«Το Εθνικό Θέατρο είναι η εποχή μας»

Η ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ. ΜΑΖΙ ΤΗΣ Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ
ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΧΟΥΒΑΡΔΑ. Ο ΟΠΟΙΟΣ ΚΥΡΙΩΣ ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ, ΠΡΙΝ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ
Σε καιρούς που το σύμπαν επεκτείνεται, η δράση του Εθνικού Θεάτρου δεν μπορεί να μείνει αδιατάραχτη στην ελληνοκεντρική του εσωστρέφεια. Μοντέρνος καλλιτέχνης, με ικανότητα στις μείξεις, στη σύνθεση ρεπερτορίου, στις τολμηρές ζυμώσεις, ο Γιάννης Χουβαρδάς πάει κόντρα στις κουρασμένες βεβαιότητες. Η αποτελεσματικότητά του μέλλει να αποδειχτεί. Η εκκίνηση πάντως ήταν επιθετική.

Οι κατευθύνσεις προς τις οποίες δουλεύει είναι χονδρικά τρεις: Διοίκηση, οικονομικά, καλλιτεχνική ταυτότητα. Στο διοικητικό μέρος «η πυραμίδα του νέου οργανογράμματος θα αποσυμφορήσει τον συγκεντρωτισμό και θα μειώσει τη γραφειοκρατία, που ακόμα μας ταλανίζει». Στα οικονομικά «αναζητούνται και έξωθεν πόροι (π.χ. χορηγίες, συμπαραγωγές), γιατί παρ΄ ότι το Εθνικό είναι πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, δεν παύει να είναι εποπτευόμενος φορέας, που διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα (το 2008 η ετήσια επιχορήγηση θα φτάσει τα 8 εκατομμύρια ευρώ, από τα οποία το 68% πάει στις ανελαστικές δαπάνες). Και ελπίζω, αργά ή γρήγορα, που θα έχουμε τις δύο σκηνές στο κτίριο Τσίλερ, συν τις δύο του Ρεξ, ιδιοκτησία του Εθνικού, θα κρατήσουμε μόνο το ένα από τα τρία θέατρα που νοικιάζουμε». Όσο για τον εκσυγχρονισμό της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του θεάτρου, όπως λέει, «μπαίνουμε με δύναμη στο παιχνίδι, ανοίγοντας την παλέτα όλων των χρωμάτων και ανοίγουμε δράσεις προς όλες τις τέχνες με τις παράλληλες εκδηλώσεις. Καθώς οι καιροί αλλάζουν, θέλουμε να ρίξουμε τα τείχη που υπάρχουν ανάμεσα στις “φυλές” των καλλιτεχνών και των φιλότεχνων, υπέρ της συνεργασίας και του αλληλοεπηρεασμού ανάμεσα στις τέχνες».

Ενώ σχεδιάζει το ρεπερτόριο της επόμενης χειμερινής περιόδου, εξασφάλισε τη συνεργασία του εξέχοντος σκηνοθέτη Γιόσι Βίλαρ για τον «Κλήρο του μεσημεριού» του Πολ Κλοντέλ

Ποια είναι η θέση του Εθνικού Θεάτρου στον διεθνή θεατρικό χάρτη;

Στην Κεντρική Ευρώπη, εκεί που είναι το σύγχρονο θέατρο, είναι ανύπαρκτο. Δεν είμαστε καν στην Ένωση Ευρωπαϊκών Θεάτρων. Πιστεύω πως όλοι θέλουμε να έχουμε ένα Εθνικό που να ανοίγει δρόμους. Να είναι στην πρώτη γραμμή σε διεθνείς παραγωγές, να το σέβονται σε όλο τον κόσμο. Χρειάζεται τρομακτική δουλειά και χρόνος. Φέτος ξεκινήσαμε με μια σύνθεση δράσεων και παραστάσεων, ανοίγοντας όλη τη γκάμα του σύγχρονου θεάτρου, από το κλασικό μέχρι το πιο «προχωρημένο».

