Πετυχαίνοντας τη χρυσή ισορροπία

Δουλεύοντας μαζί με τον σεναριογράφο Κρίστοφερ Χάμπτον, ο σκηνοθέτης Τζο Ράιτ πετυχαίνει μια υποδειγματική κινηματογραφική μεταγραφή και τη χρυσή ισορροπία. Χωρίς να εγκλωβίζεται στο σύνθετο αφηγηματικά και τόσο αριστοτεχνικό μυθιστορηματικό πρότυπο παραμένει πιστός, όχι μονάχα θεματολογικά, αλλά και δομικά. Αναζητά και αποδεικνύεται εύστοχος στις επιλογές του, αφηγηματικές δομές και δραματουργικά μέσα που επαναδιατυπώνουν την ιστορία με καθαρά κινηματογραφικούς όρους. Και ο πιο φανατικός αναγνώστης δεν θα απογοητευτεί: χρονικοί συμφυρμοί, προδρομικοί υπαινιγμοί, διαγραφή χαρακτήρων, σκηνικά, εντυπωσιακά ρούχα, χώροι σημαίνοντες και σημαντικοί στην αντιθετική ετερότητά τους, η εξοντωτική τοιχογραφία του πολέμου (οι νεκροί μαθητές), η υπηρεσία κι απόδοση του δισήμαντου, η πολυσημία της αλήθειαςμε τις επαναλαμβανόμενες σκηνές, η έξοχη μουσική του Ντάριο Μαριανέλι (Χρυσή Σφαίρα για το σάουντρακ) και η σοφή χρήση της, σε αντίστιξη ή συμπληρωματική του λόγου ή ακόμη και των οδυνηρών σιωπών. Η εικόνα και οι χίλιες λέξεις τηςστην ώρα της καλής γραφής τους. Και φυσικά οι ηθοποιοί: τρεις βδομάδες πρόβες για να μπουν στο πετσί των ρόλων τους, προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Παίζουν με τις διφορούμενες λέξεις, μιλούν με το σώμα τους. Κίρα Νάιτλι και Τζέιμς ΜακΑβόι, «σταυρωμένοι» του πόθου τους, στην ερωτική σκηνή της βιβλιοθήκης, με τις λέξεις του βιβλίου μοιρασμένες παντού γύρω, στους ψίθυρους, στα βλέμμα, στο φως, στα θροΐσματα, στις κινήσεις, στα νοούμενα, στα αγγίγματα, στα υφάσματα, στο μοντάζ: μεστός άρρητος λόγος.

Ανελέητο πάθος. Υπαγορευμένο από τον Θεό, δηλαδή την/ τον μυθιστοριογράφο και την παραμορφωτική του όραση. Στη συγκλονιστική Βανέσα Ρεντγκρέιβ, που στα λίγα λεπτά της ενήλικης παρουσίας ενσωματώνει 77 χρόνια συγγραφικής ιδιοτέλειας: «Τους χάρισα την ευτυχία, δεν τους έβαλα και να με συγχωρήσουν».