«Με εμπνέουν ο Σπρίνγκστιν και ο Μάικλ Μουρ»

ΜΟΙΡΑΙΑ, ΣΕΞΙ, ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ, ΣΑΡΚΑΣΤΙΚΗ.
Η ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΔΑ ΠΕΡΦΟΡΜΕΡ
ΟΥΤΕ ΛΕΜΠΕΡ ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ
ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΝΩΝΟΥΝ
ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ
ΚΑΜΠΑΡΕ ΤΩΝ ΜΠΡΕΧΤ- ΒΑΪΛ ΜΕ
ΤΗ ΜΑΡΛΕΝ ΝΤΙΤΡΙΧ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΤΙΤ ΠΙΑΦ
Η σκηνή για τη διάσημη Γερμανίδα περφόρμερ Ούτε Λέμπερ είναι κάθε φορά μια πρόκληση. Αεικίνητη, παθιασμένη, κυνική, τρυφερή, γήινη, σέξι έχει έναν μοναδικό τρόπο να κρατάει διαρκώς την ανάσα του κοινού στο κόκκινο, έχοντας πάντα ένα κοινωνικό και πολιτικό νήμα που διατρέχει το σοφιστικέ ρεπερτόριό της.

Στην Ελλάδα έρχεται για τρίτη φορά (είχε έρθει στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης και στο Ηρώδειο) για να παρουσιάσει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ένα αφιέρωμα στις δύο θρυλικές μορφές της ευρωπαϊκής τέχνηςΜάρλεν Ντίτριχ και Εντίτ Πιαφ (άλλωστε πολλές φορές την έχουν αποκαλέσει διάδοχο της Ντίτριχ)

αλλά και κομμάτια από το κλασικό της ρεπερτόριο, συνδυάζοντας μιούζικαλ και καμπαρέ, Μπρεχτ και Βάιλ, τραγούδια στα γίντις και Ζακ Μπρελ, Λέο Φερέ και Τζόνι Μίτσελ κ.ά. συν δικά της κομμάτια (σε στίχους και μουσική) υπό τον τίτλο «Άγγελοι πάνω από το Βερολίνο και το Παρίσι».

Τραγουδίστρια, χορεύτρια, ηθοποιός, ζωγράφος, μοντέλο, ένα παιδί- θαύμα που εξελίχθηκε σε μια ανήσυχη, παθιασμένη καλλιτέχνιδα, που- είναι φανερό- θέλησε να εξερευνήσει την ευρωπαϊκή καλλιτεχνική παράδοση πέρα από τα όρια της Γερμανίας. Γεννήθηκε το 1963 στο Μunster, σπούδασε χορό στην ακαδημία χορού της Κολωνίας, στη

info

Η Ούτε Λέμπερ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας και Κόκκαλη 1, τηλ.
210-7282.333) στις 11 και 12 Φεβρουαρίου στις 20.30. Τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.

συνέχεια παρακολούθησε σεμινάρια υποκριτικής στο Μax Reinhardt Seminary Drama School στη Βιέννη και ξεκίνησε την καριέρα της στη Στουτγάρδη σε ρόλους έργων του Φασμπίντερ και στη συνέχεια στο Λονδίνο αποθεώθηκε ως Γκριζαμπέλα στο «Cats» του Άντριου Λόιντ Βέμπερ και ως Βέλμα Κέλι στο μιούζικαλ «Σικάγο», προτού φτάσει μέχρι και το Χόλιγουντ για να εμφανιστεί (έγκυος!) στο «Πρετ-α-πορτέ» του Ρόμπερτ Όλτμαν.

Η ατμόσφαιρα του διχοτομημένου Βερολίνου ήταν μια πραγματικότητα που έζησε στο μεγάλωμά της. «Στο Δυτικό Βερολίνο ήμουν, αλλά το Τείχος ήταν εκεί, το βλέπαμε. Ένα νησί ήταν μέσα στο ανατολικό μπλοκ».

