Τουρκία και Ελλάδα

Ο κ. Νικόλαος Α. Παπανικολάου, Ρh. D Ludwig Ιnstitute for Cancer Research, από τη Νέα Υόρκη, γράφει για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:

«Η συνάντηση των κ.κ. Καραμανλή και Ερντογάν αν γίνει στο τέλος Ιανουαρίου του 2008 επιβεβαιώνει την επιτυχημένη στρατηγική των Τούρκων που στηρίζεται κυρίως στο φοβικό σύνδρομο της ελληνικής ελίτ.

Εν αντιθέσει, η ελληνική προσέγγιση (δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον για στρατηγική) περιέχει το “καρότο” ένταξης στην Ε.Ε. αλλά κανένα “μαστίγιο”. Ο ελληνικής εκδοχής Τσαμπερλενισμός (επαφές για… τις επαφές, κινήσεις “καλής θέλησης” κ.λπ.) επιβραβεύει την τουρκική στρατηγική και το χειρότερο νομιμοποιεί τις διεκδικήσεις των Τούρκων σε διεθνές επίπεδο και, ούτως ή άλλως, ως τακτικισμός έχει χάσει πλέον την αποτελεσματικότητά του. Οι λεγόμενες κινήσεις καλής θέλησης εκ μέρους της Ελλάδας εκλαμβάνονται μόνο ως υποχωρητισμός. Αυτό εξηγεί το γεγονός ότι κάθε που η Ελλάδα έκανε κινήσεις “καλής θέλησης” η Τουρκία απαντούσε με κρίσεις ή διεύρυνση των διεκδικήσεων. Τέλος, η Τουρκία δεν έχει κάνει ποτέ κινήσεις καλής θέλησης, ούτε καν σε ελάσσονα ζητήματα. Η Τουρκία κάνει πολιτική υψηλού ρίσκου (brinkmanship) όχι γιατί είναι πολυπληθέστερη χώρα, αλλά γιατί την ευνοούν οι γεωστρατηγικές συγκυρίες (μάλλον τις εκμεταλλεύεται καλύτερα) και διότι έχει σοβαρότερο κράτος. Η φινλανδοποίηση προχωρεί πιο γρήγορα τώρα και η σύγκρουση είναι πιο κοντά από ποτέ. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ΄ ό,τι επεδίωκε η ελληνική ελίτ. Με απλά λόγια, όσο θα πλησιάζει πιο κοντά σε ένταξη η Τουρκία τόσο πιο πολλά θα διεκδικεί. Αν η ελληνική ελίτ δεν το βλέπει αυτό, τότε πάμε είτε για πλήρη υποταγή (εννοώ πολιτική με ό,τι συνεπάγεται αυτό και ήδη έχουμε δείγματα, π.χ. συν-έρευνες στο Αιγαίο- γερμανικό πλοίο το περασμένο καλοκαίρι κ.λπ.) είτε σε σύγκρουση. Στην Ελλάδα συγχέεται η αποτροπή με την αποφυγή, γεγονός που πλέον προκαλεί ανησυχίες».