«Κοίτα θράσος η αλλοδαπή…»

Έχω γράψει μερικά βιβλία, πεζά και ποιήματα, στα κουρδικά. Έχω μεταφράσει στα κουρδικά «Τα Πολιτικά» του Αριστοτέλη και τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου. Είμαι ερωτευμένη με την ελληνική γλώσσα. Έχω κάνει πολλές φιλίες με Έλληνες και μη Έλληνες στην Αθήνα. Το φάντασμα των Φρουρών της Επανάστασης δεν με κυνηγά πια. Η θάλασσα της Ελλάδας μου μαλακώνει την καρδιά. Αυτή που μου τη στεγνώνει είναι οι υπάλληλοι για την άδεια παραμονής. Οκτώ χρόνια στην Ελλάδα δεν έχω κανονική άδεια παραμονής. Όλο την περιμένω. Και είμαι εδώ ως υπότροφος του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Αναρωτιέμαι τι θα είχα τραβήξει εάν ερχόμουν από το πουθενά. Πήγα μια φορά στην υπάλληλο για να τη ρωτήσω γιατί δεν μου δίνουν την άδεια παραμονής. Η απάντηση που πήρα ήταν: «Κοίτα θράσος η αλλοδαπή. Μας ζητά και τα ρέστα!». Ακριβώς έτσι.

Πριν από τρία χρόνια, όταν άρχισα τη διατριβή μου, ήθελαν να με στείλουν πίσω. «Να πας στο Ιράκ να πάρεις ξανά βίζα για Ελλάδα» μου είπαν. Τραβολογήθηκα τρία χρόνια στα δικαστήρια. Κέρδισα τελικά το δικαστήριο. Την άδεια παραμονής την περιμένω ακόμα. Για τις ανάγκες της διατριβής μου πρέπει να κάνω έρευνα στη Βιβλιοθήκη της Σορβόννης στο Παρίσι. Δεν μπορώ. Ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, μοιάζει κάπως με τον «Προμηθέα Δεσμώτη». Η άδεια παραμονής είναι ο αετός που του τρώει καθημερινά το συκώτι… Το όνειρό μου; Να ριζώσω κάπου. Να μη με καλούν πια αλλοδαπή. Η ταυτότητά μου; Είμαι Κούρδισσα, Ιρανή και Ελληνίδα!