Φαινόμενα

Το λίπος της ντροπής

Απολαυστικά παγωτά με τις γνωστές επιπτώσεις τους στη σιλουέτα εναλλάσσονται με διαφημίσεις για μαγικά ματζούνια αδυνατίσματος προκαλώντας σύγχυση
Αποκτήσαμε παγκόσμια ημέρα κατά της δίαιτας. Θαυμάσια εποχή για να τιμήσουμε μια 24ωρη απελευθέρωση από το άγχος των λιπαρών. Και μετά βουρρρ! Χάπι, κρέμα, ζουμί από διάφορα μαγικά ματζούνια, διαλέγουμε από τις δεκάδες διαφημίσεις που βομβαρδίζουν τις κυρίες τέτοια εποχή, ενώ τα μοντέλα που πρωταγωνιστούν σε αυτές έχουν επιδερμίδα σφιχτή, λεία, αλαβάστρινη χωρίς ίχνος από εκείνες τις φρικτές βούλες του υποδόριου λίπους, την κυτταρίτιδα. Και να νομίζεις πως έτσι ακριβώς θα γίνεις με το που θα αδειάσεις το πρώτο σωληνάριο.

Γιατί στρώματα λίπους που χρειάστηκαν μήνες και χρόνια για να χτιστούν, αίφνης πρέπει να εξαφανιστούν στο δεκαήμερο. Καμιά υπομονή, κανένα έλεος γι΄ αυτό το κορμάκι. Η τιμωρία πρέπει να είναι αστραπιαία. Και αν δεν τιμωρηθεί το κορμί, θα τα πληρώσει η τσέπη.

Κολοσσιαία τα κέρδη από τη βιομηχανία του αδυνατίσματος, από τη μόδα του fitness, από τη θυματοποίηση των γυναικών που η φύση τις καταδίκασε να δείχνουν… γυναίκες.

Φαίνεται όμως ότι και το πάχος είναι κάτι εποχικό, σαν τα παγωτά. Εξ ου και εμφανίστηκαν ταυτοχρόνως οι διαφημίσεις για παγωτά και αδυνατιστικά. Και παρά την αντίθετη επίδρασή τους στο ανθρώπινο σώμα, και οι δύο κατηγορίες συμβάλλουν στη δημιουργία καλοκαιρινής ατμόσφαιρας, αισθήματος προσμονής για τις διακοπές, τα μπάνια, τον ήλιο. Αν αυτό δεν είναι επιβολή μιας σχιζοφρενικής κατάστασης ειδικώς στα μεγαλύτερα θύματα της αγοράς, τις γυναίκες, τότε τι άλλο θα μπορούσε να είναι; Από τη μια, η Εύα Λονγκόρια, μελαχρινή, σέξι, με εμμονή στο αδύνατο σώμα που το φροντίζει διαρκώς και το επιδεικνύει ως «νοικοκυρά σε απόγνωση», διαφημίζει τη γευστική μοναδικότητα παγωτού γνωστής μάρκας. Και από την άλλη, κορμιά αγαλματένια που για να αποκτηθούν ούτε στη φωτογραφία δεν θα αντικρύζουν παγωτό, διαφημίζουν κρέμα που με μια επάλειψη εξαφανίζει ψωμάκια και κοιλίτσες. Γιατί, φυσικά, η βασική αρχή της κατανάλωσης είναι η… φυγομαχία. Τα μαγικά προϊόντα υπόσχονται πάντα αποτέλεσμα χωρίς κανένα κόπο. Από τις πιστωτικές κάρτες που υπόσχονται την κατάκτηση του καταναλωτικού παραδείσου μέχρι την καινούργια σφουγγαρίστρα, απολύτως κανένας κόπος δεν εμφανίζεται στο πλάνο.

Σε έναν κόσμο που έχει χάσει προ πολλού τη μαγεία του, η διαφημιστική μαγγανεία την επανεφευρίσκει για να επενδύσει προϊόντα που φυσικά ουδεμία μαγική λειτουργία διαθέτουν. Δεν υπάρχει προϊόν που να χαρίζει αγαλματένιο κορμί σε δευτερόλεπτα. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ούτε τα αγαλματένια κορμιά των διαφημίσεων αλλά είδωλά τους, μεταμορφωμένα από τις κάμερες και τους ειδικούς φωτισμούς, από τα κομπιούτερ που σβήνουν ατέλειες για να υποστηρίξουν με την υπερφυσική τελειότητά τους την αυτόματη λύση της μαγικής αντικυτταριτιδικής, έτσι όπως το Viagra λύνει το σεξουαλικό πρόβλημα των αντρών. Σε μια στιγμή, με μια κατάποση, ομορφιά και έρωτας (για την ακρίβεια σεξουαλική επίδοση) βρίσκουν λύσεις, γιατί φυσικά προσεγγίζονται ως προβλήματα.


Πού πήγε το γιουροβιζιονικό μας πάθος;

Υποτονική η φετινή πορεία προς το γιουροβιζιονικό πανηγύρι. Ίσως γιατί συνηθίσαμε, ίσως γιατί αντιληφθήκαμε πως την εμφάνιση την αναλαμβάνει «εργολαβία» μια ομάδα που ξέρει τη δουλειά και δεν έχει πλάκα το χάζι μιας οργανωμένης, χωρίς εκπλήξεις πορείας. Πέρυσι τέτοιες ημέρες σφάζονταν οι μόδιστροι για το «ρούχο» του Σαρμπέλ (για να μη θυμηθούμε και την τραγωδία που έζησε ο Κολούμπο με το αφεντικό του να χτυπιέται on camera σαν κόρη που έχασε ό,τι πολυτιμότερο είχε και δεν θα την πάρει κανείς). Η αλήθεια είναι ότι έχουμε άλλες φούριες πλέον και κάτι η Θώδη, κάτι ο Λαζόπουλος, σχεδόν είχαμε ξεχάσει τη Γιουροβίζιον.

Μας τη θύμισε χθες το μεσημέρι η εκπομπή της Χριστίνας Λαμπίρη, που εν μέσω λαμπρών κουτσομπόλικων κεφιών (ξεκαρδιστικό το αφιέρωμα στις ηλικίες των σταρ, όπου όλες οι κυρίες έχουν καρφωθεί στην ηλικία των 37) έκανε και το χρέος της προς τη γιουροβιζιονική παράδοση παρουσιάζοντας τον Ρώσο υποψήφιο με το τραγούδι του. Υποτίθεται ποπ είδωλο, για χάρη του οποίου σκίζει τα ρούχα της η πιτσιρικαρία στη χώρα του και μάλλον το προσπαθεί μέρος και της δικής μας μαθητιώσας.

Και πάλι όμως, αδιάφορα τον είδαμε, πιο αδιάφορα τον ακούσαμε, φτάσαμε μάλιστα μέχρι θανατηφόρου πλήξεως όταν άρχισε να δίνει τυπικές απαντήσεις σε τυπικές ερωτήσεις. Ούτε ένα τσίμπημα ανταγωνισμού ούτε ένα ρίγος πάθους εις ανάμνηση έστω του περασμένου γιουροβιζιονικού έπους. Είναι βέβαιο ότι θα χαζέψουμε τη μεγάλη βραδιά του ημιτελικού- αν προκριθούμε – και του τελικού αλλά σαν να έχει περάσει και αυτή η μόδα.