Ανάκρουση πρύμνας, ή ό,τι και όπως μας προκύψει;

Εδώ χρειάζεται μια σύντομη αναδρομή: ο Μπ. έβγαλε αρχικά το (μεγάλο) λεξικό του, με σοβαρές αποκλίσεις από το ισχύον ορθογραφικό σύστημα: τα γνωστά πια αγώρι, ρωδάκινο, αίολος κτλ.

Έπειτα από έντονες επικρίσεις, στις δύο επόμενες εκδόσεις ξεμύτισε και η σχολική ορθογραφία: πρώτα σε ειδικούς πίνακες, έπειτα σε κάθε λήμμα, μέσα σε παρένθεση. Ουσιαστικό βήμα, αλλά το πρόβλημα παρέμενε. Έτσι, σε δύο επόμενα λεξικά, «για το Γραφείο και το Σχολείο» και στο «Μικρό Λεξικό», ακολουθήθηκε η σχολική ορθογραφία!

Από μια άποψη θα ΄πρεπε να ΄μαστε ευχαριστημένοι, πως έπιασε εντέλει τόπο η φωνή μας. Και θα ΄ταν μικρόχαρο να περιμένει κανείς να ομολογήσει ο λεξικογράφος ρητά πως ήταν άτοπο να προτείνει έτσι το δικό του ορθογραφικό σύστημα, και όχι μέσα από ειδική μελέτη, που θα κρινόταν από την επιστημονική κοινότητα, και θα παρέμενε σαν πρόταση για τον αρμόδιο, θεσμικό φορέα (τον οποίο επικαλείται συνέχεια και ο ίδιος!) που θα αναλάμβανε να προχωρήσει στις όποιες ορθογραφικές αλλαγές.

Διότι, αν δεν είναι έμμεση παραδοχή του ανορθόδοξου χαρακτήρα του εγχειρήματός του, τι σημαίνουν τα επόμενα λεξικά, με τη σχολική ορθογραφία; πού αποβλέπουν; Στο ευρύ πια αγοραστικό κοινό, το μαθητικό ιδιαίτερα;

Νά μαστε λοιπόν στο τέταρτο λεξικό, όπου το όνομα του εχθρού αναγράφεται ήδη στη σημαία-εξώφυλλο: «βασισμένο στη σχολική ορθογραφία ». Εδώ έχουμε ξανά σχολική ορθογραφία, αλλά με ειδικό σχόλιο (όπως και στο Λεξικό για το Γραφείο…), όπου δίνεται η κατά τον λεξικογράφο «ορθή» γραφή, η «ετυμολογική»-κάτι οπωσδήποτε θεμιτό, και προφανώς αυτό που έπρεπε να έχει γίνει από μιας αρχής.

Μόνο που με τα σχόλια αυτά εμφανίζεται καθαρότερα η βασική ασυνέπεια, άρα αυθαιρεσία, που χαρακτηρίζει όλο το εγχείρημα της υποτιθέμενης «ετυμολογικής ορθογραφίας». Υπενθυμίζω:

Αν το τραβώ θα έπρεπε να γράφεται «κανονικά» τραυώ (και τη φορά αυτή συμφωνούν και έγκυροι ετυμολόγοι), γιατί αποδέχεται την απλοποιημένη γραφή, «η οποία έχει από μακρού καθιερωθεί», ενώ αλλού ανατρέχει σε παλιές ή και κατ΄ αναλογία πεποιημένες γραφές, όπως π.χ. με τον περίφημο αίολό του, που αιώνες είκοσι σχεδόν, χρόνους δύο χιλιάδες, γράφεται έωλος; Από «πόσου μακρού» τις θέλει τάχα τις γραφές του ο Μπαμπινιώτης; Δεν έχει νόημα, τώρα τουλάχιστον, να δούμε άλλα παραδείγματα, από αυτά που μόνος του μας προσφέρει τελικά: φραπέ με ένα- π, καθότι ξένη λέξη, λόττο με δύο- τ παρότι ξένη λέξη, και άλλα πολλά.

Πιο σημαντικό όμως από την ασυνέπεια είναι το θόλωμα των νερών: δίνει τη σχολική ορθογραφία ο Μπ., και μαζί διάφορες άλλες γραφές: Πώς θα ξεχωρίσει ο μαθητής, ο κάθε χρήστης, ποια είναι ποια, ποια είναι καινούρια, αμιγώς μπαμπινιωτική, ποια ήδη και από αλλού «καθιερωμένη», π.χ. το κτήριο, ποια απλώς λάθος κ.ο.κ.;

Αλλά υπάρχουν και οι μικρολαθροχειρίες: εφόσον δίνει τη σχολική ορθογραφία, γιατί υπάρχουν μόνο τα δικά του «πόσω μάλλον», «επί τούτω» κ.ά.; Ή γιατί δεν έχει κανονικό λήμμα τον έωλο, με σχόλιο εκεί για τον δικό του «αίολο», σύμφωνα με τη γραμμή του λεξικού αυτού-πόσο μάλλον που ο έωλος, ακόμα και με την μπαμπινιώτεια αντιδιαστολή προς τον «αίολο», έχει δική του, διαφορετική σημασία, άρα δικαιούται έτσι κι αλλιώς λήμμα ξεχωριστό! Κάποιος μας κοροϊδεύει εντέλει;

Ε, προφανώς και δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα, αφού σημασία έχει κυρίως η «αρχή», δηλαδή η μη αρχή, σημασία έχει ότι η μόνη συνέπεια είναι εντέλει η συνέπεια στην ασυνέπεια.

Και δυστυχώς δεν είναι λογοπαίγνιο αυτό.