Ο νέος Αρχιεπίσκοπος

Αναγνώστες μας γράφουν για τον νέο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, καθώς και για τον μακαριστό Χριστόδουλο:

Ο κ. Κίμων Μπελιάτης σημειώνει:

«Είναι βέβαιο ότι το σύστημα δεν επέλεξε ξανά star για Αρχιεπίσκοπο, αλλά κατά τα φαινόμενα άνθρωπο σώφρονα, μετρημένο, νουνεχή και χωρίς επάρσεις, που μάλλον καθιερώνει στην πράξη τον διαχωρισμό Κράτους- Εκκλησίας.

Περιμένουμε όμως από τον σεμνό αυτό άνθρωπο λύση ανθρωπιάς τώρα στα καθημερινά προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία: ευθανασία και καύση των νεκρών, νομίζω πως ήρθε η ώρα τους για να βρουν τη λύση, όπως σε όλη την Ευρώπη.

Πιστεύω πως ο νέος Προκαθήμενος έχει γνώση του τεράστιου ανθρώπινου πόνου των ανιάτων, υπερηλίκων και μη, που υπάρχει στα θεραπευτήρια- δημόσια και ιδιωτικά. Ας δώσει μια λύση λύτρωσης σ΄ αυτούς και μόνο σ΄ αυτούς που το επιθυμούν και ικετεύουν γι΄ αυτό, σε συνεννόηση με την Πολιτεία για νομοθετική ρύθμιση. Περιμένει λύση η κοινωνία και σύντομα, γιατί το αίτημα είναι ώριμο από κάθε άποψη, χρονικά και δεοντολογικά». Ο κ. Παναγιώτης Κυρούσης, θεολόγος, συγγραφέας, αναφέρει:
«Η ανάδειξη του νέου Προκαθημένου, κυρίου Ιερωνύμου, στον θρόνο της Ελλαδικής Εκκλησίας, ανοίγει καινούργια σελίδα για τα εκκλησιαστικά πράγματα.

Τον νέο Αρχιεπίσκοπο διακρίνει θεολογική και φιλοσοφική μόρφωση, πλούσια πνευματική και ποιμαντορική πείρα, συγγραφική ικανότητα, απλότητα, ταπείνωση και ορθόδοξο ήθος. Το σπουδαιότερο απ΄ όλα είναι ότι έχει όραμα για μια Εκκλησία Αποστολική, αντάξια της πνευματικής της αποστολής στον σύγχρονο κόσμο». Μεταξύ άλλων προτείνει:

«Για να αλλάξει σελίδα η Εκκλησία οφείλει:

● Να στελεχωθεί από κληρικούς με ήθος, με καλή εξωτερική και εσωτερική μαρτυρία, με άρτια φιλοσοφική και θεολογική μόρφωση, με πίστη και αφοσίωση στο καθήκον τους, με κοινωνική δράση και αγάπη προς τον άνθρωπο- πλησίον.

● Να αποβάλει από το Σώμα της κληρικούς που πρόδωσαν το αξίωμά τους, με ηθικές και άλλες παρεκτροπές.

● Να απαγορευτεί αυστηρά η συμμετοχή των κληρικών σε κομματικές παρατάξεις. Ο κληρικός πρέπει ν΄ αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, όπου και αν ανήκει.

● Οι Εκκλησιαστικές Σχολές να μετατραπούν σε Θεολογικές Ακαδημίες και να διδάσκουν σ΄ αυτές επίλεκτοι για τη μόρφωση και το ήθος καθηγητές. Επίσης να υπάρχει πλούσιο μορφωτικό πρόγραμμα.

● Τα μοναστήρια να γίνουν κέντρα πνευματικού προσανατολισμού και βαθύτερης μελέτης της εκκλησιαστικής γραμματείας.

● Το κοινωνικό έργο πρέπει να είναι το βασικότερο έργο της Εκκλησίας. Υπάρχουν έσοδα και από το κοινοτικό ταμείο και από τα προσκυνήματα (Παναγία Τήνου, Αγία Παρασκευή Τεμπών κ.λπ.). Να υπάρχει διαφάνεια στα έσοδα και τα έξοδα, και να τα χειρίζονται επιτροπές από επίλεκτα πρόσωπα. Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν στέγη (Πέραμα, Άνω Λιόσια, Ρωσοπόντιοι). Υπάρχουν τρόποι ενίσχυσής τους. Και ο λαός όταν βλέπει έργα, τρέχει ολοπρόθυμα να συνδράμει».

Ο κ. Απόστολος Αλεξάνδρου, από τη Θεσσαλονίκη, αναρωτιέται:

«Είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος ότι τα άδεια βαρέλια κάνουν θόρυβο, ενώ τα γεμάτα όχι. Αλήθεια, οι “Άγιοι” Ζακύνθου, Ιωαννίνων, Μεσσηνίας, Φιλίππων, Ναυπάκτου, Περιστερίου κ.ά., οι οποίοι περιφέρονται από τηλεοπτικό παράθυρο σε παράθυρο, από ραδιοφωνικό σταθμό σε σταθμό για να προβάλλονται, τι “βαρέλια” είναι;».

Ο κ. Μιχάλης Ηλιάδης με αφορμή άρθρο του καθηγητή κ. Β. Κρεμμυδά στην «Τρίτη Άποψη» («ΤΑ ΝΕΑ», 27.2.2008)

παρατηρεί μεταξύ άλλων:

«Οι αντικοινωνικές θέσεις του Χριστόδουλου ήταν άραγε η επανειλημμένη ηθική στήριξή του στους εργαζόμενους που προσπαθούν σε ιδιαίτερα δύσκολες οικονομικές συνθήκες να ζήσουν τις οικογένειές τους ή το τεράστιο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας και δικό του (καθημερινά συσσίτια, γηροκομεία, ξενώνες για ανήλικες, ανύπαντρες, κακοποιημένες γυναίκες, μετανάστες, τοξικομανείς κ.ά.).

Φαίνεται ότι η λαϊκή παράδοση αιώνων που ζωγράφισε το κρυφό σχολειό και επανειλημμένα το τραγούδησε δεν λένε τίποτα στον κύριο καθηγητή.

Η Εκκλησία μας έχει συνδράμει τα μέγιστα στην ίδια την ύπαρξη αυτού του τόπου, με αμέτρητους αγώνες για την ελευθερία (συλλογική αλλά και ατομική) του λαού, ζυμωμένη καθώς είναι μαζί του, μια και οι ιερείς βγαίνουν από τα σπλάχνα του. Ποιος είναι άραγε ο αντίθετος ιστορικός ρόλος της που επικαλείται ο κύριος καθηγητής; Μήπως οι 11 πατριάρχες, οι 100 μητροπολίτες, οι πλέον των 6.000 ιερέων και μοναχών που θυσιάστηκαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας και Εθνεγερσίας του 1821;».