Γκολ σε γυναικείο γήπεδο

ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ- ΚΑΙ ΣΥΓΚΑΛΥΜΜΕΝΗ ΜΟΜΦΗ-
«ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ» ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΠΟΥ
ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑ ΚΟΡΟΝ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ,
ΠΑΡ΄ ΟΤΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΚΟΝΕΙΤΑΙ
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Ο ΕΡΙΚΕΜΑΝΟΥΕΛ
ΣΜΙΤ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΛΑΜΠΡΕΣ
ΑΝΤΡΙΚΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ-
ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΥΝΟΥΝ- ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΕΥΜΑ
Προσωπικά η εν λόγω λογοτεχνία δεν τυχαίνει του γούστου μουίσως λόγω δικής μου αναπηρίας με τα συναισθήματα, ίσως και λόγω τής- σαθρής, άραγε;- πεποίθησης ότι το πολύ το Κύριε ελέησον με τα συναισθήματα υποδηλώνει συναισθηματικά επιδερμικούς τύπους: αν έχεις την αγάπη για καραμέλα, μάλλον λειώνει εύκολα στο στόμα σου και αγχώνεσαι διαρκώς μήπως και ξεμείνεις. Αν με βάλετε να διαλέξω ανάμεσα σε μια βιογραφία κάποιου ψυχοπαθούς ηγέτη και σε μια συλλογή διηγημάτων που χαρτογραφεί τα εσώψυχα των γυναικών, όπως η παρούσα του Σμιτ, μην αμφιβάλλετε στιγμή για την επιλογή μου. Και φυσικά θα κάνω λάθος. Περιπτώσεις σαν του Ερίκ – Εμανουέλ Σμιτ επιβεβαιώνουν πως στη λογοτεχνία, καθώς και στο ποδόσφαιρο, μπορεί να δεχτείς γκολ από εκεί που δεν το περιμένεις- ιδίως με μπαλαδόρους σαν τον Σμιτ, ικανούς να σε ναρκώσουν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και να σκοράρουν στην τελευταία παράγραφο, αν όχι στην τελευταία λέξη της τελευταίας φράσης (αυτό ακριβώς πετυχαίνει στο ομότιτλο διήγημα της συλλογής).

Σαράντα οκτώ χρονών σήμερα, ο Σμιτ είναι δημοφιλής κι έξω από τα σύνορα της Γαλλίας, κυρίως ως θεατρικός συγγραφέας. Στο «Ωραιότερο βιβλίο του κόσμου και Άλλες ιστορίες» συγκεντρώνει οκτώ ιστορίες γυναικών- όλες, πλην μιας, αφηγημένες σε τρίτο πρόσωποπου κρύβουν στο τέλος μια μικρή ή μια μεγάλη έκπληξη, μια ντρίμπλα που τις φωτίζει εκ νέου κι επανακαθορίζει το νόημά τους. Έως την ώρα της ντρίμπλας, η αφήγηση κυλάει ευχάριστα, αλλά η πλοκή της μάς φαίνεται κάπως τετριμμένη, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε εύκολα σε τι συνίσταται το αξιανάγνωστο της όλης ιστορίας. Από εδώ ξεκινάει και το δικό μου δίλημμα. Αν σας φανερώσω την εκάστοτε ντρίμπλα, θα σας στερήσω ένα μεγάλο μέρος της αναγνωστικής απόλαυσης. Αν σας αποκρύψω την ντρίμπλα, θα δυσκολευτώ να σας πείσω για την ύπαρξη οιασδήποτε απόλαυσης.

Τα διηγήματα του Σμιτ μοιάζουν με σεξουαλικά ηφαίστεια που ελλοχεύουν, φαινομενικά μόνο ανενεργά, κάτω από αυστηρά ταγέρ και αυταρχικούς κότσους. Εάν δεν τολμήσετε να τα προσεγγίσετε- με κίνδυνο πάντα να τσουρουφλιστείτε-, δεν θα μάθετε ποτέ τι αφήσατε να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σας.