«Αφέθηκα να ζήσω την Μπέλλου»

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ, Η ΛΗΔΑ ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,
ΦΕΤΟΣ, ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΕΙΣΔΥΟΝΤΑΣ
ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΠΕΛΛΟΥ
Συγκινείται. Εύκολα. Και τα αμολάει τα δά κρυα. Κάθε φορά που κάνουμε συνέντευξη κάποια στιγμή θα δω δάκρυα στα μάτια της – αληθινά δάκρυα εννοώ, όχι δάκρυα μανιέρας, «ριάλιτι», στυλ και «promotion».

Στη σκηνή, όμως, τη συγκίνησή της η Λήδα Πρωτοψάλτη δεν τη μοστράρει. Την κρατάει μέσα της. Τη ζυμώνει με τα σπλάγχνα της. Τη μετασχηματίζει σε ερμηνείες. Βιωματικές ερμηνείες. Και δεν αφήνεται να συγκινηθεί εκείνη. Εμάς συγκινεί. Βαθιά. Ή μας κάνει να σπαρταράμε στο γέλιο. Δεν είναι τυχαίο πως η γκάμα της απλώνεται από τον Μποστ μέχρι τον Λόρκα και τον Ευριπίδη. Ούτε είναι τυχαίο πως συγκαταλέγεται στις μετρημένες, ελάχιστες, πολύ ψηλές κορυφές της ελληνικής υποκριτικής. Έτσι και φέτος. Πήρε στα χέρια της ένα καλό κείμενο της Σοφίας Αδαμίδου, αφέθηκε στο- σωστότρίτο μάτι του σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, συγχρωτίστηκε τέλεια με τη δεύτερη επί σκηνής ηθοποιό, την Εύα Καμινάρη, και μεταμορφώθηκε. Η Σωτηρία Μπέλλου «αυτοπροσώπως» στο σανίδι! «Με λένε Σωτηρία» και μία ερμηνεία, μα τι ερμηνεία! Δεν είναι ότι μεταμορφώθηκε εξωτερικά σε Μπέλλου η Λήδα Πρωτοψάλτη, δεν είναι ότι την μιμήθηκε. Είναι ότι έφερε στη σκηνή την ψυχή, το μεδούλι της Μπέλλου, την εικόνα που η συλλογική συνείδηση έχει διαμορφώσει για την Σωτηρία Μπέλλου.

Πήγα στο σπίτι της να μιλήσουμε, Μπέλλου άκουγε. «Τις μέρες που έχω παράσταση ακούω από το πρωί Μπέλλου. Είναι μια συντροφιά. Είναι πλάι μου, έχει μπει βαθιά μέσα μου η γυναίκα αυτή. Και πολύ λυπάμαι που δεν τη γνώρισα». Συγκινείται. «Όχι, δεν είχα αυτά τα ακούσματα. Λόγω της μητέρας μου (σ.σ. ήταν μουσικός και δασκάλα μουσικής, και η αδελφή της Λήδας είναι η σπουδαία σοπράνο Έλσα Καστέλλα που έλαμψε στην Ευρώπη), κλασική μουσική ακούγαμε. Έφηβη, πάλι, λάτρεψα την τζαζ και την αμερικάνικη μουσική γενικά, τη ρώσικη μουσική, άκουγα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, όλους τους μεγάλους συνθέτες μας, αλλά με το ρεμπέτικο και το λαϊκό δεν είχα επαφή. Τώρα είναι που το αγάπησα και μπήκα μέσα».

Μιλούμε για τον ρόλο της Μπέλλου στο «Με λένε Σωτηρία».