Τι είδους Εθνικόαναλογεί στη μικρή μας χώρα; Το Εθνικό δεν είναι οπισθοφυλακή, αλλά χώρος τέχνης όπου συναντιούνται όλες οι τέχνες και αλληλοεπηρεάζονται. Αυτή είναι η αποστολή του. Πρέπει να είναι ο καθρέφτης της ελληνικής και παγκόσμιας κοινωνίας. Να μιλάει για τη σύγχρονη πραγματικότητα με όρους τέχνης, σε όλο της το φάσμα. Να ανοίγει δρόμους. Να δίνει βήμα σε όσους έχουν να κάνουν κάτι που είναι αληθινό και επηρεάζει τα πράγματα. Η επιβεβαίωση της παράδοσης είναι μέσα στους στόχους του, αλλά όχι ο μοναδικός. Κατά κύριο λόγο όμως είναι κάτι άυλο, μια ιδέα η οποία πρέπει να διαποτίζει όλους όσοι εργάζονται και μετέχουν της διαδικασίας, καλλιτέχνες ή θεατές. Δεν είναι το σύνολο των κτιρίων που το απαρτίζουν, ούτε των σωμάτων που τα κατοικούν, αλλά το άυλο αποτέλεσμα της εργασίας τους. Σε ένα εργοστάσιο, σε μια ταβέρνα δεν μένεις στο κτίριο αλλά βλέπεις αν το φουγάρο τους καπνίζει. Ο καπνός και η ποιότητα του καπνού, είναι αυτό το άυλο που δείχνει τη λειτουργία του, τη δυναμική του.

Το άνοιγμα στο καινούργιο είναι αίτημα της εποχής μας;

Το Εθνικό Θέατρο είναι η εποχή του. Είναι η εποχή μας. Χειρότερη σε άλλα, καλύτερη σε άλλα, αλλά η σούμα είναι ίδια. Όπως και ο εκάστοτε διευθυντής του. Όσο και να με βλέπουν διαφορετικό από τον Χουρμούζιο, είμαι σίγουρος πως αν το διηύθυνε σήμερα, τους ίδιους προβληματισμούς θα είχε, τις ίδιες αποφάσεις θα έπαιρνε. Πώς προχωράει η παράδοση στον χρόνο; Πώς εκπαιδεύει τις επόμενες γενιές; Πώς μιλάς για μια κοινωνία πολυπολιτισμική;

Και ο δικός σας ρόλος; Είμαι εμψυχωτής μέσα στο πλαίσιο ενός γενικότερου οράματος, στο οποίο συμβάλλουν όλοι. Δεν κάνω επιλεκτική πολιτική, με αποκλεισμούς ειδών, ούτε απριόρι προσώπων. Ένα θέμα συνδυασμών, το τι θες να πεις την κάθε στιγμή. Αφήνω τεράστια ελευθερία στους καλλιτέχνες. Είμαι «ανοιχτός» αλλά υποχρεωμένος να έχω έναν έλεγχο, εκ της φύσης του λειτουργήματος- να βλέπω πρόβα, να λέω τη γνώμη μου, ευχόμενος να εισακουσθεί, τίποτα παραπάνω. Προσωπικά, θα τους ήθελα πιο τολμηρούς. Να μην αισθάνονται ότι μπαίνουν σε μαυσωλείο, να μην αυτολογοκρίνονται καλλιτεχνικά. Τους παρατηρώ: μπαίνουν στο Εθνικό και αυτομάτως συντηρητικοποιούνται.

Η πολιτική σας στο Εθνικό είναι ανάλογη με αυτήν του «Αμόρε»;

Η κλίμακα είναι διαφορετική, όπως και οι προοπτικές. Το Εθνικό είναι ένα μεγάλο θέατρο για μεγάλο κοινό- όχι οι 10.000 θεατές του Αμόρε αλλά οι 100.000 του Εθνικού. Και συμβολικά και πρακτικά, οφείλει να είναι το πρώτο θέατρο της χώρας. Το στοίχημα είναι να γίνει ένα θέατρο με όσο το δυνατόν απαιτητικές παραστάσεις, αλλά όχι με κάθε κόστος.