυρα ώστε στα μισά να συναντηθούμε;

Οι ηθολόγοι, οι ανθρωζωολόγοι ερευνούν, ταξινομούν συμπεριφορές, πειραματίζονται, συσχετίζουν, αναλογίζουν και φαίνεται να ευελπιστούν. Όσοι έχουμε την ευλογία να συνυπάρχουμε μ΄ ένα σκύλο, μια γάτα, μια χελώνα, ένα καναρίνι, ένα χιμπατζή, έναν βόα, ένα χάμστερ, ένα γεράκι, όσοι σε ώρες μυστικές συνομιλήσαμε με τα δελφίνια, τις φώκιες, όσοι ευτυχήσαμε να κατοικούμε σε παλιά σπίτια που φιλοξενούσαν στις μεσοτοιχίες τον οικουρόν όφιν, όσοι σε ώρες μοναξιάς, κατά τη νυχτερινή ηρακλείτεια «ευφρόνη» αποκρυπτογραφήσαμε τα σουλάτσα στο ταβάνι από τις ευωχίες και τους έρωτες των σαμιαμιδιών, ξέρουμε πως υπάρχει επαφή, κατανόηση, συγκατάθεση, υπάρχει πεδίο συμφιλίωσης και μέλλουσας ειρηνικής εδεμικής συμβίωσης με τη ζωή που επέλεξε να ισορροπεί εκτός των ορίων.

Κοιτώ τον σκύλο μου στα μάτια, με κοιτά και ορκιζόμαστε, πού; Μα στην κοινή μας μοίρα, την κοινή γέννηση και το κοινό μοιραίο τέλος, πως είναι ανοησία ανάμεσα στα δύο φυσικά γεγονότα να υψώνουμε βαβελικά χαρακώματα.

Και ο σκύλος μου μού υπενθυμίζει και κάτι άλλο. Όσο κι αν ζει ανάμεσά μας δεν άλλαξε, δεν διεφθάρη, δεν πρόδωσε την αιτία της ύπαρξής του. Εγώ αλλοιώθηκα, εγώ αλλοτριώθηκα, εγώ μεταλλάχτηκα. Κι αφού έφτασα στον πάτο με την επηρμένη λεοντή της ιστορίας, η μόνη ελπίδα που απομένει είναι, με τη βοήθεια των ανυπόκριτων, αυστηρού ήθους φίλων μας ζωντανών, να ξαναχτυπήσουμε μετανιωμένοι τη θύρα του ενιαίου Κήπου τής των πάντων Συνυπάρξεως.