«Να βάλουμε την ΤV στο πατάρι»
Ο Ιωσήφ Πολυζωίδης και η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδη όταν το πάθος εκρήγνυται στο «10»: «Τα κανάλια, σειρές τύπου "Το 10" τις αντιμετωπίζουν πολύ αμήχανα» λέει η σκηνοθέτριά του Πηγή Δημητρακοπούλου. «Σαν να μην ξέρουν να χειριστούν αυτού του είδους τα προϊόντα- πώς να τα αντιμετωπίσουν και πώς να τα προωθήσουν. Οι σειρές αυτές ξεκινούν ως σειρές πρεστίζ και καταλήγουν να αντιμετωπίζονται και αυτές ως νούμερα τηλεθέασης. Είναι απογοητευτικό»
«ΤΟ 10» ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗ ΠΟΥ ΓΥΡΙΖΕΙ ΦΕΤΟΣ
ΣΕ ΣΕΙΡΑ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΜΑΣ. Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΡΙΑ
ΠΗΓΗ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ
ΑΚΡΙΒΟΘΩΡΗΤΗ, ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ,
ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ
Δ εν μιλάει εύκολα. Ούτε κάθεται να φωτογραφηθεί. Προτιμάει να δουλεύει.
Σκληρά. Για την τηλεόραση. Και στα ενδιάμεσα να χαίρεται τον χρόνο που γενναιόδωρα προσφέρει στον εαυτό της. Για να ζει.
Για να ζει καλά, όπως εκείνη θέλει, μηδενίζονταςω, της αντίφασης!- τις ανάγκες της.
Τρυφερός άνθρωπος αλλά και «αντράκι» στη δουλειά της, καλά διαβασμένη και με θέσεις και απόψεις προχωρημένες που θαρραλέα και ευθύβολα εκφράζει, η Πηγή Δημητρακοπούλου προσπαθεί, με λίγους ακόμα, ελάχιστους, να διαψεύσει πως η ελληνική τηλεόραση αποτελεί τη σύγχρονη κόπρο του Αυγείου. «Το 10» του Μ. Καραγάτση που γυρίζει σε σειρά για τον Αlpha επιστρατεύοντας το άνθος των ηθοποιών του ελληνικού θεάτρου και αντιστρατευόμενη την αντίληψη για το ποιος «πουλάει» και ποιος «δεν πουλάει», αποδείχθηκε μία δουλειά τηλεοπτική που όχι μόνο δεν ντρέπεσαι να τη βλέπεις, αλλά αντίθετα νιώθεις αγαλλίαση. Μία σειρά που αναβαθμίζει την ελληνική τηλεόραση.
Στη ζωή της όλα σαν να συμβαίνουν τυχαία. Τυχαία βρέθηκε στη Σχολή Σταυράκου, όπου σπούδασε οπερατέρ, τυχαία βρέθηκε βοηθός σκηνοθέτη, τυχαία ανέλαβε την πρώτη της σκηνοθεσία στο «Εσύ αποφασίζεις»- σειρά με αυτοτελή επεισόδια. «Σκηνοθέτρια δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Το θεωρούσα πολύ υπεύθυνο, πολύ αγχωτικό… Δεν μου άρεσε πώς περνάγανε οι σκηνοθέτες που έβλεπα…». Άμεση και ζεστή, χωρίς καμώματα, και, ταυτόχρονα, σαν να κρατάει κάτι αποκλειστικά για την ίδια.
«Η αίθουσα του θρόνου», η πρώτη της σειρά (1998- 1999), πάλι τυχαία προέκυψε. «Δεν είμαι άνθρωπος που βάζω στόχους και τους κυνηγάω. Και “Το 10” μου το προτείνανε, δεν το κυνήγησα».
Χρειάστηκε να φτάσει το 2001- 2002 για να κάνει την επόμενη σειρά: «Εν Ιορδάνη». Άλλα πέντε χρόνια ξεκούραση… Με μερικά επεισόδια στο «Δυο μέρες μόνο» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη και στο «Σχεδόν ποτέ» της Κατερίνας Μπέη.
