Αίμα, δάκρυα και πολλές Σφαίρες

Ο «Ψαλιδοχέρης» επιστρέφει και αυτή τη φορά κρατάει εκτός από ψαλίδια, ξυράφια και άλλα δολοφονικά αντικείμενα. Είναι κουρέας. Ο Τιμ Μπέρτον δηλαδή (μαζί με τον Τζόνι Ντεπ) βρίσκεται σε ένα πολύ οικείο περιβάλλον, αν και μερικά πράγματα στη ζωή του έχουν αλλάξει ριζικά. Πρώτον, είναι πια μόνιμος κάτοικος Χάμστεντ, έχει υιοθετήσει λονδρέζικες συνήθειες- και για Καλιφορνέζος δεν τα πάει άσχημα.

Η σύντροφός του και ηθοποιός Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, φροντίζει να καλύπτει τα κενά, όπως στην περίπτωση της νέας του ταινίας «Sweeney Τodd», προέκυψε ανάγκη με τα λογοπαίγνια της αγγλικής αργκό. «Είναι κάτι σαν αστικός μύθος» λέει για τον ήρωα της ταινίας του (που τα πήγε πολύ καλά στις Χρυσές Σφαίρες προχθές), τον δολοφονικό κουρέα της Φλιτ Στριτ, που ενσαρκώνει (στο… μιούζικαλ) ο Τζόνι Ντεπ. «Ποτέ δεν με ενδιέφερε ιδιαίτερα το θέατρο αλλά ούτε και το μιούζικαλ», λέει ο Μπέρτον στους «Sunday Τimes».

Για την ακρίβεια «όταν σκόνταψα πάνω στον Σουίνι Τοντ, όμως, ήταν σαν κάτι να μου είπε». Φαντάστηκε αμέσως μια ταινία τρόμου. Χρόνια αργότερα από την πρώτη επαφή ο Μπέρτον επικοινώνησε με τον δημιουργό του μιούζικαλ Στίβεν Σοντχάιμ για να του προτείνει την κινηματογραφική έκδοση.

Αν και γνωστός για την αυστηρότητά του εκείνος, με τον Μπέρτον αποδείχτηκε μάλλον γενναιόδωρος.

Ένα από τα βασικά θέματα που είχαν να αντιμετωπίσουν ήταν να σιγουρευτούν ότι ο Ντεπ μπορούσε να τραγουδήσει, πράγμα που δεν είχαμε δει σε καμία από τις έξι συνεργασίες του με τον Μπέρτον ώς τώρα. Ο Ντεπ τελικά μπορούσε.

Αλλαγές ωστόσο υπήρξαν πολλές, από τις οποίες αρκετές ήταν πρόταση του Σοντχάιμ. «Τίποτε δεν είναι γραμμένο σε μάρμαρο έτσι ώστε να μη μπορεί να αλλάξει», είναι η γνώμη και του σκηνοθέτη. Ήδη η ταινία συγκεντρώνει θαυμάσιες κριτικές, αλλά και διακρίσεις ήρθαν από τις Χρυσές Σφαίρες. Ας μη χαίρονται όμως όσοι περιμένουν να δουν ένα μιούζικαλ σαν το Σικάγο, το Μουλέν Ρουζ, το Dreamgirls ή το Ηairspray. «Εδώ υπάρχει πολύ αίμα», λέει και προσθέτει… «υπάρχει όσο αίμα πρέπει, αλλά τι στο καλό τα θέλουν τα τραγουδάκια; Μπορεί να σκεφτούν κάποιοι».

Είναι ένα στοίχημα- δύσκολο για τα κινηματογραφικά στούντιο που ήδη πόνταραν σε αυτό. Και όταν ρωτούν τον Μπέρτον- γιατί τον ρωτούν συχνά- για τις ομοιότητες του Ψαλιδοχέρη με τον Σουίνι Τοντ, απαντά «οκέι, καταλαβαίνω πού το πάτε – δεν έχουμε κανένα κόλλημα με τις λεπίδες. Αλλά να, όταν έκανα τον Ψαλιδοχέρη, ήμουν αισιόδοξος, τώρα όμως έρχεται ο Σουίνι Τοντ, πολύ πιο σκοτεινός και επικίνδυνος».