Ο ΣΑΡΤ ΣΙΧΑΙΝΟΤΑΝ ΤΙΣ ΝΤΟΜΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΡΟΥΤΑ

Το αποτέλεσμα του εγχειρήματος του Ονφρέ είναι ενδιαφέρον, γαργαλιστικό, αλλά και κάπως άνισο: ενίοτε το κείμενο διολισθαίνει σε μια σχεδόν κουτσομπολίστικη και ανεκδοτολογική συζήτηση για την καθημερινότητα ορισμένων φιλοσόφων. Ο Καντ τα έτσουζε κανονικά και μάλιστα όχι με μπίρα αλλά με κρασί, ο Νίτσε δεν έβαζε ποτέ ψάρι στο στόμα του, αλλά του έδινε να καταλάβει σε αλλαντικά και κορνμπίφ, ο Σαρτρ απεχθανόταν μεταξύ άλλων πολλών την ντομάτα όπως και κάθε φρούτο σε μη επεξεργασμένη μορφή. Διαφωτιστικά και διασκεδαστικά όλα αυτά, αλλά δεν δένουν πάντα επιτυχώς με το φιλοσοφικό έργο του κάθε στοχαστή. Επιπρόσθετα, καραδοκεί ο κίνδυνος κάποιου αναγωγισμού που οδηγεί σε απλουστεύσεις- υπερβολές: λ.χ. «Η σχέση του Νίτσε με τα τρόφιμα εξηγεί ολόκληρη τη σχέση του φιλοσόφου και του ανθρώπου με τον κόσμο». Αντιθέτως, βρήκα πολύ άρτια, ενδιαφέροντα και περισσότερο ισορροπημένα ορισμένα κεφάλαια που καταγίνονται με λιγότερο γνωστούς φιλοσόφους. Πράγματι, τα κομμάτια για τον Φουριέ και ακόμα περισσότερο για τον Μαρινέτι είναι εξαιρετικά: ανταποκρίνονται στις προσδοκίες του αναγνώστη να βρεθεί ταυτόχρονα στην κοιλιά και στο κεφάλι των στοχαστών- και της εποχής τους.

Ας σημειωθεί, τέλος, ότι η μετάφραση είναι πολύ ικανοποιητική, οι δε σημειώσεις χρήσιμες.