«Δουλέψαμε πολύ στις πρόβες με τη Σοφία Αδαμίδου και τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο ο οποίος χαρακτήρισε το κείμενο “παρτιτούρα”. Τους έλεγα πως η “παρτιτούρα” αυτή πρέπει να είναι τέλεια ισορροπημένη. Και με ένα μαγικό τρόπο, που μόνο στο θέατρο συμβαίνει, μπήκα στον άνθρωπο αυτό. Που δεν είχα γνωρίσει ποτέ, που δεν είχα δει ποτέ, που δεν είχα ακούσει ζωντανά… Ίσως είναι που έχω παίξει πολλούς ελληνικούς ρόλους και η πείρα να ανιχνεύω ανάλογους χαρακτήρες, αλλά ομολογώ πως μπήκα πολύ εύκολα στον “διάδρομο” αυτό».

Οι παγίδες ήταν να βγει μία αγιογραφία της Μπέλλου- ενώ όλοι ξέρουμε πως καθόλου αγία δεν ήταν…
– ή να βγει ένα μελό καθώς επιλέχτηκε ως χρόνος του έργου η νύχτα πριν κάνει την εγχείρηση που θα της στερούσε τη φωνή.Πώς τις αποφύγατε;

«Επειδή, ίσως, απλώς δεν προσπάθησα να παίξω τίποτα. Κολύμπησα στα βαθιά νερά χωρίς να επιδιώξω να τονίσω κάτι. Αφέθηκα να το ζήσω. Αυτό όμως δεν είναι και η δουλειά του ηθοποιού; Γιατί και η υποκριτική, τελευταία, έχει πάθει ένα στραπάτσο. Η τηλεόραση έχει κάνει μεγάλο κακό. Έχουμε μπερδέψει τα μπούτια μας και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Και νομίζουμε πως, αν είσαι στη σκηνή με ψαρίσιο μάτι και χωρίς κανένα αίσθημα, είσαι μοντέρνος ηθοποιός. Ετοιμάζοντας τον ρόλο σκεφτόμουν επίσης πως δεν έπρεπε να ξεχάσω πως η Μπέλλου ήταν ένας άνθρωπος που αντιστάθηκε στη ζωή της, που δεν γονάτισε. Αυτά ήταν ωραία στοιχεία της “παρτιτούρας” που έπρεπε να τονιστούν και που τονιστήκανε. Χωρίς όμως πρόθεση. Κυλούσε απλώς το ρυάκι κι εγώ ήμουν μέσα».

info

Η Λήδα Πρωτοψάλτη παίζει τη Σωτηρία Μπέλλου στο «Με λένε Σωτηρία» και τη Νίνη στο «Στάχτες» του Κρίστοφερ Χάμπτον σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου, που παρουσιάζονται εναλλάξ στο θέατρο «Στοά» (Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, τηλ.
210 7702830).

Πολλές σημαντικές, πολλές συγκλονιστικές ερμηνείες μετράτε έως τώρα.Σε κάποιες όμως,όπως εδώ, προχωρήσατε στην υπέρβαση. Το νιώθετε όταν συμβαίνει;Ή το καταλαβαίνετε είτε από τους άλλους είτε μετά;

«Το νιώθω. Βαθιά μέσα μου- όχι, δεν περιαυτολογώ τώρα. Αλλά συνήθως βρίσκεται και κάποιος τυχαίος άνθρωπος που μου το λέει. Είναι ιερή αυτή η στιγμή του ηθοποιού: να πραγματοποιεί στα μάτια του θεατή τη μεταμόρφωση. Το λέω και συγκινούμαι».

(Συγκινείται).

«Μου κοστίζει πολύ αυτός ο ρόλος. Γιατί στόχευσα στην αλήθεια- αυτό που γύρευε ο Δάσκαλός μας ο Κουν που έλεγε “τα πράγματα να γίνονται ΤΩΡΑ!”- κι αυτό κοστίζει».

Δεν είναι λυτρωτικό μετά την παράσταση;
«Δεν ξέρω… Μετά, ε;… Όταν κάθομαι στο καμαρίνι λέω, εντάξει. Αλλά είμαι εντελώς άδεια».