Η πρόταση για «Το 10» σας βρήκε ευνοϊκά διατεθειμένη;
«Καθόλου. Στην αρχή είπα: “Πώς θα γίνει σειρά αυτό το βιβλίο που δεν έχει ιστορία αλλά μόνο χαρακτήρες; Πώς θα γίνει σενάριο;”. Μετά, όταν το ξαναδιάβασα, είδα πως το παρελθόν των ηρώων θα μπορούσε από μόνο του να δημιουργήσει μια ιστορία. Και δέχτηκα με κάποιες “προδιαγραφές”: επειδή ακριβώς θα στηριζόταν στους χαρακτήρες, να έχω πολύ καλούς ηθοποιούς και όχι γνωστούς τηλεοπτικούς σταρ που δεν ερμηνεύουν έναν ρόλο αλλά απλώς διεκπεραιώνουν».
info
«Το 10» προβάλλεται από τον Αlpha κάθε Πέμπτη στις 22.00 και από το ΡΙΚ1 κάθε Τρίτη στις 21.15.
Βλέπετε πολύ θέατρο; «Αν δεν έβλεπα θέατρο πώς θα ήξερα τους ηθοποιούς;».
Δεν συνηθίζεται αυτό στις τηλεοπτικές διανομές…
«Όχι βέβαια. Εδώ έχω ζήσει σε γραφεία παραγωγής το κάστινγκ να γίνεται μέσα από τα τηλεοπτικά περιοδικά. Αλήθεια! Παίρνουν τα περιοδικά, “αυτός είναι εξώφυλλο”, τα ξεφυλλίζουν, “αυτός μας κάνει”, “αυτός δεν μας κάνει”… Γι΄ αυτό παίζουν όλο οι ίδιοι και οι ίδιοι στην τηλεόραση. Και τους βλέπεις σε δύο και τρία σίριαλ ταυτόχρονα…».
Τι θα γουστάρατε να κάνετε μετά «Το 10»; «Κάτι για το μέλλον. Κάτι που να διαδραματίζεται πενήντα χρόνια μετά, στο τοπίο που θα έχει τότε διαμορφωθεί. Ανησυχώ πολύ για το πού πάμε. Κοιτώντας το παρελθόν και πώς έχει διαμορφωθεί το παρόν, με πράγματα που πιστεύαμε ότι δεν θα συμβούν ποτέ και δεν θα ανεχτούμε ποτέ, όπως να περπατάς στην Ακαδημίας και να είναι ένας μπάτσος σε κάθε γωνία ή να σε παρακολουθούν παντού κάμερες, βλέπουμε και πού οδηγούμαστε…».
Κακά τα ψέματα,είστε ένας άνθρωπος της τηλεόρασης.Ποια είναι η γνώμη σας για την τηλεόραση;
«Ότι καλά θα ήταν να το κλείσουμε το κουτί κάποια στιγμή. Τελείως. Να το βάλουμε σ΄ ένα πατάρι και να το έχουμε για να βλέπουμε κάποιες συγκεκριμένες ώρες κάτι συγκεκριμένο. Αν αυτή τη στιγμή δεν είχε ανακαλυφθεί η τηλεόραση και μας λέγανε πως βρέθηκε ένα κουτί που μπορεί να σου δείχνει εικόνες από τον κόσμο και να σου δίνει πληροφορίες θα λέγαμε: “Τι ωραία εφεύρεση! Πόσα πράγματα μπορούμε να μάθουμε!”. Και να βλέπουμε τώρα στο κουτί αυτό αυτά τα γελοία κλαπατσίμπαλα όλη την ώρα, με ανθρώπους που χοροπηδάνε, γδύνονται, ουρλιάζουν, ξεκατινιάζονται… Ναι, νομίζω πως ήρθε η ώρα να το κλείσουμε. Μόνο έτσι μπορούμε να αντισταθούμε».
Αν το βάλουμε στο πατάρι,δεν θα χάσουμε και μερικά ωραία πράγματα όπως «Το 10»; «Θα είναι τόσα πολλά αυτά από τα οποία θα ωφεληθούμε που ας τα χάσουμε. Δεν πειράζει. Αν ο μέσος Έλληνας κλείσει για μια βδομάδα την τηλεόραση θα δει πόσο ελεύθερο χρόνο έχει και πώς του τον καταπίνει. Και εννοώ χρόνο δημιουργικό. Σε αλλοτριώνει η τηλεόραση. Ασχολείσαι με πράγματα που, κανονικά, είναι ασήμαντα. Δεν νομίζω ότι αφορά κανέναν μας αυτό που γίνεται στα “παράθυρα”.
Όλα αυτά που βλέπουμε αυτές τις μέρες με τους Ζαχόπουλους και τους Θέμους και του Μάκηδες αφορούν μόνο τους ίδιους και άλλους δέκα. Και όμως ασχολούμαστε συνέχεια μ΄ αυτά. Αυτό που μας αφορά από όλη αυτή την ιστορία είναι το πού δίνονται τα κονδύλια για τον πολιτισμό. Μόνο αυτό».