Τα τελευταία δέκα χρόνια είναι εγκατεστημένη με την οικογένειά της (έχει τρία παιδιά) στη Νέα Υόρκη, «γιατί εδώ υπάρχει μεγάλη ελευθερία σκέψης και γενικά μεγάλη τρέλα. Έζησα πέντε χρόνια στο Παρίσι, ποτέ δεν αισθάνθηκα Παριζιάνα. Πέντε χρόνια στο Λονδίνο αλλά δεν έγινα ποτέ Λονδρέζα. Στη Νέα Υόρκη έγινα Νεοϋορκέζα μέσα στις τρεις πρώτες εβδομάδες. Ακόμη και τα παιδιά δεν θέλουν να φύγουν».

Λαλίστατη, άνετη, γελαστή δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα στο πώς θα καταγραφεί η συνομιλία μας, παρ΄ ότι η απόσταση και δη η τηλεφωνική (όπου στην άλλη πλευρά είναι μια άγνωστη φωνή) δημιουργεί πάντα ένα σφίξιμο. Ίσως γιατί από την Ελλάδα έχει πολύ καλές αναμνήσεις.

«Είστε καταπληκτικό κοινό» λέει. «Λιγάκι σαν τους Νοτιοαμερικάνους. Κι εκείνο το θέατρο, τι μαγικός χώρος!».

Πάνω σε τι στηρίζεται η παράσταση που θα δούμε;

Σε έναν μεγάλο χώρο, διαλέγω πιο πολύ το μιούζικαλ από το καμπαρέ- αν και η παράσταση έχει διάφορα στοιχεία. Ας πούμε ότι είναι ένα επικό ταξίδι μέσα στον χρόνο. Ξεκινώ από το Βερολίνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, πάω στο Παρίσι και μετά επιστρέφω στο Βερολίνο του ΄80, για να εκφράσω ό,τι έχω ζήσει εκεί. Το french chanson επίσης έχει μια ιδιαίτερη γοητεία για μένα γιατί εκφράζει μια εποχή και πώς εξελίσσεται. Είναι το Παρίσι των ποιητών, της φιλοσοφίας, των μεγάλων τραγουδοποιών. Από την Εντίτ Πιαφ και τον Ζακ Πρεβέρ, τον Γκένσμπουργκ και τον Μπρελ. Ύστερα, είναι η εποχή η δική μας, με τραγούδια δικά μου αλλά και των Κέιβ, Κοστέλο, Τομ Γουέιτς. Υπάρχει ένα ιστορικό και κοινωνικό νήμα που συνδέει τις επιλογές σας.Σαν να θέλετε να σχολιάσετε την ευρωπαϊκή ιστορία των νεώτερων χρόνων.

Μου αρέσει να λέω ιστορίες και το προσπαθώ διαλέγοντας έναν πιο ποιητικό τρόπο. Ψάχνω να βρω την ταυτότητα της εποχής μας, φωτίζοντας τα πράγματα του χτες μέσα από το σήμερα. Είναι ένα οδοιπορικό στα μεγάλα ζητήματα της ανθρωπότητας- καταπίεση, κατατρεγμοί, εξορία, αιματοχυσίες. Γι΄ αυτό θα δείτε έχω τραγούδια από το παλιό Βερολίνο ή στα γίντις (γερμανοεβραϊκή διάλεκτος), τραγούδια των Μπρεχτ και Βάιλ που έχουν μια φιλοσοφική αλλά και σκληρή ματιά πάνω στα πράγματα.

Σήμερα υπάρχουν δημιουργοί ή στοχαστές που σας εμπνέουν; Πάντα υπάρχουν. Όπως ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ… διάφοροι άνθρωποι. Ο Μπρους Σπρίνγκστιν, η Αλίσια Κις- που έχουν πιο άμεσο πολιτικό λόγο. Ή δημοσιογράφοι, ή συγγραφείς…