Συναισθηματική ένταση

Το ιστορικό και πολιτικό στοιχείο υποχωρούν με αφηγηματική ευκολία μπροστά στον προσωπικό λυρισμό και το δράμα, καθώς η ιστορία βαδίζει προς την έκβαση και λύση της. Και τη γραμμή αυτή ακολουθεί και η ομότιτλη ταινία του Μαρκ Φόστερ- σε λίγες μέρες και στους ελληνικούς κινηματογράφους. Η Ιστορία γίνεται μέσα από μια προσεκτικά δουλεμένη «οπτική ανάγνωση κι ερμηνεία» φόντο της ιστορίας. Οι χαρταετοί υψώνονται σε μια εντυπωσιακή σύνθεση στον ουρανό της Καμπούλ και ο νικηφόρος για τους δυο φίλους αγώνας θα γυριστεί με την ίδιααντίστροφη- ένταση, που διακρίνει τη σκληρή σκηνή της προδοσίας (ο μικρός Χασάν βιάζεται επειδή δεν αρνείται τον Αμίρ, μπροστά στα μάτια του τελευταίου ο οποίος δεν αντιδρά για να τον σώσει) ή τον μετέπειτα λιθοβολισμό ενός ζευγαριού μοιχών μέσα στο ποδοσφαιρικό γήπεδο (που αντικρύζει ο δύσπιστος πολιτικά Αμίρ- «είναι τόσο άσχημα όσο λένε;»- επιστρέφοντας χρόνια μετά, στο καθεστώς των μουλάδων). Ένοχο παρελθόν και τραυματικό παρόν δεν συνταράσσουν, πέρα από το μέτρο του προσωπικού, την ατομική σφαίρα. Η έμφαση έχει μετατοπισθεί στη συναισθηματική ένταση της κινηματογραφικής διήγησης και η προσωπική ευαισθησία προκρίνεται ως το μόνο μέσο που λυτρώνει από τον κύκλο της βίας. «Πρέπει να είσαι πάντα ο ήρωας;», αντιδρά ο Αμίρ όταν ο πατέρας του σπεύδει να υπερασπισθεί μια νεαρή από τις ορέξεις ενός Σοβιετικού στρατιώτη. «Δεν μπορείς έστω και μια φορά να αφήσεις τα πράγματα να περάσουν έτσι;». Φαίνεται ότι την ένστασή του εισάκουσε η Ιστορία..!