Το μέγεθος της δικής μας σοφίας

ΔΙΑΒΑΖΑ ΤΙΣ ΠΡΟΑΛΛΕΣ ΣΤΟ
ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΑΡΙΑΝ»
ΠΩΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΠΗ ΠΟΥ
ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ
ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΟΙ ΠΑΠΑΡΑΤΣΙ ΘΕΩΡΟΥΝ
ΠΛΕΟΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ
ΤΟΥΣ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ ΡΕΠΟΡΤΕΡ.
Εννοούν βέβαια τη στροφή του σοβαρού γαλλικού Τύπου προς την κρεβατοκάμαρα του Νικολά Σαρκοζί, όπου διαδραματίζεται το κατά τα άλλα μάλλον πληκτικό λαϊφστάιλ ειδύλλιο του προέδρου με την Κάρλα Μπρούνι. Εκεί όπου εκτυλίσσεται και ένα άλλο, παράπλευρο δράμα: η συστηματική αποκαθήλωση της εικόνας ενός πολιτικού ηγέτη που προς στιγμήν έπεισε το εκλογικό κοινό του πως μπορεί να αλλάξει τα πάντα, πως είναι ικανός να ξαναδώσει στη γαλλική κοινωνία τον δυναμισμό που της αξίζει και, το κυριότερο, πως είναι ικανός να αποκαταστήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γαλλίας στην παγκόσμια σκηνή.

Ο απολογισμός είναι απογοητευτικός: από τη νομιμοποίηση του μεγάλου Καντάφι – πού τον θυμήθηκε κι αυτόν; – ως αντάλλαγμα της απελευθέρωσης των Βούλγαρων νοσοκόμων, έως την αποθέωση του καθεστώτος της Σαουδικής Αραβίας και την πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική Μπους απέναντι στο Ιράν, ο Γάλλος πρόεδρος το μόνο που έχει καταφέρει μέχρι στιγμής είναι να τσαλαβουτάει στα νερά μιας διφορούμενης δημοσιότητας.

Ένας ακόμη άστοχος Ευρωπαίος πολιτικός, θα μου πείτε, ένας λιγότερος, ένας περισσότερος τι σημασία έχει. Και στο κάτω κάτω, ο Γκι Ντεμπόρ την κατάσταση την έχει περιγράψει προ πολλού: το θέαμα της πολιτικής έχει μεταλλαχθεί σε πολιτική του θεάματος. Και η πολιτική του θεάματος σε θέα της κρεβατοκάμαρας.

Θα μου πείτε, πάντα κάπως έτσι δεν συνέβαιναν τα πράγματα; Από αρχαιοτάτων χρόνων που λένε, από τότε που ο Αισχύλος έγραφε τον «Αγαμέμνονα», ο Σοφοκλής την «Ηλέκτρα» και ο Ευριπίδης τη «Μήδεια», το θέαμα της κρεβατοκάμαρας βρισκόταν στον πυρήνα της πολιτικής σκέψης. Όσο λοιπόν παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στα ενδότερα του γαλλικού προεδρικού μεγάρου και σκέπτομαι πως η Ευρώπη, έτσι όπως παραπαίει ανάμεσα στον ευρωσκεπτικισμό και τη γραφειοκρατία της, δεν έχει την πολυτέλεια για Ναπολέοντες μεγέθους μπονζάι, παρηγοριέμαι με τη σκέψη πως εμείς εδώ κάτω, αν μη τι άλλο, είμαστε σοφότεροι.

Γιατί αυτοί ψήφισαν τον Σαρκοζί προσδοκώντας, οι αφελείς, κάποια οφέλη από τις αλλαγές που υποσχόταν να τους προσφέρει ο δυναμισμός του. Ενώ εμείς, οι πονηροί, ψηφίσαμε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου γνωρίζοντας πως δεν έχουμε να προσδοκάμε απολύτως κανένα όφελος από κανέναν δυναμισμό. Ψηφίσαμε γιατί έπρεπε να ψηφίσουμε, γιατί στη δημοκρατία ψηφίζει κανείς, έτσι είθισται, όπως στην ψαροταβέρνα είθισται να τρως ψάρια και θαλασσινά. Και οι πολιτικοί είναι για να υπερψηφίζονται ή να καταψηφίζονται, αυτή είναι η δουλειά τους, και όποιος περιμένει τίποτε παραπάνω από αυτούς είναι απλώς αφελής.

Πολλοί αποδίδουν αυτή τη στάση της ελληνικής κοινωνίας σε κάποιο εγγενή συντηρητισμό, σε αταβιστικές φοβίες, στα δέκα εκατομμύρια υπερτροφικά εγώ που την αποτελούν. Μέγα λάθος! Εδώ είναι σαφές πως έχουμε να

Το θέαμα της πολιτικής έχει μεταλλαχθεί σε πολιτική του θεάματος

κάνουμε με αφομοιωμένη ιστορική σοφία: στην Ελλάδα του 2008 τίποτε και κανείς δεν μπορεί να σε απογοητεύσει, για τον απλούστατο λόγο ότι τίποτε και κανείς δεν μπορεί να σε γοητεύσει.