Πονεμένη Βιέννη

Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ, ο γιος μου, ο κολλητός του κι εγώ είπαμε να πάμε λίγες μέρες στη Βιέννη.

Πρωτότυπο θα μου πεις. Κάθε Χριστουγεννοπρωτοχρονιά, η επίσημη φράση της αυστριακής πρωτεύουσας είναι: «Θανάσσηηηηη, πάρε με μια φωτογραφία!».

Μέσα σε ένα κλίμα χαρωπό, είμαστε ακόμα στο σπίτι και- τραλαρί, τραλαρό- κλείνουμε βαλίτσες. Σκύβω να σηκώσω τη δική μου. Να την ακουμπήσω στο κρεβάτι και να την κλειδαμπαρώσω. Όλα τα ως άνω ρήματα τα προσπερνάμε αδιάφορα και εστιάζουμε στο ρήμα «σκύβω».

Και σκύβω. Κι όπως σκύβω, ακούγεται το φοβερό κρακ. Όταν ακούς το φοβερό κρακ, δύο τινά συμβαίνουν:

1) Είτε τρως καρύδια. 2) Είτε έχεις πάθει θλάση.

Ε, εγώ καρύδια δεν έτρωγα! Ταβλιάζομαι κάτω αγκαλιά με τη βαλίτσα. Μόνη μου έπεσα, τέσσερις με σήκωσαν. Ο πόνος απερίγραπτος. Να μην μπορώ να κουνήσω. Τι κάνεις τώρα; «Ακυρώνουμε το ταξίδι!» λέει η Σύλβα.

Ακυρώνουμε το ταξίδι (το προπληρωμένο ταξίδι)μια κουβέντα είναι. Οι βαλίτσες έτοιμες, το ταξί στην πόρτα και δυο παιδιά που το ονειρεύονται ένα μήνα τώρα. Δεν είμαστε καλά. Τίποτα δεν ακυρώνουμε. Βάζουμε αλοιφή στη μέση, παίρνουμε ένα ημιφορτηγό παυσίπονα και όπου μας βγάλει η στράτα μας!

Η οποία στράτα μαςόπως ήταν αναμενόμενο- μας έβγαλε στη Βιέννη. Τραλαρί, τραλαρό. Ξέρεις τι ωραία που είναι η πρωτεύουσα των Αψβούργων με θερμοκρασία υπό το μηδέν και μια θλάση σου όλα σπάσ΄ τα, όλα κάψ΄ τα και αγάπα με; Ξέρεις, αγάπη μου, σε τι ονειρεμένη ψυχολογία μπαίνεις; Να παίρνεις τα πόδια σου να σέρνεσαι μέχρι το χειμερινό ανάκτορο των αυτοκρατόρων… Να ατενίζεις τις προσωπογραφίες της Σίσσυ με την πλήρη περιφρόνηση. Ποια πονεμένη αυτοκράτειρα, εδώ ο καλός ο πόνος!

Μια θλάση στη μέση. Η θλάση της διπλανής πόρτας. Που ξαφνικά σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πως όλα αυτά που θεωρείς δεδομένα, ξαφνικά ανατρέπονται. Γίνονται ανέφικτα, αδύνατα!

Π.χ., όταν κάτι πέφτει στο πάτωμα, σκύβεις και το σηκώνεις. Αμ δε! Για δοκίμασε με θλάση να το κάνεις αυτό. Πέφτει αυτό, στέκεις εσύ ακίνητη και το χαζεύεις. Κι αν είναι κάτι μικρό (αναπτήρας για παράδειγμα) μπορείς να κάνεις την εξής νοστιμιά: Αν είσαι ξυπόλητη στο δωμάτιο, μπορείς (ύστερα από 999 απόπειρες) να το αγκιστρώσεις ανάμεσα στα δυο δάχτυλα του ποδιού σου. Μετά να πας σαν τον κούτσαβλο στο κρεβάτι. Να καθήσεις προσπαθώντας να μη σου πέσει ο αναπτήρας (που θα σου πέσει, δεν υπάρχει περίπτωση). Να σηκώσεις αργάααααα, αργάααααα το πόδι ισορροπώντας τον αναπτήρα, να τον πιάσεις με το χέρι και να κλατάρεις στο κρεβάτι για το επόμενο μισάωρο. Αν το πεσμένο αντικείμενο είναι μεγαλύτερο, απλώς κάθεσαι και το χαζεύεις. Και ελπίζεις να έρθει στο δωμάτιο κάνας χριστιανός, να σκύψει και να σου το δώσει.

ΕΠΙΣΗΣ, ΕΧΩ να σας καταθέσω ότι δεν μπορείς να κάνεις ντους. Πώς θα μπεις, πώς θα βγεις, πώς θα σκύψεις, πώς θα πλυθείς; Το ντύσιμο ούτε καν το συζητάς. Ούτε καν το διαπραγματεύεσαι. Να βάλεις καλσόν; Πας καλά, αγάπη μου; Ποια είσαι εσύ που θα βάλεις το καλσόν μόνη σου;

Η Σύλβα τράβηξε όλο το κουπί. Ωραία ήταν, βρε! Επιστροφή στις ρίζες! Η μαμά μου με έπλενε, η μαμά μου με έντυνε, η μαμά μου με έγδυνε, μου έβαζε τη νυχτικιά, με έχωνε στο κρεβάτι και με σκέπαζε. Εμένα η συνεισφορά μου σε όλες αυτές τις διαδικασίες ήταν μία και μόνη: το βογγητό.

Αυτές τις γιορτές όλοι μιλούσαν, εγώ βογγούσα. Αξέχαστες στιγμές. Μέχρι που κάποτε επιστρέψαμε στο σπιτάκι μας, έπεσα στο κρεβάτι και δεν ξανασηκώθηκα.

Η κακιά η ώρα; Το κακό το μάτι; Τρέχα γύρευε! Το σίγουρο είναι ότι αυτές τις γιορτές οικογενειακώς δεν θα τις ξεχάσουμε με τίποτα. Αξέχαστη εμπειρία η θλάση, τραλαρί, τραλαρό!

Πολλά είπαμε, πάω να ξαπλώσω, τα σέβη μου!