Αρχόντισσα στο βουνό των Κενταύρων

Μια ανάσα από τον Βόλο, γι΄ αυτό και είναι από τους πιο ανεπτυγμένους τουριστικά οικισμούς του Πηλίου, με ξενοδοχεία, ξενώνες, εστιατόρια και τουριστικά μαγαζιά. Όσο για το κάλλος της που τόσο ύμνησαν οι Πηλιορείτες λόγιοι, παραμένει αλώβητο στα στενά σοκάκια με τα παλιά αρχοντικά και την εξαίσια φύση.
Πούλμαν, αυτοκίνητα, κορναρίσματα, μποτιλιάρισμα. Τουριστικά μαγαζιά πάνω στον δρόμο, ξενώνες για κάθε γούστο, εστιατόρια, καφέ και μπαρ, νεόκτιστα συγκροτήματα κατοικιών που μιμούνται τα πηλιορείτικα και φέρνουν όλο και περισσότερους κατοίκους στο βουνό. Τα παλιά αρχοντικά της Πορταριάς- όπως του Τσοποτού, του Κανταρτζή, του Αθανασάκη, του Ναουμίδη- έχουν γίνει ξενώνες, αναστηλωμένοι με τρόπο που τουλάχιστον σέβεται το παρελθόν τους. Το περίφημο «Θεοξένια» των αδερφών Αθανασάκη, μοναδικό τότε σε όλα τα Βαλκάνια, σήμερα ανακαινίζεται για να γίνει υπερπολυτελές θέρετρο διακοπών, ένας… σούπερ σταρ του Πηλίου, το «Ξενία», ξαναζεί στον 21ο αιώνα- η τουριστική ανάπτυξη είναι εδώ πανταχού παρούσα.

Στο πλάι του κεντρικού δρόμου, τα βήματά σου αντηχούν στα καλντερίμια, δεν την έχασε, λες, τη γοητεία της η «πολλά όμορφη με χαριέστατον θώρι» Πορταριά, ξεχνάς για λίγο το σήμερα και συνεχίζεις. Όταν ο πολύς κόσμος φύγει κάνεις βόλτα για να δεις το Αθανασάκειο Νηπιαγωγείο, το αρχοντικό Ζούλια, το Τσοπότειο Σχολαρχείο. Κάνεις στάση στη χαρακτηριστικά πηλιορείτικη πλατεία της (Μελίνας Μερκούρη) με τον πλάτανο, τις ταβέρνες και τη βρύση. Κοιτάζεις στοχαστικά το εκκλησάκι της Παναγιάς Πορταρέας του 1273, δίπλα στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Νικολάου: Είναι το σημείο της αφετηρίας, το καθολικό της παλιάς μονής από την οποία πήρε το όνομά του το χωριό και γύρω της δημιουργήθηκε στα πρώτα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο οικισμός από ανθρώπους που ήρθαν από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Δραπετεύοντας από τα καφέ και τις βολές του ξενώνα σου περπατάς προς την πλατεία των Ταξιαρχών με το πέτρινο εκκλησάκι και θέα προς τον Βόλο και τον Παγασητικό, ψάχνεις τον «Κάραβο» με τον μικρό καταρράκτη, τη «Μάνα», τη «Βρύση της Αδάμαινας». Και όταν έρθει η ώρα του δειλινού ανεβαίνεις όσο πιο ψηλά μπορείς για να απολαύσεις την πανοραμική θέα του χωριού και να ακούσεις την ανάσα του.