Στη δημοκρατία τού «δήθεν»

Σήμερα ο σεβασμός είναι περιττή πολυτέλεια. Το μόνο που έχουμε καταντήσει να ζητάμε από την κατάντια του δημόσιου βίου είναι στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Τίποτε παραπάνω. Απλώς να σταματήσει το ξεβράκωμα, να ξαναβρούν οι λέξεις τη σημασία τους, να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Μα μη μου πείτε ότι δεν το σκέφτεστε κι εσείς; Μη μου πείτε ότι δεν αναρωτιέστε αν είναι δυνατόν μια ολόκληρη κοινωνία να ταυτίζεται με το θέαμα που μας προσφέρει ο δημόσιος βίος της; Και καλά όταν χάσεις τη σοβαρότητά σου, όπως νομίζαμε παλιότερα, σου μένει τουλάχιστον το γέλιο.

Όταν όμως χάσεις την αξιοπρέπειά σου τι άλλο σου μένει εκτός από τη βουτιά;

Ε ναι, συμφωνώ μαζί σας. Φύσει αισιόδοξος δεν μπορώ να πιστέψω πως μια ολόκληρη κοινωνία μπορεί να ταυτιστεί με τον δημόσιο βίο της. Πιστεύω κι εγώ, όπως κι εσείς, πως στα βουβά πρόσωπα αυτής της κακοπαιγμένης κωμωδίας έχει απομείνει κάποια σοβαρότηταη σοβαρότητα της βουβαμάρας τους αν μη τι άλλο. Πως πίσω από την ποταπότητα του κατεστημένου «δήθεν», της κακοχυμένης πόζας, υπάρχουν ακόμη κάποια αποθέματα ανθρώπινων υλικών που ιδιωτεύουν και αυτά οφείλουμε να τα προστατεύσουμε από τον διασυρμό του «δημοσιεύειν».

Στο κάτω κάτω δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς παρά να το πιστεύω.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη θα μου πείτε; Μα το ξέρουμε όλοι πως σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις η ευθύνη είναι συλλογική. Δεν πρόκειται να μας σώσει ούτε η Ιστορία ούτε η νοσταλγία μας.

Γιατί κι αυτό το μάθαμε πια: στη δημοκρατία τού «δήθεν» δεν κινδυνεύει το «δήθεν», η δημοκρατία κινδυνεύει.