Η αιολική ενέργεια

Ο κ. Γιώργος Παπαματθαιάκις, διπλωματούχος ηλεκτρολόγος- μηχανικός, γράφει για τις ήπιες μορφές ενέργειας με αφορμή το ρεπορτάζ με τίτλο «Αιολική ενέργεια… Παντός καιρού» («ΤΑ ΝΕΑ» 31.3.2008):

«Η Ελλάδα αποτελεί έναν ιδανικό χώρο για την ανάπτυξη των ΑΠΕ και ιδιαίτερα του ανέμου και του ηλιακού φωτός και σε μειωμένο βαθμό του κυματισμού των θαλασσών. Το πραγματικό γεγονός ότι ο άνεμος και το ηλιακό φως μπορούν να αποδώσουν την πλήρη των ισχύ μόνο κατά 2.200 έως και 2.400 ώρες έναντι των 8.760 ωρών του έτους και μάλιστα σε μη επιλέξιμες, από πλευράς κάλυψης αναγκών, ώρες δεν αποτελεί ουσιώδες κώλυμα για την ένταξη μιας απεριόριστης ισχύος ΑΠΕ στο ηλεκτρικό σύστημα της χώρας και τούτο γιατί η ενέργεια αυτή μπορεί ευχερώς να αποθηκεύεται και να χρησιμοποιείται σε ώρες μεγάλης ζήτησης, στις ώρες της πρωινής και βραδινής αιχμής, αλλά και για την παραγωγή υδρογόνου, του μελλοντικού μοναδικού καυσίμου. Η αποθήκευση γίνεται υπό μορφή πεπιεσμένου αέρα, όπως στη Γερμανία, ΗΠΑ κ.λπ., σε υπόγεια σπήλαια εξαντλημένων αλατωρυχείων ή άνθρακα. Στην Ελλάδα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα παλαιά ανθρακωρυχεία Αλιβερίου. Όμως υπό καλυτέρας αλλά πλέον δαπανηράς συνθήκας, η περίσσεια ισχύος και ενεργείας αποθηκεύεται με άντληση νερού σε υπερυψωμένους ταμιευτήρες με επαναχρησιμοποίηση του νερού και με αναστροφή της λειτουργίας των αντλιών ως γεννητριών για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα στην περιοχή των Άλπεων, στην περιοχή του Ρήνου, σε Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ κ.λπ. Οι εγκαταστάσεις αυτές λειτουργούν με υψηλό βαθμό απόδοσης, 65% έως και 70% και μετατρέπουν την χαμηλού κόστους ηλεκτρική ενέργεια των μεταμεσονύκτιων ωρών σε πολύτιμη ενέργεια πρωινών και βραδινών ωρών αιχμής.

Όμως η εκμετάλλευση της παραγωγής κάθε μεγέθους ισχύος και ενεργείας προέλευσης ΑΠΕ θα μπορεί να χρησιμοποιείται και μάλιστα πολύ σύντομα με έναρξη εντός της περιόδου 2015-2020 για την παραγωγή υδρογόνου του μελλοντικού καυσίμου που καίεται με υψηλή θερμική απόδοση και με μόνο κατάλοιπο το νερό. Το υδρογόνο έρχεται να αντικαταστήσει προοδευτικά τόσο τα στερεά όσο και τα υγρά και αέρια καύσιμα στις παντοειδείς θερμαντικές χρήσεις, αλλά κυρίως στην κίνηση των αυτοκινήτων, σε πρώτη φάση και στη συνέχεια των τρένων, των πλοίων, των αεροπλάνων με παράλληλη χρησιμοποίησή του ως καυσίμου στους θερμικούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής κ.λπ. Επιπρόσθετα με την καύση του υδρογόνου θα πραγματοποιείται και σοβαρή μείωση των ρύπων και των αερίων του θερμοκηπίου και όλα αυτά μέσα στο δεύτερο ήμισυ του τρέχοντος 21ου αιώνα».