Από την «Εξιλέωση»στις «Στάχτες»

Το άπαιχτο στη Ελλάδα, βασισμένο σε παλαιά νουβέλα του Σάντορ Μάραϊ, έργο του σεναριογράφου της «Εξιλέωσης» Κρίστοφερ Χάμπτον «Στάχτες» ανεβάζει ο Θανάσης Παπαγεωργίου στη «Στοά», κρατώντας τον έναν από τους δύο βασικούς ρόλους, με τον Γιάννη Ροζάκη πλάι του.

Η πηγή: Σάντορ Μάραϊ. Ένας σημαντικός συγγραφέας και δημοσιογράφος που γεννήθηκε στη Σλοβακία, η οποία ανήκε τότε στην Αυστροουγγαρία, από πατέρα Γερμανό και μητέρα Ουγγαρέζα, ξεκίνησε να γράφει στα γερμανικά αλλά τελικά επέλεξε την ουγγρική γλώσσα και εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη. Βαθιά αντιφασίστας, δεν ένιωσε καθόλου άνετα και μετά τον πόλεμο, με το κομμουνιστικό καθεστώς στο οποίο πέρασε η Ουγγαρία. Αυτοεξορίστηκε το 1948 για να εγκατασταθεί στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Εκεί συνέχισε να γράφει στα ουγγρικά- χωρίς να μεταφράζεται στα αγγλικά και χωρίς η κυκλοφορία των βιβλίων του να επιτρέπεται στην πατρίδα του- μέχρι το τέλος. Το τέλος είχε το σθένος να το δώσει ο ίδιος το 1989, στα 89 του χρόνια, με μία σφαίρα στο κεφάλι, αφού είχε χάσει τον γιο και τη γυναίκα του και δεν ήθελε πια τα γηρατειά και τη μοναξιά. Το 1992, μετά θάνατον, θα επανανακαλυφθεί και τα βιβλία του- ένα μπουμ!- θα γίνουν μπεστ σέλερ.

ΙΝFΟ

«Στάχτες» του Κρίστοφερ Χάμπτον, στη «Στοά» (Μπισκίνη, 55, Ζωγράφου, τηλ. 210 7702830) από την Παρασκευή, στις 21.30. Εισιτήρια:
22 (φοιτητικό, νεανικό, λαϊκή) και 15 ευρώ.

Ο συγγραφέας: Κρίστοφερ Χάμπτον, ο σεναριογράφος της «Εξιλέωσης» που παίζεται στους κινηματογράφους: ένας εκλεκτός Άγγλος συγγραφέας, διασκευαστής, μεταφραστής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Διασημότερο θεατρικό του έργο οι «Επικίνδυνες σχέσεις», αντλημένο από το μυθιστόρημα του Λακλό. Το έργο: «Στάχτες». Βασισμένο στη νουβέλα (1942) του Μάραϊ «Τα κεριά καίγονται εντελώς»- στα ελληνικά κυκλοφορεί επίσης με τον τίτλο «Στάχτες» από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Λονδίνο το 2006. Το ανεβάζει ο Θανάσης Παπαγεωργίου κρατώντας και τον έναν από τους δύο βασικούς ρόλους με τον Γιάννη Ροζάκη και τη Λήδα Πρωτοψάλτη πλάι του, σε μετάφραση και με σκηνικό Λέας Κούση.

Η ιστορία: Στον πατρογονικό του πύργο ο Χένρικ, ένας περασμένης ηλικίας απόστρατος στρατηγός του άλλοτε αυστροουγγρικού στρατού, συναντιέται για πρώτη φορά έπειτα από σαράντα ένα ολόκληρα χρόνια με τον αλλοτινό του φίλο- από παιδιάΚόνραντ, επίσης τότε αξιωματικό, ο οποίος κάποια στιγμή, ξαφνικά, «σαν κλέφτης», εξαφανίστηκε από τη ζωή του, παραιτήθηκε από τον στρατό και έφυγε στο εξωτερικόαπόρροια της ερωτικής, προφανώς, σχέσης του με την Κριστίνα, τη γυναίκα του Χένρικ, η οποία όμως δεν τον ακολούθησε, δεν μίλησε ποτέ και δεν ζει πια. Ο Χένρικ ζητάει να μάθει την αλήθεια από το στόμα του Κόνραντ . Θα τη μάθει;


«Φιλία, ένα συναίσθημα προς εξαφάνιση»

Σκηνοθέτης/ Χένρικ: «Επέλεξα το έργο», λέει ο Θανάσης Παπαγεωργίου, «για το θέμα της φιλίας στο οποίο αναφέρεται. Της φιλίας με την πλατωνική έννοια που δίνεται στο Λύσις Ή Περί φιλίας΄΄. Είναι η φιλία η μοναδική, η οποία δεν έχει καμία απαίτηση και δεν περιμένει τίποτα από τον άλλο- συναίσθημα προς εξαφάνισιν. Ένας ερωτισμός στον οποίο δεν συμμετέχει το σώμα. Το έργο μάς θυμίζει πως κάποτε υπήρχαν άντρες που είχαν τέτοιους δεσμούς μεταξύ τους, δεσμούς που, κατά τον Πλάτωνα, δεν μπορούν να δημιουργηθούν ανάμεσα σε γυναίκες. Το βρίσκω πολύ συγκινητικό». Κόνραντ. « Μέσα σ΄ αυτή τη θεατροποιημένη αριστουργηματική νουβέλα του Μάραϊσυμπληρώνει ο Γιάννης Ροζάκης- θίγονται αξίες όπως της φιλίας, της αγάπης, της πίστης, της υπερηφάνειας, της απόλυτης ειλικρίνειας και, τέλος, του πάθους που φορές δικαιώνει τις ζωές μας και τις συμπεριφορές μας και φορές μάς ακυρώνει σαν ανθρώπινα πλάσματα».