Το πνεύμα του τόνου

Πρόσωπα

Δεν ξέρω και δεν κατάλαβα πώς έγινε κοιτάζοντας στην TV τα αγριεμένα πρόσωπα των πεινασμένων συνανθρώπων μας, που περίμεναν με φωνές και άγριες χειρονομίες τη σειρά τους για να πάρουν λίγο φαγητό την ημέρα του Πάσχα.

Χωρίς να το καταλάβω, νόμιζα (και το ξόρκιζα κιόλας) ότι ανάμεσα σ΄ αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα θα ΄βλεπα και κάποιον γνωστό μου. Το έχω από χρόνια αυτό το κουσούρι και νομίζω ότι το έχουν και πολλοί, πάρα πολλοί, χωρίς να το συνειδητοποιούν.

Βλέποντας παλιές φωτογραφίες από διαδηλώσεις, συλλαλητήρια, κηδείες επιφανών προσώπων, τεράστιες συγκεντρώσεις λαού, από πάντα προσπαθούσα να εντοπίσω, με τον μεγεθυντικό φακό, κάποιο γνωστό πρόσωπο.

Από το πλήθος των φωτογραφιών και παλαιών επικαίρων της ΤV μόνο δύο γνωστά πρόσωπα εντόπισα. Πρώτη φορά όταν είδα ανάμεσα σε Ρώσους απεργούς εργάτες ολοκάθαρα και λάμποντας τον (νέο τότε) Μαξίμ Γκόρκι. Το δεύτερο πρόσωπο είναι δικό μας σε διαδήλωση στο Σύνταγμα, το 1947.

Περίμενα να δω και άλλους. Καλλιτέχνης ήταν. Η διαδήλωση εκείνη την ώρα ήταν εθνική υπόθεση, έπρεπε όλοι να είναι εκεί κι όχι να μένουν στα σπίτια τους. Φόβος άραγε;

Καμένοι όλοι άραγε από προηγούμενες διαδηλώσεις, καθώς όλοι έτρεμαν ότι θα ξαναρχίσει να ξερνάει θάνατο το κτίριο της Ασφάλειας Βασ. Σοφίας και Πανεπιστημίου; Το εξαίσιο νεοκλασικό ήταν ακόμη εκεί, με τους ίδιους διοικητές, σαν να μη συνέβη τίποτε τρία χρόνια πριν!

Ευτυχώς, ανάμεσα στους πεινασμένους δεν είδα κανένα γνωστό πρόσωπο. Όλοι άγνωστοι. Ευτυχώς.

Τόσο ευτυχώς που μοιάζει σαν να μη συνέβη. (Συνέβη όμως!)