Το πνεύμα του τόνου

Επιστήμονας και δάσκαλος

Βρεθήκαμε στα ίδια φοιτητικά έδρανα στις αίθουσες συνδιδασκαλίας του ΑρχαιολογικούΙστορικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Αργότερα εκείνος βρέθηκε στην Αρχαιολογική Εταιρεία με μυθικό γενικό γραμματέα τον Αναστάσιο Ορλάνδο, μαζί με τη συμφοιτήτριά του γυναίκα μου. Και με μένα ωρομίσθιοι καθηγητές στο 9ο Νυχτερινό Γυμνάσιο της Πλατείας Κουμουνδούρου (τώρα υπαίθριο πάρκινγκ!), ο Γιάννης Λιάπης, ο σεμνός, αθόρυβος φιλόλογοςθεολόγος, ο ευσυνείδητος, ο εργατικός και ο αξιολάτρευτος συμπαραστάτης των εργαζόμενων μαθητών.

Εκεί δοκιμάστηκε, εκεί τρόχισε την ευαισθησία του, που αργότερα τον οδήγησε στην ιεροσύνη.

Είχα την τύχη πρόσφατα να θαυμάσω στη Μητρόπολή του το ανθρωπιστικό και επιστημονικό του έργο. Ο Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος δεν ξέχασε τον δάσκαλο, τον αρχαιολόγο και τον παρηγορητή των ανθρώπων του μόχθου και του πόνου.

Με τέτοια προίκα, η αρχιεπισκοπική του θητεία, δεν αμφιβάλλω, θα δώσει στην Εκκλησία ξανά τη θέση της στη συνείδηση του λαού της, θέση ελπίδας και ανθρωπιάς.